42 Bataljon Limburgse Jagers

Dat lijstje met afkortingen, dat je de vorige keer stuurde, was grappig om te lezen. Dat maakt me er weer bewust van dat het taalgebruik binnen het leger behoorlijk vakjargon is, doorspekt met (of alleen bestaand uit) afkortingen. Eigenlijk is er voor alles wel een afkorting. Zo wordt rood-wit-lint (afzetlint) ROWILI, zsm wordt ASAP (as soon as possible), teruggaan naar de base wordt RTB (return to base), heb je iets begrepen of ontvangen dan wordt het ROGER of KVO (kennisgeving van ontvangst) en een militair wordt vaak wat oneerbiedig aangeduid als PAX (person at excersise). Na een oefening en straks na de uitzending zal ik zeker weer regelmatig van mijn vriendin te horen krijgen: „Praat nou niet zo afgestompt, doe toch eens normaal!”. Je zat er met de uitleg van de afkortingen niet heel ver naast. Alleen jammer dat je weer de term ‘bermbom’ gebruikt voor IED (improvised explosive device, geïmproviseerde explosieven). Het ligt natuurlijk lekker in de mond, maar hier in Afghanistan zijn vrijwel geen bermen en IED’s worden meestal juist in een rijspoor gevonden! Absoluut geen correcte term wat dat betreft! Typerend voor de communicatie binnen defensie is, naast de afkortingen, dat we redelijk direct communiceren. Waarschijnlijk komt dit ook door de hiërarchische organisatie; daardoor wordt vaak min of meer ‘gecommandeerd’. Al gaat het er in het uitzendgebied wel een stuk minder stijf aan toe. In Nederland spreek je elkaar netjes aan met de rang en achternaam, maar hier gebruiken we voornamen. Dat zal straks dus weer wennen zijn, als we terug zijn in de kazerne. De afgelopen weken is het redelijk rustig geweest (voor zover dat kan hier in Uruzgan). Tijdens de laatste actie buiten de poort heb ik vanaf de overwatch (uitkijkpositie waarvan de we omgeving in de gaten kunnen houden) kunnen zien hoe de locals met middeleeuwse technieken de oogst weer binnen te halen en te verwerken. Vrijwel alles doen ze daarbij met de hand, soms ondersteund met ezels of met een niet zo middeleeuws trekkertje. Heel anders dan hoe het er vandaag de dag in Zeeland op het land gewerkt wordt. Een van de mooiste momenten van de afgelopen periode vond ik wel het opspelden van de NATO medaille bij mijn peloton. De inscriptie op de medaille luidt: In service of peace and freedom. Voor veel van mijn mannen, waaronder ikzelf, was deze uitzending de eerste keer. Het was echt mooi om de onderofficieren en manschappen van mijn peloton te waarderen voor hun inzet onder de vlag van de NATO. We zijn ons nu aan het voorbereiden voor de overdracht van het gebied aan de Amerikanen en de Australiërs en dit is een prettig gevoel. Inmiddels zijn de eerste collega’s van andere krijgsmachten geland. Het is goed te weten dat anderen ons werk voortzetten, zij het misschien op iets andere wijze, en dat wij hier niet voor niets zijn geweest.

Thijs