In Memoriam:
LJ-er. J. Moling

Op  maandag 18 mei 2009 is onze vriend en oud Limburgse Jager Jan Moling, op een leeftijd van 77 jaar overleden.

Jan was van de lichting 1951-1 met de rang van soldaat 1e klas. Hij was schutter van de punt 30- mitrailleur bij de H-Cie van het 322 bataljon Limburgse Jagers.

De plechtige eucharistieviering zal plaats vinden op vrijdag 22 mei a.s. om 12 .00 uur in de  parochiekerk HH.Marcellinus en Petrus te Oud-Geleen. Aansluitend zal de crematie plaatsvinden. In Crematorium Nedermaas, Vouershof 1 te Geleen. 

De volgende pelotonskameraden zullen aanwezig zijn bij z’n uitvaart:

J. Suilen Tilburg
J. v. Wunnik Maastricht
A. de Boer Heythuysen
L. Schreurs Swalmen
Z. Slabbers Swalmen
T. Konings Echt
J. Solberg Beek
Z. Busch Sittard
P. Dingelstadt Swalmen
W. Snackers Heerlen
P. Schepers Stein
H. Stevens Elsloo

In Memoriam Jan Moling. 

Beste Leentje, Carla en Lou. Ik heb lang moeten denken wat ik zou moeten gaan schrijven om jullie mijn medeleven te betuigen met het overlijden van Jan. Ik heb er niet genoeg woorden voor. Jullie moeten weten dat ik vanaf het begin dat Jan in het ziekenhuis verbleef met mijn gedachten bij hem ben geweest. En toen ik hem een ziekenbezoek bracht en zag hoe erg hij er aan toe was heeft me dat pijn gedaan. Zijn toestand deed me terug denken aan de trieste periode die ik ooit zelf te verwerken heb gehad. Daarom begrijp ik heel goed de troosteloosheid en de onmacht die jullie nu ten deel is gevallen. Aan zijn ziekbed heb ik samen met hem nog heel wat oude koeien uit de sloot gehaald. Het deed hem zichtbaar goed toen we het hadden over de jarenlange vriendschap die we samen met onze wapenbroeders hebben. We hadden het ook over het feit dat we beiden persoonlijk afscheidt namen van onze makkers, met name Piet Sporken, Lei Velraeds, en Piëre Laudy. Toen we die herinneringen opdiepten schoot ons een brok in de keel en stokte onze stem. Onze emoties kregen toen de overhand en diep ontroerd haalden we dat gebeuren op ons netvlies terug. Toen viel de conversatie tussen ons beiden even stil. Ik kon de gedachte van Jan toen lezen. Zijn hand die zocht de mijne en met een zachte druk liet hij me weten hoe hij mijn vriendschap waardeerde. Toen ik afscheid van hem nam legde ik met tederheid een hand op zijn schouder en zei tegen hem, “Jan, Eens een Limburgse Jager, altijd een Limburgse Jager “. Er kwam toen een glimlach op zijn gezicht, terwijl hij zich van binnen zo ellendig voelde. Een man mag niet janken ! Maar toen ik definitief afscheid van hem nam en me van zijn ziekbed afwende ben ik met een gebogen hoofd van zijn kamer afgegaan. Met mijn ogen vol met tranen ben ik toen in de lift gestapt. Voor dat ik naar huis reed heb ik nog geruime tijd in mijn auto gezeten om weer tot mezelf te komen. Daarom weet ik heel goed dat jullie gemoed vol is met intens verdriet. Het is me niet mogelijk, jullie bij het verlies van Jan te troosten.  Een dergelijk groot verdriet moet men toch altijd zelf verwerken. Moge het jullie zijn gegeven om het hoofd omhoog te houden en elkaar tot steun te zijn.  Ook Annie betuigt haar innige deelneming bij dit onherstelbaar verlies. We wensen jullie veel sterkte in de komende tijd en wees ervan overtuigd dat onze gedachten in deze dagen steeds naar jullie uitgaan. Een heel stevige handdruk vanAnnie en Pie.