Regiment Limburgse Jagers

Wielercommentator Jean Nelissen is op 74-jarige leeftijd overleden. De Limburger was onder meer chef-sportredactie van dagblad De Limburger en verzorgde samen met Mart Smeets jarenlang het Tour-commentaar voor Studio Sport.
Nelissen schreef ook vele boeken over het wielrennen en sprak columns in voor NOS Langs de Lijn. In 2007 moest hij zijn werkzaamheden stopzetten, vanwege een verslechterende gezondheid.
Jean  was ook een Limburgse Jager en heeft een stukje geschreven in het boek 1950-2000.

Op zaterdag 4 september 2010 wordt in het Nationaal Herdenkingspark Roermond bij het Nationaal Indië-monument 1945-1962 voor de 23ste maal de jaarlijkse Nationale dodenherdenking gehouden. De herdenking begint om 14.00 uur.

Meer dan 20.000 Indië-veteranen, familieleden en nabestaanden, pelgrimeren ieder jaar weer naar het Nationaal Herdenkingspark Roermond om de ruim 6200 jonge mannen en vrouwen te eren en te gedenken, die gedurende de jaren 1945-1962 tijdens militaire acties in het toenmalige Nederlands-Indië en Nieuw-Guinea het leven lieten.

Bij de herdenking zal de Generaal-majoor Morsink, Chef van het Militaire Huis van de Koningin aanwezig zijn die hierbij Hare Majesteit de Koningin vertegenwoordigt. Namens het parlement zal de voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, mevrouw Gerdi Verbeet, de herdenkingstoespraak houden. De heer Hans van Bergen, stadsdichter van Roermond, draagt wederom zijn jaarlijkse declamatie voor.

De herdenkingsplechtigheid vindt plaats bij het Nationaal Indië-monument 1945-1962 dat in 1988 door ZKH Prins Bernhard is onthuld. Bij dit monument staan ook 18 roestvrijstalen zuilen waarin de namen van de gesneuvelden gegraveerd staan.

Een formatie van F-16 straaljagers van de Koninklijke Luchtmacht van vliegbasis Leeuwarden voert tijdens de minuut stilte een fly-over uit in de zogenoemde Missing Man Formation.

Door veteranenorganisaties, burgerlijke autoriteiten en militaire autoriteiten zullen meer dan 100 kransen worden gelegd.
Een eredetachement van het 42 Brigadeverkenningseskadron Huzaren van Boreel, vormt de erewacht. De Koninklijke Militaire Kapel ‘Johan Willem Friso’ en het Koninklijk Roermonds Mannenkoor dragen zorg voor de muzikale omlijsting.

 

 

Ezinge, 19 augustus 2010.

Vandaag hebben we Limburgse Jager Ekke Wolters naar zijn laatste rustplaats gebracht. Ekke overleed op 14 augustus als gevolg van een ongeval. Op die avond ging hij nog eventjes rijden op zijn motor. Voor zijn vrouw en kinderen liet hij een klein briefje achter: een getekende motor en de tekst “laturrr”.  Het is er niet meer van gekomen, vlak bij huis werd hij geramd door een auto die op de verkeerde weghelft de bocht door kwam scheuren. Ekke was op slag dood.

De uitvaartdienst was indrukwekkend. Dezelfde kerk in Ezinge, waar velen van ons ook bij zijn huwelijk aanwezig waren. De kerk was bijna te klein voor alle familie, vrienden en bekenden. Een weerzien met Hiske, dochter Anna en zoon Wolter. Ook vader en moeder Wolters herkenden we. Op het overlijdensbericht stond: “kom zoals je bent”, typisch in de geest van Ekke. Ieder mens telt mee, het geeft niet hoe je er uit ziet of wat je aan hebt.

Voor kinderen van (jonge) veteranen wordt in september een lang weekend georganiseerd in Doorn.

Dit in het kader van een verantwoorde veteranenzorg.

 

Er is gelukkig steeds meer aandacht voor de gevolgen van de inzet voor militaire dienst. Tot twintig procent van de Nederlandse veteranen heeft in meer of mindere mate last van deelname aan een militaire missie. Dat varieert van lichte aanpassingsproblemen tot een posttraumatische stress-stoornis (PTSS). Die laatste groep maakt ongeveer vijf procent uit. Natuurlijk blijven de gevolgen niet alleen beperkt tot de veteranen zelf, want de directe omgeving krijgt er ook mee te maken. Er is momenteel een stijgend aantal jongere veteranen en die hebben vaak ook te maken met nog jonge gezinnen. Zo’n gezin moet vaak als eerste de klappen opvangen en dat valt lang niet altijd mee.

63 JAAR  5e BATALJON – 11e REGIMENT INFANTERIE, “BATALJON TEGELEN”
 
Op vrijdag 20 augustus viel het doek voor het 5e bataljon van het 11e Regiment, het Regiment dat in 1950 deel ging uitmaken samen met het 2e en 6e Regiment van het Regiment Limburgse Jagers.  Voor de laatste maal kwamen de reünisten van 5- 11 RI tezamen in de van Horne Kazerne te Weert.  Allen 80 jaar en ouder met als nestor de kapitein Jan Tjalkens met de respectwaardige leeftijd van 92 jaar.  Hij bedankte aan het eind van het officiële gedeelte  de bestuurleden van de Reüniecommissie die de afgelopen 16 jaar telkenmale een goed georganiseerde reünie wisten te houden voor deze oud – Indië gangers.
 
Want de opleiding in Roermond vanaf juli 1947 en het verblijf van twee jaar op Noord Sumatra, van januari 1948 tot januari 1950, zorgde voor  een sterke band tussen de 800 leden van dit bataljon.  Bijna allemaal Limburgers en Brabanders. Vele boerenzonen, die niet opzagen tegen de inspanningen die van hen werden gevraagd. Een aantal was in de late oorlogsjaren al voor de Arbeitsinzet naar Duitsland gevoerd om in de oorlogsindustrie te werken,  zoals een van hen vertelde, Hij emigreerde later naar Luxemburg maar was ook nu weer present.  Ze waren dus wat gewend.  En zoals de voorzitter, Sjeng Derks, oud Pelotonscommandant, in zijn toespraak zei:

 
“ Op een leeftijd waarop we bezig waren ons voor te bereiden op onze toekomst werden we aangewezen om als jonge dienstplichtige ver van huis de belangen van ons land te behartigen maar vooral ook voor de veiligheid van duizenden landgenoten in Nederlands Oost Indië Onze generatie was zo opgevoed dat we deze taak vrijwel zonder morren hebben opgevat als een plicht, in de ware zin van het woord dienstplicht “

 

De Limburgse Jager juli 2010 met o.a.:

Veel informatie over de missie in Uruzgan,

60 jaar Regiment Limburgse Jagers,

Reunië DEMCie,

Mei 1940

 

Download deze uitgave hier.

 

Om deze publicatie in PDF formaat te raadplegen heeft u het programma Adobe Reader nodig, dat u gratis kunt downloaden

Na dik vier maanden zijn de vier Limburgse militairen die op deze plek een weblog bijhielden terug uit Uruzgan. Daarmee komt een einde aan de weblogteksten van Agus uit Maastricht, Larissa uit Brunssum, Nick uit Weert en Rob uit Venlo. Binnenkort volgt nog een verslag van hun thuiskomst en hun ervaringen.

Onlangs zijn we gestart met het plaatsen van film- en videoopnames op ons youtube-kanaal. De afgelopen week hebben we weer een aantal nieuwe en zeker ook unieke video´s geplaatst. Zo hebben we een video over het eerste lustrum van de Limburgse Jagers in Seedorf een video over de eerste grote reunie van het tamboer en fanfarekorps, verder beelden van de opleiding en het vertrek naar Indië van 5-11 RI in 1948.

De komende weken zullen we met regelmaat nieuwe video´s aan de online verzameling gaan toevoegen.

De laatst geplaatste video´s vindt u via deze link.

Onze toolbar geeft ook melding van nieuwe videos op het LimburgseJagers kanaal op youtube. Een overzicht van alle geplaatste video´s krijgt u als u de link videoalbum in het menu media op deze site volgt.

Het team website wenst u veel kijkplezier!

Piet Pertijs 

 

Trouwer dan Piet bestaat geen hond.
Piet had wel wat weg van een bull-terrier.  Rauw, ongecompliceerd, recht voor zijn raap,
een ongeslepen diamant, boerenjongen uit het Brabantse land. Uit Hoeven bij Etten-Leur stamde hij en daar dreef hij na terugkeer uit Indië met zijn vrouw Mientje een keuterboerderij. Compleet met paard en koe. Moeilijke tijden waren dat maar Piet was een harde werker. Hij zorgde voor vrouw en vijf kinderen.
Tot het noodlot toesloeg en Mientje plotseling overleed.
Na een zware tijd van leed en ellende leerde Piet Sjanneke Braspenning kennen. Brabantser naam bestaat niet.  Sjaan was weduwe met zes kinderen. Hoe het zo is gelopen hoort tot de grote raadselen van het leven maar Piet en Sjaan gingen trouwen en hadden  in één keer 11 kinderen, zo tussen de acht en achttien jaar. Ze gingen wonen Achter de Molen in Etten-Leur.
Dat werd voor zijn vrienden uit de Indië-tijd een vertrouwd adres. Piet zorgde er wel voor dat zijn zoons en schoonzoons, maar uiteraard ook de dames ten huize Pertijs niets te kort kwamen. Stapels kratten stonden opgestapeld op de binnenplaats achterom.

De Task Force Uruzgan (TFU) is vandaag met het strijken van de TFU-vlag overgegaan in het Amerikaans-Australische Combined Team Uruzgan (CTU). Met het hijsen van de ISAF-vlag kwam een einde aan de missie in Uruzgan waarover Nederland 4 jaar lang de scepter zwaaide. Die periode bracht voor de bevolking van Uruzgan grote verbeteringen. Helaas had Nederland 24 slachtoffers en 140 gewonden te betreuren.

Gouverneur van Uruzgan Khoday Rahim liet zich lovend uit over de inzet van Nederland de afgelopen 4 jaar en betitelde de militairen als goede vrienden waarvan hij het betreurt dat ze weg gaan. Hij uitte niet alleen dankbaarheid voor hun hulp, maar leefde tevens mee met het verlies van de 24 Nederlandse militairen. “Zij sneuvelden terwijl zij zich inzetten voor een betere toekomst van Uruzgan.” De geasfalteerde weg van Tarin Kowt naar Chora noemde hij als voorbeeld van verbetering, evenals de bouw van een nieuwe civiele terminal. “De bevolking van Urzugan is erg blij met alle projecten die jullie hebben uitgevoerd.”