42 Bataljon Limburgse Jagers

Maar niet voor alleen vandaag draaide alles om, maar voor heel je leven. Het enige wat je totaal niet in de hand hebt, en waar je je ook niet op kan voorbereiden, is nu gebeurd. Het gevoel wat je erna hebt, nadat je alles gezien en gehoord hebt, dat is met geen woord te beschrijven, zoveel pijn en verdriet.
Wat je op dat moment niet kan laten merken, omdat je nog altijd met je werk bezig bent, en nog steeds altijd heel erg op je hoede moet zijn.
Je hebt zoveel vragen, waarom, hoezo, maar je zult er nooit antwoord op krijgen.
Deze beelden zal je ook nooit meer uit je hoofd krijgen, omdat het totaal onmenselijk is wat hier gebeurd is. Een collega, die er ineens niet meer is. Een erger gevoel kan ik me niet voorstellen. Alle ceremonies, waar je van gehoopt had, dat je ze nooit had hoeven mee maken. Die je nu toch moet meemaken.

Het is fijn de mensen uit je peloton of groep hier te hebben, die precies weten, snappen en begrijpen wat jij doormaakt, met hun kun je hier over praten. Mensen thuis zeggen wel eens, ik begrijp wat je bedoelt. Mensen die dit niet meegemaakt hebben, kunnen nooit snappen wat wij bedoelen. En zullen ook nooit ons gevoel kunnen begrijpen.

Tweeëntwintig mei is een dag die ik nooit meer kan en zal vergeten.

 

 

Blijf sterk. schrijft Bèr Jacobs op 04.06.10 in De Limburger

Beste Larissa,
Met heel veel respect heb ik je tekst gelezen.
Ik als vader van je collega Scott wordt natuurlijk goed op de hoogte gehouden van de gang van zaken bij jullie daar far far away.
Je hebt gelijk als je zegt dat wij als thuisfront niet kunnen bevatten wat jullie allemaal meemaken.
Misschien stom maar toch beter zo, ik weet niet of alle ouders en familie en vrienden er mee om zouden kunnen gaan.
Dezelfde raad aan jouw als aan Scott, praat praat praat,
ga niet kniezen.
Veel succes