42 Bataljon Limburgse Jagers

Toespraak ter herdenking van Tom Krist, Luitenant der Limburgse Jagers, gesneuveld tijdens inzet voor een betere toekomst van de bevolking van Uruzgan. Overleden op 12 juli 2007 a.g.v. een zelfmoordaanslag op 10 juli 2007.
Aankomst HKS, gevolgd door speech.
Being the commander of the BG, I really appreciate the presence of our brothers in arms, the military colleagues of our coalition partners. Together with the ANSF we build were possible, but if necessary we fight together. Together we make the difference. In a combined effort we work hard to protect the people in Uruzgan and to help them build a better future for their children. Together we moarn when we lose brave comrades in the fight. Thank you for your presence tonight. Yesterday afternoon we suffered again a casualty. Our Australian Brothers in Arms lost one of their soldiers as a result of an IED-strike. Their loss is our loss, their grief is our grief. We will support them whenever and where-ever possible. Please allow me to continue in the Dutch language.

 

“It is better that it will be me than one of them”.
Tom said that before he came to this camp, Camp Hadrian.
During his time here, initially he had to fight for his place, for the place of his platoon.
In the beginning, a stranger in the club. But he fought, because of his idea that everything had to be perfect. 100 percent.
Tom was very happy that he could come to this place; this mission was the highlight of his career.
And today, three years ago; the 10th of July 2007 , a black page in the book of life of Tom and his fellow-creatures.
Today is like browsing a book backward, for that one chapter, for that one page.
People write history, every day again. Their own history.
We live in days, perhaps we can plan something ahead, but today again: history is made.
By saying this, it seems as though we are the only who can write history, as if we can determine the history.
If we start to browse backward in the book that’s called
“Tom Krist”, we must experience that there is always an unknown factor in play from outside. In which or whose book we will browse.
And that is why we browse today to that one chapter in that book, this special page. To remember what then, that day happened, on 10th of July, 2007. A collegue, a dear friend has taken away from life.
We stand here to remember who Tom was and what he meant to many of us and still does.
And for us again,  just to be aware of what we have done here also, and that we have written history, all of us.
Within a few days, within a few weeks or months we, the Dutch, French and Slowak soldiers will all return home and this chapter, our chapter, is history. But in this chapter is also a black page, filled with the loss of Christophe, Abdul Jabar and Luc. For Luc, there is a commemorative plate on the signboard behind me.
And in the coming years the 10th of July is not the only day to browse in that book of life, but the 22nd of May as well…

I wish everyone, as we stand here, will come home safely and I wish also that our successors, the Americans and Australians, do not have to browse back in the book of life, the way we do it right now. That they also may come home safely.

Tom we will never forget you, rest in peace. Forever. Amen.

“Uh sergeant, u kunt het beste de derde van links hebben…”, gevolgd door een brede glimlach. “Natuurlijk, jongen .”, antwoord ik. Maar ondertussen ben ik met mezelf in conclaaf of ik naar de deurtjes zal kijken of, de alom beproefde methode uit mijn jeugd, iene-miene-mutte zal toepassen.
 

Na dik vier maanden ben ik er nog steeds niet achter welke methode het beste werkt. Bij de deurtjes kijkend verraadt de vorm van de plastic zak of deze vol is of niet. Daarvoor moet het deurtje wel op een kier staan. Zelf van tevoren openen zit niet echt in mijn aard. En daarbij komt, dat ik de deurtjes-methode eigenlijk een beetje een vorm van valsspelen vind. Zie het als beleggen op de beurs met voorkennis. Daar valt toch geen eer aan te behalen? Dus, als ik deze methode hanteer, dan alleen bij de zakken, waar het deurtje al geopend is. Anders niet! Een kwestie van principes… Iene-miene-mutte daarentegen is, in mijn ogen, de meest pure manier om je geluk te beproeven. Je hebt er immers niet meer voor nodig dan de deksels die beschikbaar zijn. Dat zijn er altijd wel zes. Domweg omdat er zes gaten in de Hadrian-roulette zijn.

De Hadrian-roulette is een spel wat elke dag wel gespeeld wordt door de bevolking van Camp Hadrian. Het is een kansspel wat officieel is uitgebracht door de Nederlandse overheid, in de vorm van de Base Commander, maar ondanks zijn overheidsstatus geen kansspelbelasting kent. Inschrijving of registratie is hierbij ook niet benodigd. Er is een onbeperkt aantal spelers voor mogelijk en de tafel kent geen staffels in welke vorm dan ook. Het bijzondere aan dit spel is tevens, dat het op de zelfdiscipline van de speler is afgestemd. Er komt niet eens een croupier aan te pas. Het enige wat er hangt aan regelgeving is, dat de volle zak gewisseld moet worden door diegene, die hem als laatste opgetopt heeft. De inzet is variabel: de restanten van de maaltijd, inclusief disposables .
Uiteindelijk besluit ik dan toch maar weer voor het ouderwetse iene-miene-mutte te gaan en niet te luisteren naar het advies van m'n collega. Nou daar gaat ‘ie dan… “Iene-miene-mutte, tien pond grutte..”. Ach wat, ik gok het er gewoon op en trek de dichtstbijzijnde deksel op en……

Staatskas

Tja, ik kan, gezien het grote aantal lezers, natuurlijk niet de uitkomst gaan verklappen. Daarmee zou mijn techniek of methode meteen bekend worden gesteld en gekopieerd worden, waardoor mijn kansen op een eventuele succesvolle Hadrian-roulette alleen maar afnemen. Dus helaas dient u, om de afloop te weten te komen, toch echt zelf de Hadrian-roulette moeten gaan spelen. U bent van harte uitgenodigd.
Voor een Hadrian-roulette in uw nabije omgeving dient u nog even geduld op te brengen. Momenteel lopen nog onderhandelingen met “Holland Casino”, echter hebben zij al te kennen gegeven in dit spel niet veel heil te zien, gelet op de opbrengsten voor de staatskas…..
 

Eindelijk, de laatste loodjes. We hebben nog genoeg mee gemaakt, eerst het overlijden van Luc, daarna reed ons eigen peloton nog op een bermbom, vervolgens de TIC (troops in contact) en tenslotte de suïcider in Deh Rawod.

De IED op 30 mei, 8 dagen na Luc. Een knal, iedereen schrok zich wezenloos. Niet weer hé, dacht ik nog. Iedereen was aan het schelden, maar deed toch wat we moesten doen. Toen kwam de melding over het net; twee gewonden. Het klinkt raar, maar het was een echte opluchting. Gewond, maar ze leven nog! Iets later kwamen de meldingen met wat ze beide precies hadden, het was erg, maar ze leefden gelukkig nog! Nog iets later kwam de MEDIVAC (medische evacuatie) en zijn ze afgevoerd naar het veldhospitaal in Tarin Kowt.
Een van de twee is terug bij ons gekomen en loopt nu weer tussen ons rond. De andere ligt nog steeds in het militair hospitaal in Utrecht maar verder gaat het redelijk goed met hem.
Op 10 juni begon de ‘Operatie Mazar'. Die zou ongeveer acht dagen duren, maar het werden er maar vier. We hadden onze doelen behaald, dus zijn we terug gegaan. We zijn die paar dagen een paar keer beschoten, maar gelukkig is er niemand gewond geraakt.
Tijdens een andere patrouille kregen we nog te maken met een zelfmoordterrorist,
een suïcider.. Ja, dit is ook een van die dingen die je het liefst niet wilt meemaken denk ik. Ik ga er niet al teveel over vertellen, denk niet dat de lezers dit allemaal willen weten. Ook dit is weer zoiets, wat je je thuis totaal niet kunt voorstellen, omdat je hier gewoon geen idee van hebt… dit is gewoon echt onmenselijk.

Jarig
Ook was ik ergens nog jarig deze maand. Verschrikkelijk, dit is al het derde jaar dat ik niet thuis ben… Eerst was het vanwege de oefening in Havelte, toen de oefening Guz Altmark, en dan nu Afghanistan. Maar op zich is het wel weer eens iets anders om in Afghanistan jarig te zijn. Om 00:00 uur werd ik door mijn twee kamergenoten wakker gemaakt met zo'n confetti-buis-schiet-ding-apparaat haha. Het was een behoorlijke knal en heel wat confetti lag verspreid door mijn hele bed. Daarna gingen ze samen een liedje zingen en kreeg ik een kaartje van ze! Toen mijn bed uitgeveegd en weer gaan slapen, want we moesten om 03:30 opstaan. Rond 04:00 kwam ik bij mijn YPR aan, en ja hoor, mijn hele bak versierd! Overal vlaggetjes rondom de bak, en mijn hele chauffeurs hok lag vol met ballonnen! ‘s Middags begon iedereen in de eetzaal nog een liedje voor me te zingen waar ik een behoorlijk rood hoofd van kreeg. En ja hoor, ook op mijn verjaardag ging de YPR weer stuk. Maar dit was gelukkig niet zo ernstig, naar een uurtje was die gelukkig weer klaar!

Weekje geleden hadden we ook een patrouille, en ja hoor. We zijn bijna bij Camp Hadrian, allemaal witte rook, rare geluiden en stinkend na olie, brak mijn versnellingsbak alweer af... Ook moesten we hem afslepen, dus daar gingen we weer. Eenmaal op Hadrian aangekomen bleek dus dat hij goed kapot was en dat mijn derde nieuwe motorblok erin kwam. Yeaahhh. Toen hebben we over moeten pakken naar een andere YPR, en die houd het nog steeds vol gelukkig!

Weer een patrouille. Hier werd iemand in zijn been gebeten door zo'n agressieve hond. Deze hond leeft natuurlijk niet meer, maar goed dat is vrij begrijpelijk dat je schiet als dat beest aan je been hangt. Omdat hier bijna alle honden Rabies (hondsdolheid) hebben, moest deze jongen natuurlijk zo snel

mogelijk naar Hadrian om die Rabies spuiten te krijgen.
Toen we de mensen van de voetpatrouille wilden gaan ophalen met de voertuigen vanuit de overwatch, startte de Patria niet…Weer een bak kapot. We zijn toen met het eerste pakket (de lange trein met voertuigen is in 2 pakketen verdeeld) naar Camp Hadrian gereden om de door de hond gebeten militair daar af te zetten en de koppelstukken om de Patria af te slepen gaan ophalen. Toen weer terug naar de rest van het tweede pakket, Patria aangekoppeld, en terug naar Hadrian gereden, omdat we niet via de normale route konden gaan, moesten we helemaal omrijden!
Maaaaaar, mijn nieuwe YPR heeft het helemaal gered, haha... Tijdens het wachten van het aankoppelen van de Patria, kwamen er drie kleine kindjes naar mijn YPR toe gelopen. Ik had in de loop van de uitzending wat knuffels gekregen, die ik mee had genomen om aan de kindjes te geven omdat ik er thuis toch niks mee doe.
Ze waren wel verlegen, ze pakte de knuffel aan, en gingen snel aan de zijkant van de YPR staan, daar pas gingen ze lachen en springen omdat ze blij waren met de knuffel. Wat een leuk gezicht als je ziet dat de kinderen hier al gewoon blij zijn met een simpele knuffel.

Aftellen
Ja, het aftellen is begonnen! Iedere ochtend als ik wakker word kan ik een kruisje zetten door een getal. Zo kan ik zien hoeveel dagen ik nog moet. En het zijn er niet meer zoveel haha… Ik heb nu ook al wat dingen voor de auto besteld, die ik dan als ik thuis kom, gelijk eronder kan zetten. En ja, hier verheug ik me nu heel erg op!
Ook heb ik een afspraak gemaakt om mijn tweede tatoeage te laten zetten. En ik ga natuurlijk ook nog op vakantie! Dus nu komt alles heel dichtbij en wil ik ook wel heel graag naar huis toe! Lekker weer mijn eigen dingen doen.

Hier word het trouwens echt steeds warmer. Paar dagen terug was het om 07:00 41 graden in de zon. Om 07:00 uur 's ochtends !! dat is toch niet normaal meer.
Kun je nagaan hoe warm het hier 's middags is. Veel te warm dus.