42 Bataljon Limburgse Jagers

Generaals, kolonels, oud-Bataljons- en Regimentscommandanten, geachte genodigden, en mannen en vrouwen van 42 Pantserinfanteriebataljon Limburgse Jagers,

Ik ben blij en vereerd dat u in zo’n grote getale naar deze voor mij zo belangrijke dag bent gekomen, want voor u staat een trotse en gelukkige commandant. Ik moet daar wel bijzeggen dat ik hier niet had kunnen en willen staan, als ik niet de onvoorwaardelijke steun van mijn vrouw Ine en mijn kinderen Sofie en Wiel had gevoeld. Daarom ook, wil ik allereerst mijn waardering uitspreken voor de vrouw van de Luitenant-kolonel Klein-Schaarsberg, Henriette, en hun zoons René en Niels, die de afgelopen 3 lange jaren dezelfde onvoorwaardelijke steun hebben gegeven aan hun man en vader. Henriette, petje af, want het lijkt zo vanzelfsprekend, maar wij weten allemaal dat dit niet zo is.

 

 

Bataljon, in mijn vorige functie heb ik jullie het afgelopen jaar van korte afstand gevolgd en ik zal mij de komende weken inspannen om jullie nog beter te leren kennen. Jullie kunnen met trots terugkijken op een aantal hele drukke en intensieve jaren. Met een tomeloze en professionele inzet heeft het hele Bataljon bijgedragen aan de missie in Afghanistan. Er zijn daar de afgelopen jaren fantastische dingen bereikt, maar ook grote offers gebracht. Offers waar we nog iedere dag mee geconfronteerd worden en die ons aller aandacht vragen en meer dan verdienen. Ik vind het dan ook belangrijk, dat de nabestaanden van onze collega’s die het hoogste offer brachten en onze gewonden en hun families een centrale plaats innemen in het Bataljon. Ik roep u op om daar samen met mij invulling aan te geven.

Zonder op voorhand al te diep in te gaan op hoe ik mijn commando zie, wil ik er wel iets over kwijt omdat dit commando plaatsvindt in een periode waarin de Krijgsmacht in zwaar weer verkeerd. Reorganisaties als gevolg van veranderingen in de wereld en van krimpende budgetten zijn ons niet vreemd.
Toch voelt het dit keer echt anders. We voelen op dit moment allemaal wat het betekent om te werken in een bedrijf waarvan het geld bijna op is. Minder of soms geen munitie, de verminderde inzetbaarheid van ons materieel en weinig oefenen met alle financiële nadelen van dien. Het moge duidelijk zijn dat dit een situatie is die niet op deze manier kan doorgaan.Er wordt dan ook hard gewerkt aan oplossingen om de Koninklijke Landmacht beter in te richten, nu we het met minder geld uit de begroting moeten doen.
Ik weet op dit moment nog niet wat dit betekent voor het Bataljon en voor jullie individueel.

Wat ik wel weet is dat we één Bataljon zijn van een uniek Regiment. Dat is wat ons bindt en sterk maakt en dat is wat we de komende jaren nodig zullen hebben. U hebt in de afgelopen missie laten zien dat u in staat bent om bergen te verzetten en de grootste uitdagingen te overwinnen. De uitdagingen die ons nu wachten zijn anders, maar ik reken op u. We gaan met twee compagnieën een eervolle en mooie opdracht uitvoeren in Curaçao. En ondanks het krimpende budget, zijn er volop kansen om beter te worden dan we al zijn, immers ‘there is never a reason NOT to train’. Onze saamhorigheid en ons eenheidsgevoel als Limburgse Jagers moeten de dragers zijn van ons succes. Dat was zo in Uruzgan, dat is zo hier in Oirschot en dat wordt zo op Curaçao of waar ook ter wereld. Als het stof weer is neergedwarreld en de politiek vraagt om 42 BLJ, dan moeten we er staan. Laten we daar de komende jaren in een goede sfeer, met een brede lach op het gezicht en met volle inzet aan werken.Immers; “niet beter, wel anders”, een spreuk waar ik even aan moet wennen, maar die juist in deze tijd misschien wel heel toepasselijk is.
Ik vind het fantastisch om uw Commandant te zijn en met u samen aan de slag te gaan.
U kunt op mij rekenen.