42 Bataljon Limburgse Jagers

Eagles in Marnewaard

Na enkele niveau 2 en 3 oefeningen was het zover, de C-cie ging op naar wat voor velen hun eerst niveau 4 oefening zou zijn en dat ook nog eens in een OVG-setting!  Twee weken lang zou er worden gevochten in het oord Marnehuizen, met als ontknoping een niveau 4 actie. Er stond genoeg op het programma en het beloofde een drukke, maar vooral leerzame week te worden.

De eerste dagen stonden vooral in het teken van niveau 1 en 2 acties. Door zorg van verschillende groepscommandanten werd iedereen wegwijs gemaakt in de diverse drills die komen kijken bij het optreden in verstedelijkt gebied. Al met al komt er behoorlijk wat bij kijken, vooral voor de mensen die voor het eerst in aanraking kwamen met OVG. Huis na huis werd gezuiverd en er werd tot in de late uurtjes doorgegaan om het maximale rendement uit de oefentijd te halen. Na een aantal dagen niveau 1 en 2 te hebben getraind was het tijd voor de verschillende pelotonscommandanten om met hun peloton aan de slag te gaan. Voor elke opdracht kregen de pc’en eerst een bevelsuitgifte om vervolgens hun OATDOEM-proces in te gaan. Zo begonnen, met de nodige voorbereidingen, de niveau 3 acties. De huizen en objecten werden gezuiverd en vaak waren er al snel enkele ‘gewonden’ te betreuren. Gelukkig konden ze snel worden afgevoerd, maar het peloton moest verder! Er werd hard doorgevochten, de motivatie was hoog, want de opdracht moest en zou worden gehaald! Tijdens al deze acties was de compagniesstaf druk bezig met het OATDOEM-proces voor de uiteindelijke niveau 4 actie. Omringd door koffie en bergen papier werd er druk nagedacht over een mogelijk plan. Iedereen gaf zijn kijk op de opdracht. Op het gebied van manoeuvre, vuursteun, genie, commandovoering en logistiek. Zo kwam er na enkele dagen (en de nodige koffie) een plan tot stand. Na consensus en de bevelsuitgifte ging eenieder fanatiek met de voorbereidingen aan de slag.

Op dag D stond de C-cie in alle vroegte met alle voertuigen opgesteld op de plaat. Druk bezig met de laatste voorbereidingen en natuurlijk controle MCTC. De één was zich aan het camoufleren, de andere was nog bezig met zijn wapen, toen opeens de kapitein alle commandanten bij zich riep voor de laatste Intell-briefing.  Zojuist werd bekend gemaakt dat de gehele route veilig was en dat er op vijandelijk gebied niet veel activiteit was gemeld. Dus werd er nog steeds vanuit gegaan dat de vijand zou handelen zoals de verwachtingen van de  sectie 2. Eenheid 4 werd alvast een half uur voor verplaatsingstijd vooruit gestuurd met een sectie genie om de geplande route veilig te stellen. De actie was nu echt begonnen.

30 minuten na vertrek van eenheid 4 kon de rest van de C-cie aanvangen met de verplaatsing. In het duister vertrokken we in de richting van onze afwachtingslocatie van waaruit we de startlijn (SL) zouden overschrijven.  Na een korte verplaatsing werden we opgevangen door eenheid 4 die ons naar de vooraf geplande locaties zou begeleiden.  Iedereen stond gereed in de verschillende uitgangsposities. Om klokslag 8 uur zou het spitspeloton de SL overschrijden. De voertuigen reden van vuurpositie (vupo) naar vupo en naderden zo in rap tempo het oord. “Verticaal 68 overschreden, verticaal 69 overschreden”, waren de meldingen die over de radio kwamen. Voordat iedereen er erg in had, klonken de eerste SALTA-meldingen al over de radio. Klep omlaag en voorwaarts was de drill bij contact en zo werden diverse huizen al snel gezuiverd van vijand. Dit helaas wel ten koste van enkele ‘gewonden en doden’. De eerste 9-liners kwamen binnen op het reserve cie-co net. En zo werd onze GNK afvoergroep al snel in gereedheid gezet om de eerste gewonden af te voeren. Dankzij goed werk van de PTLS’ers, die onder bevel waren gesteld bij de pelotons,  waren de meeste gewonden al gestabiliseerd.
Al snel waren we aangekomen bij onze eerste faselijn. Nu was het belangrijk om de snelheid en de verrassing in de aanval te behouden. Twee overgangen waren door de genie veilig verklaard om de oversteek te maken. Met zichtdekking van rook en onder vuurdekking van de boordwapens stormde zo het eerste peloton over de smalle loopbrug. Zij hadden als doel zo snel mogelijk enkele huizen veilig te stellen, om zo een bruggenhoofd te vormen, en ervoor moesten zorgen dat binnen afzienbare tijd de rest zo snel mogelijk de oversteek kon maken. Uiteindelijk werd gebruik gemaakt van twee overgangen en stormde eenheid 6 voorwaarts om het eerste huis te zuiveren. Echter werd er vanuit een aantal huizen dusdanig veel vijandelijke activiteit waargenomen, dat er vuursteun ingeschakeld moest worden om de vijand aan te grijpen.

Al snel klonken de shot en splash meldingen over het net en wist de vijand dat het menens was. Het doel was nu snel en agressief te handelen! De C-cie moest nu het momentum handhaven en zo snel mogelijk alles veiligstellen tot de lijn Antoni!
Met eenheid 7 op de flank hadden we  goede waarneming op de meeste huizen en middels diverse SALTA-meldingen kregen we goed overzicht van waar de vijand zich mogelijk bevond. Er werd gesprongen van huis naar huis, echter dook overal vijand op en voordat men er erg in had waren er alweer twee 9-liners verzonden. De pelotons kregen door dit typische gevecht snel minder voortzettingvermogen en ook werd het steeds drukker in het cie’s gewondennest. Met alle beschikbare middelen gingen de Eagles toch voorwaarts, en met succes. Steeds meer huizen vielen in handen van de Eagles. Middels een SPECOPS-actie van onze SMO werd al snel duidelijk dat het gemeentehuis niet het verwachte bolwerk was, wat wij aanvankelijk dachten. Na een aantal uur vechten en de nodige verschoten munitie had de compagnie het oord Marnehuizen tot aan de lijn Antoni veilig gesteld.  De gevechtstrein en de mortieren waren bijgetrokken en stonden nu in de nabijheid van de cie. Er werd een CP ingericht en de sectoren voor de avond werden verdeeld. Er heerste een moment van relatieve rust. Iedereen kon even bijkomen van de actie die we hadden gevoerd. De munitie werd weer verdeeld en een wachtschema gemaakt. Aansluitend volgde een aanvullende bevelsuitgifte. Uit nieuwe intell was gebleken dat de vijand een stronghold had ingericht van waaruit ze centraal werden aangestuurd. Konden we deze C2-elementen verstoren dan zou de aansturing als een kaartenhuis in elkaar storten. Het doel was nu niet meer elk huis in het oord te zuiveren van vijand, maar een centrale objectgerichte aanval uit te voeren op het stronghold.

Er was dus werk aan de winkel, want hoe gaan we dit nu aanpakken? Wederom doken we het OATDOEM-proces in om zo binnen afzienbare tijd alweer met een plan te komen. De bevelsuitgifte was gegeven en de pc’en wisten wat hun de volgende ochtend te wachten stond. Na een relatief rustige avond werd bij dag aanbreken de aanval weer ingezet. Twee pelotons via noord voor de aanval en één peloton via zuid en eindelijk west om de vijand te misleiden. Dit was conform het plan. Middels rook werd er verwarring gecreëerd bij de vijand en voordat zij er erg in hadden, rolden de eerste YPR’s via noord het oord binnen. Bij de eerste huizen ging de klep omlaag en gingen de pelotons uitgestegen voorwaarts. “rood 3 veilig, rood 4 veilig” waren de eerste meldingen over het net en de snelheid zat er tot zover goed in. Echter werd al snel duidelijk dat in de nabijheid van de stronghold veel vijandelijke activiteit was waargenomen. Gelukkig hadden we het anti-tankpeloton nog die met GILL’s de nodige huizen konden “onderdrukken”. Echter kwamen er toch steeds meer 9-liners binnen over het net en liep de aanval langzaamaan alsnog vast. Het voorzettingsvermogen was het grootste waar we nu tegenaan liepen. Gelukkig hadden we eenheid 4 nog die op de flank enkele acties ontplooide en middels bunkerfausten enkele vijandelijke strijders kon uitschakelen. Zo werden ook enkele HVT uitgeschakeld en had de vijand steeds minder middelen om nog lang stand te houden. De stronghold werd door zorg van de genie en onder dekking van een groep van eenheid 6 verkend. Toen werd de beslissing genomen: We gaan via noord naar binnen en zuiveren zo verdieping voor verdieping het stronghold. En zo rukte de cie langzamerhand op. Eenheid 4 had enkele huizen zuid van de stronghold veilig gesteld en eenheid 5 noord van de stronghold. Na veel duwen van gevechtskracht en het meerdere malen uitschakelen van vijand kwam eindelijk de melding “veilig” over het  net en wisten we dat het snel gedaan moest zijn. Nu was het een kwestie van de laatste vijand opsporen en uitschakelen. De vijand had al bijna geen bewegingsruimte meer en was al aardig in het nauw gedreven. De laatste huizen werden gezuiverd en na een aantal uur kwam de melding: “Het oord Marnehuizen is veilig”.

Het is gelukt! Na een gecoördineerde aanval van 2 dagen hadden we eindelijk het oord veiliggesteld! En zo waaide al snel de vlag van de Eagles op de top van het gemeentehuis. Het centrale teken dat Marnehuizen veilig was.

Als waarnemer tijdens een OVG actie merk je pas echt hoe belangrijk SA is. Het gevecht vind met velen tegelijk plaats op een relatief klein gebied. Juist dan moet je diverse mogelijkheden goed overwegen, alvorens je tot inzet overgaat. Vuursteun werkt nu eenmaal behoorlijk imponerend. Echter inzet hiervan in een oord, brengt nu eenmaal grote risico’s met zich mee en die dien je goed aftewegen tijdens je OATDOEM proces, maar al helemaal tijdens het gevecht.

Een mooie ervaring zo’n OVG actie, maar je merkt dat je als compagnie tegen een aantal zaken aanloopt. Zo kom je al snel met een aantal belangrijke leerpunten. Het is vooral belangrijk dat je vijandgericht optreedt en altijd het momentum moet behouden. Laat je niet verassen, maar verras je vijand. Dan zul je merken dat het voordeel altijd aan eigen zijde blijft. 

Tlnt van Oorsouw
Waarnemer mortieren/artillerie Charlie “Eagle” Compagnie