In Memoriam:
LJ-er P. Leurs
Op dinsdag 8 april 2008 is op 76 jarige leeftijd overleden de Limburgse Jager Piërre Leurs. Piërre Leurs heeft gediend bij 322-BI.

Wij wensen de naaste familie van Piërre Leurs veel sterkte toe met de verwerking van dit verlies.

Team website.

De plechtige uitvaart vindt plaats op zaterdag 12 april a.s. om 13.00 uur in de basiliek H. Amelberga te Susteren. Aansluitend zal de crematieplechtigheid in besloten kring plaats hebben in de aula van het crematorium Nedermaas te Geleen.

Van de hand van Pie Schepers mochten wij onderstaande ontvangen:

In memoriam
Piërre Leurs.
Limburgse Jager van het 322e Bataljon.
Toen ik het bericht in de krant las dat Piërre Leurs uit Susteren was overleden heb ik even moeten slikken. Ik raakte zelfs even in verwarring. Om dat mijn gedachten terug gingen naar de jaren 1951-1952, toen deze kerel een wapenvriend van me was. Ik deed toen met hem de tijgersluipgang op de hei, we leerden samen marcheren op het kazerneplein, schieten met een geweer en nog veel meer andere disciplines. Kortom hij was één van jongens waar ik toen veel plezier met heb gehad. Toen Piërre het vak van soldaat onder de knie had kreeg hij geen geweer meer in zijn handen. Nee, zijn wapen werd toen de potlepel. Hij werd onze kok. Gedurende de 18 maanden dat ik de wapenrok droeg was Piërre de man van de keuken. Maar hij was niet alleen een meester achter het fornuis, nee, hij was zelfs een fenomeen in de kunst om anderen te laten lachen. Hij was iemand die elke situatie van een humoristische kant bekeek en zelfs zijn superieuren in een deuk bracht. Piërre lachte om het leven, zijn soldatentijd zag hij als een grap en hij kon een sfeer scheppen waar wij als dienstkameraden van genoten. Door zijn humor en zijn onbevangenheid kreeg hij zelfs grip op zijn meerderen. Zo bracht hij ooit zijn kapitein, met name de Jager, tot wanhoop. En waarom? Hij kwam op ’n gegeven moment de kamer inspecteren waar de koks en de chauffeurs van onze compagnie verbleven. En daar trof de
kapitein een zooitje aan waar hij van achterover plofte. Zijn tirade over die wanorde was dan ook niet van de lucht. Toen die kapitein zijn ongenoegen over die varkenstal had uitgebazuind was het minuten stil. Op de vraag van de Kapitein of hier een verklaring voor was, kreeg hij antwoordt van Piërre Leurs. Hij sprong in de houding toen hij zei, “Kapitein, wat verwacht U van knechten die slechts 1 gulden per dag ontvangen?. Als wij zoveel soldij kregen als U dan was onze kamer zeer beslist een paradijs. Maar helaas, met onze loon kunnen we geen dienstmeid betalen. Toen Piërre dat had uitgesproken stond iedereen op de kamer stijf. Waar haalde hij het lef vandaan om zo’n antwoordt te geven aan de baas van onze compagnie? En wat gebeurde er.? Met een grimas op zijn gezicht hield de Kapitein het voor gezien en vertrok. De humor van Piërre had weer gezegevierd. Met mij zullen vele oude dienstmakkers zich Piërre herinneren als een prettige en plichtsgetrouwe kerel en met een hart van goud. Hoewel we wisten dat Piërre al geruime tijd ziek was, schokte het ons zwart op wit vermeld te zien dat hij was heen gegaan. Wij betuigen ons innig medeleven bij de zware slag die zijn vrouw en kinderen nu heeft getroffen en wensen hun veel sterkte in deze moeilijke dagen.

Namens zijn vrienden

Pie Schepers.