42 Bataljon Limburgse Jagers

Mijn track (rupsband) was van het spanwiel afgevallen, waardoor we niet meer konden rijden (zie foto). Dus hebben we met meerdere mensen die track moeten breken en daarna weer erop moeten rijden. Dit heeft anderhalf uur geduurd, het zat op dat moment ook echt totaal niet mee!
Daarna zijn we omgedraaid en terug na Coyote gegaan. De volgende dag zouden we weer dezelfde actie gaan doen, maar toen stond de medivac (helikopter voor de gewonden) op Black. Dit betekent dat er geen verplaatsingen meer gedaan mogen worden, omdat ze om de een of andere reden niet meer kunnen vliegen. Dus ging deze actie nogmaals niet door.
De dag daarna gingen we gelukkig weer terug naar Camp Hadrian in Deg Rawod. Daar had ik me na achttien dagen echt op verheugd! Gewoon lekker lang, in ieder geval langer dan drie minuten douche. En normaal eten in plaats van heel wat dagen rijst eten! Toen we daar aankwamen was (het begint te wennen) mijn YPR weer eens stuk. Deze keer heeft de YPR ongeveer vier dagen lang bij ons herstel-peloton gestaan. Had ik weer..... Na een nieuw motorblok, een nieuwe versnellingbak , zeven nieuwe loopwielen en twee nieuwe tracks, kon ik er weer tegen aan! En dat was te merken.

Lange reis naar Kamp Holland

We zouden een dagje na Tarin Kowt gaan, Kamp Holland. Om daar wat logistieke dingen te regelen, en de Genie tank op te halen. Onderweg hebben we heel veel pech gehad met de voertuigen, behalve de mijne. De heenweg zou je binnen drie tot drieënhalf uur moeten kunnen halen, wij hebben er zeven uur over gedaan! En de YPR hield het gewoon vol, wat een wonder!
Daar aangekomen was het te laat om nog terug te rijden, en hebben we met ons hele peloton in de Echo's geslapen, een soort eetzaal. Daags erna zijn we weer terug gereden en alweer hield mijn YPR het vol. Wat was ik blij met ons Herstel peloton!
Ik had me best verheugd om een keer naar Kamp Holland te gaan, gewoon om te kijken hoe het daar zou zijn, maar het viel echt tegen! Ik ben echt blij dat ik op kamp Hadrian zit. Dit is gewoon een klein kamp, waar je bijna iedereen kent. Het is opgeruimd, en ziet er verzorgd en netjes uit. Wat daar gewoon precies het tegenovergestelde is! Het is best groot, ziet er niet echt opgeruimd uit, en er lopen zoveel mensen rond, dat je waarschijnlijk de helft nog niet eens kent! Dus ook nu, was ik weer blij dat ik op Hadrian was!

Heimwee

Ondertussen begin ik wel langzaam de kleine dingen van thuis te missen. Gewoon, dat je in je auto kan stappen, en gaan en staan waar je wilt. De vrijheid die je thuis hebt, heb je hier gewoon niet. Dat wist ik natuurlijk wel van tevoren, maar nu kom ik er pas echt achter. De paarden mis is natuurlijk wel! Dat er nu al twee veulentjes geboren zijn die ik alleen op foto's kan zien, is wel minder. Tot slot nog een foto van mijn FAB (slaapcontainer) om een idee te geven hoe dat er ongeveer uitziet. Dit was het weer voor deze keer!

Groetjes, vanuit de warme zandbak!