Een verhaal uit 1978. Als tweede-luitenant net geplaatst bij de Paostcie 42 Painfbat LJ. Direct in het diepe gegooid en de meeste begeleiding ontvangen van mijn PS, Sgt1 Hans Verhagen. Van hem heb ik het echte infanterievak geleerd; de kneepjes.
De oefening "Voortzetting West" heb ik meerdere malen beleefd, maar die eerste keer vergeet ik nooit. Als C-ATpel (TOW) moest ik als 1e peloton en als voorste voertuig door de achterwaartse doorschrijding heen. Ik was toen ongeveer net 1 maand in Seedorf. Koud, nat en in een open Nekaf (geen deuren en geen verwarming) zat ik er na een aantal dagen oefenen al behoorlijk doorheen. Net zoals mijn peloton. Ik herinner mij nog dat ik na het doorschrijdingspunt 's-nachts de eerste verharde weg rechts moest. Ik moest de autobaan Bremen-Hamburg over, zo'n 4 km na die afslag. In het pikke donker, zonder voertuigverlichting aan, koud en nat dus en doodmoe, tuurde ik op de doorweekte stafkaart, om die weg te zoeken. Ik voelde die verantwoordelijkheid wel degelijk aan: achter mij reden nog 2 painfcien en de batstaf. Ik moest de juiste afslag hebben. Door de aanhoudende regen in combinatie met de reeds eerder genoemde factoren, koos ik (impulsief) uiteindelijk voor een afslag, die mij goed leek. Ik gaf mijn chauffeur opdracht af te slaan. In het begin een redelijk verharde weg, dus kon ik opgelucht ademhalen. Die blijdschap nam al ras af, toen de weg steeds smaller werd en tot overmaat van ramp ook nog eens overging in een onverharde weg. Inmiddels de rest van het bataljon ook die weg ingeslagen. Niemand die door de radio riep dat ik misschien wel verkeerd reed. Het was immers radiostilte en vermoedelijk lagen veel bijrijders op 1 oor.
Pas toen ik mijn chauffeur opdracht gaf de grote lichten aan te doen, was het al te laat: ik zag de zijkant van de vangrail van de autobaan.....
De rest van de nacht is nagenoeg het hele bataljon bezig geweest met het draaien van alle voertuigen (de meesten waren YPR'n) op die hele smalle onverharde weg. De oefening liep daardoor een vertraging op van zo'n 4 uren. Niemand die dat mij in dank afnam. Ik kon wel door de grond heen gaan. De volgende dag, in Seedorf, kon ik een en ander nog eens uitleggen aan de CC en de BC. Die waren uiteraard niet zo blij.
Voor mij was het een harde les, die ik nooit vergeten zal.
Vincent Vuik
Liplg 78-02 SROKI
Het was hartje winter ( - 20 ) en we hadden grote internationale oefening met Duitsers, en Engelsen . We zouden inspectie krijgen van de brigade generaal dus reden genoeg voor onze leiding om ons flink op onze fl...kker te geven om alles zo goed mogelijk eruit te laten zien.
Het had er gesneeuwd en het vroor, maar we moesten ons ingraven, dus werd er eerst gevloek maar dat hielp natuurlijk niets, want we hadden niets te maren. We (lees ik ) moest aan het werk, want mijn plaatsvervangend groepscommandant moest anderen dingen doen ???????
Na de eerste centimeters overwonnen te hebben kwam de foerier met onze lunch (die we uiteraard zelf moesten maken). Het maal had ons heerlijk gesmaakt mede dank door de warme vloeistof wat erbij geleverd werd (soep). Onze lnt. Paulussen kwam op het grandioze idee om het overgebleven brood uit te strooien voor de "arme dieren", die het toch al zo moeilijk hadden in deze wintertijd om aan voedsel te komen, zo waren zijn woorden.
Ik ging verder met het graven van 0nze put terwijl mijn plv. gr. cmdt de alarmlijnen aan ging leggen. Na het voltooien van mijn put compleet met stutbalken, afdak, het nodige stro en het camoufleren met sneeuw, legde ik mijn lu.pa. voor me naast mijn wapen. Het was inmiddels avond of nacht geworden toen ik opeens moest gaan plassen. Na deze sanitaire stop kroop ik op handen en voeten weer in mijn schuttersputje via de achteringang, toen ik een vreemd geluid hoorde(we moesten doodse stilte bewaren).
Ik richtte mij op en ik stond oog in oog met een everzwijn met joekels van tanden die wat aan mijn lu.pa aan het ruiken was. Hij schrok meer van mij denk ik dan ik van hem. Ik pakte mijn wapen wat nog in de fuik stond en schoot een paar keer in het wilde weg van de angst en de schrik.
Waarop vloekend en tierend lnt. Paulussen aan kwam bulderen. Toen ik hem het hele verhaal vertelde moest hij zijn lach inhouden en verdween hij in de verte. Dit hele voorval heeft nooit een staartje gehad maar de lnt. heeft mij sindsdien met meer respect behandeld.
Een moment van mijn mooie diensttijd wat ik nu na het lezen ervan weer net zo beleef als toen .
Loui Hendrikx 80-4
Algemeen
Geschreven door Team Website | 
