42 Bataljon Limburgse Jagers

Toespraak ter herdenking van Tom Krist, Luitenant der Limburgse Jagers, gesneuveld tijdens inzet voor een betere toekomst van de bevolking van Uruzgan. Overleden op 12 juli 2007 a.g.v. een zelfmoordaanslag op 10 juli 2007.
Aankomst HKS, gevolgd door speech.
Being the commander of the BG, I really appreciate the presence of our brothers in arms, the military colleagues of our coalition partners. Together with the ANSF we build were possible, but if necessary we fight together. Together we make the difference. In a combined effort we work hard to protect the people in Uruzgan and to help them build a better future for their children. Together we moarn when we lose brave comrades in the fight. Thank you for your presence tonight. Yesterday afternoon we suffered again a casualty. Our Australian Brothers in Arms lost one of their soldiers as a result of an IED-strike. Their loss is our loss, their grief is our grief. We will support them whenever and where-ever possible. Please allow me to continue in the Dutch language.

Juni 2007, de slag om Chora is ons voordeel afgesloten. Een opmerkelijke periode waarbij alles in het niet lijkt te vallen. Tijdens deze BG-rotatie zijn inmiddels Sgt der eerste klasse Robert Donkers, de Limburgse Jager der eerste klasse Timo Smeehuijzen en de Sergeant-majoor Jos Leunissen gesneuveld tijdens inzet. Iedereen hoopt van ganser harte dat het daarbij blijft. Hoe ijdel is die hoop.
DRW is tot die tijd te benoemen als relatief rustig. Maar als een militair iets relatief noemt zegt dat niet alles. Op 10 juli 2007 rukt ehd 3.5 uit voor een IED-find. 3.6 vindt even later nog een IED. Iedereen is blij dat het finds zijn en geen strikes. Weer door met de dagelijkse gang van zaken. Even later een keiharde knal uit de omgeving van DRW Bazaar. De omgeving waar 3.7 op patrouille is. Even later wordt duidelijk dat 3.7 ook de getroffen eenheid is. Chaos compleet waarbij iedereen met man en macht aan de bak moet. Dankzij inzet van de ANP start de afvoer van gewonden bijzonder snel.
Op FOB Hadrian is het alle hens aan dek. Meerdere zwaargewonden, waaronder de pc van het peloton, worden binnengebracht. Na een eerste behandeling wordt de MEDEVAC opgestart voor verdere behandeling. Minuten tellen maar helaas blijkt de tijd voor sommigen al te zijn verstreken. IED’s houden geen rekening met rang, stand, functie of dat je militair of gewoon een Afghaanse burger bent. Luitenant Tom Krist moet een gevecht voeren dat hij niet kan winnen. Hij krijgt alle mogelijke behandelingen maar overlijdt uiteindelijk op 12 juli in Nederland in bijzijn van zijn familie en verloofde. Behalve Tom Krist zijn 7 andere Nederlanders gewond geraakt. De aanslag heeft echter niet alleen militairen getroffen. Ook, of misschien wel met name, is de bevolking van DRW zwaar getroffen. 17 Burgers zijn gedood en 20 tot 30 burgers zijn gewond geraakt.
In de periode daarna komt er steeds meer druk op DRW. De invloed van de BG neemt af. Alleen met steun van de Amerikaanse partners lukt het om het verloren terrein weer terug te winnen.
Nu in 2010, is de situatie weer relatief rustig. De S-IED dreiging is nog steeds erg hoog. De afgelopen periode heeft dat helaas wel laten zien. De algehele situatie van nu is echter niet meer te vergelijken met 2007. Stappen voorwaarts zijn gezet. Aan onze opvolgers de taak om samen met de Afghanen verder te werken aan een betere toekomst.
Voor ons rest de herinnering en het besef dat de pijn voor ons nog steeds groot is, maar dat de pijn voor de nabestaanden van Tom nog veel groter is.
Wij staan nu bijna aan het eind van de NLD-missie. Over krap 3 weken is het 01 aug. De echte balans van de Nederlandse inzet zullen we pas over een paar jaar kunnen opmaken. Wat ik nu zeker weet is dat de prijs, 24 Nederlandse gesneuvelden en talloze gewonden heel erg hoog is. Wat ik ook weet en hier ook daadwerkelijk zie, is dat we met onze inzet verschil maken en dat we, samen met de Afghanen en Coalitiepartners, soms tegen de verdrukking in, stappen voorwaarts hebben gezet.
I will conclude by reciting famous words, not only for Tom or the other Dutch casualties but for all those who have fallen in the line of duty, for a better future of Afghanistan.
They shall not grow old
As we that are left grow old
Age shall not weary them
Nor the years condemn
At the going down of the sun
And in the morning
We will remember them
Lest we forget.
Speech Chaplain.
Laying of a wreath (C-BG + C-HP DRW)
Wilt u de ehdn de eregroet laten brengen gevold door Signaal Taptoe Infanterie en één minuut stilte in acht nemen.
Afsluiten met SIGNAAL VOORWAARTS.
Wilt u de ehdn de eregroet laten brengen en het Wilhelmus ten gehore laten brengen.
Wilt u de ehdn afmelden.