42 Bataljon Limburgse Jagers

Beste vrienden van het Regiment,

 

Afgelopen week heeft de 42 (NLD) BG Limburgse Jagers haar laatste patrouille in Uruzgan gelopen. De leiding en uitvoering lag in handen van een peloton van de "Ccie", u weet wel onze goede en zeer gewaardeerde collega's van 13 Infanteriebataljon Regiment Stoottroepen Prins Bernhard. Een patrouille die door haar bijzondere karakter het NOS-journaal heeft gehaald. Ik wil u een aantal foto's niet onthouden.

 

 

Volgens het journaal is dit de week van "de laatste keer" en dat is het ook. Het is en blijft een vreemd gevoel om afscheid te nemen van een land en haar mensen waar zoveel is gebeurd, waar Nederlands bloed is vergoten maar waar ook heel veel is bereikt.

Het is ook de laatste keer dat er een Transfer of Authority heeft plaatsgevonden. De 28e was het zover, TOA tussen 42 (NLD) BG Limburgse Jagers en 1/2 SCR oftewel het eerste Squadron van het tweede Stryker Cavalry Regiment. Een Regiment dat trouwens is gelegerd in het Duitse Vielseck bij het ons welbekende Grafenwoehr en Hohenfels.

Na een drukke en intensieve HOTO is het nu op aan hen.
Voor 42 (NLD) BG LJ rest niets dan terugkijken op een periode die de geschiedenis ingaat.

Op dit moment levert BLJ nog een Quick Reaction Force tot en met de TOA van de TF-U op 01 augustus. We zijn er dus nog niet, maar het schiet wel erg op.

Het merendeel van het Bataljon is inmiddels uitgeroteerd en is of al terug in NLD of is bezig met de terugreis.

Ik zal hierna nog 1x als Com 42 (NLD) Battle Group Limburgse Jagers op het net komen, namelijk om verslag te doen van de TOA van de Task Force Uruzgan aan het nieuwe Combined Team Uruzgan.

 

Limburgse Jagersgroet,

Huub Klein Schaarsberg
Com 42 (NLD) BG Limburgse Jagers

 

Team website: De teksten van de toespraken kunt u bekijken in PDF formaat door hier en hier te klikken.

Het is half juli en de battlegroup is druk bezig, midden in de transitie fase. Inmiddels zijn de eersten al weer naar huis. Zoals we misschien nog wel weten van de heenreis, de rotatie neemt ongeveer een hele maand in beslag. Als ik dit schrijf is er zelfs al een klein deeltje thuis. Ik heb begrepen dat de ontvangst op Eindhoven Airport weer geweldig was.

Toch concentreren wij ons hier nog even op de normale gang van zaken. Wat dat is zal ik uitleggen. Alle eenheden leveren hun materiaal in bij een eenheid die speciaal daarvoor naar Afghanistan is gekomen, de
Re Deployement Task Force (RDTF). Dat is dus wel iets meer werk als gewoon overdragen aan de opvolgers. Elk onderdeel en elk artikel is van te voren gestickerd en wordt met een scanner gecontroleerd voordat het wordt ingenomen. Natuurlijk leidt dat af en toe tot vreemde constateringen, lijsten die niet kloppen, materiaal dat we schijnbaar te veel hebben, enz. Maar gemiddeld is een peloton met een dag gereed met dat inleveren. Natuurlijk moeten ze dan ook nog hun privéspullen inpakken en de verplaatsingsuitrusting gereed maken.

Al met al zijn de pelotons een dag of 4 a 5 bezig met deze werkzaamheden. Daarvoor hebben de pelotons hun kennis proberen over te dragen aan onze opvolgers. Zoals iedereen weet hebben wij Amerikaanse opvolgers.  En om het allemaal niet helemaal te gemakkelijk te laten verlopen is er weinig overeenkomst in de eenheid en in de opdracht van 1-2 Styker Cavalry Regiment. Dus helemaal vlekkeloos is dat niet verlopen. Pak daarbij dat de Amerikanen natuurlijk allemaal andere systemen hebben, denk hierbij bijvoorbeeld aan de verbindingen. Dat maakt het vooral voor onze opvolgers er niet makkelijker op.
Naast alle logistieke zaken moeten we niet vergeten dat we nog tot 28 juli verantwoordelijk zijn voor het gebied. Dat betekent onder andere dat we nog steeds 2 pelotons van AASLT hebben die actief zijn buiten de poort en daarnaast nog optreden als Quick Reaction Force (QRF). Zij hebben dus nog helemaal geen oren naar onderhoud, inleveren en opruimen. Gelukkig is het wel zo dat bijna iedereen de normale term van de uitzending draait. Dat wil zeggen dat iedereen zo’n beetje 4 maanden en 3 weken van huis is geweest. Dus ook die pelotons die nu nog zo druk zijn buiten de poort komen gewoon mooi op tijd naar huis.

Rino, het personeelsblad van 13 MechBrig.

Klik hier om Rino te kunnen lezen.

Om de Rino te kunnen lezen hebt u een pdf reader nodig.

Toespraak ter herdenking van Tom Krist, Luitenant der Limburgse Jagers, gesneuveld tijdens inzet voor een betere toekomst van de bevolking van Uruzgan. Overleden op 12 juli 2007 a.g.v. een zelfmoordaanslag op 10 juli 2007.
Aankomst HKS, gevolgd door speech.
Being the commander of the BG, I really appreciate the presence of our brothers in arms, the military colleagues of our coalition partners. Together with the ANSF we build were possible, but if necessary we fight together. Together we make the difference. In a combined effort we work hard to protect the people in Uruzgan and to help them build a better future for their children. Together we moarn when we lose brave comrades in the fight. Thank you for your presence tonight. Yesterday afternoon we suffered again a casualty. Our Australian Brothers in Arms lost one of their soldiers as a result of an IED-strike. Their loss is our loss, their grief is our grief. We will support them whenever and where-ever possible. Please allow me to continue in the Dutch language.