Paramaribo, 8 februari 2010

Vrienden en bekenden van Gilo,
Hierbij willen wij hartelijk dank zeggen voor alle blijken van medeleven die sinds het overlijden van Gilo op vrijdag 29 januari bij ons zijn binnengekomen. 

Gilo is dinsdag 2 februari in Paramaribo gecremeerd. Gisteren, zondag 7 februari, hebben we zijn as verstrooid in de monding van de Suriname Rivier, crica een uur varen vanaf noord-Paramaribo richting oceaan.
De as ging vergezeld van de crematiebloemstukken, waaraan oranje balonnen waren vastgemaakt.
De bloemstukken verdwenen langzaam uit zicht richting oceaan, het was een mooi gezicht.
De asverstrooing op deze plek was in zekere zin ook een symbolisch slotstuk van zijn leven, want Gilo heeft herhaaldelijk gezegd dat hij naar zee zou gaan als hij zijn leven over kon doen. 

De e-mail waarin wij het overlijden van Gilo meldden aan de bij ons bekend zijnde e-mailadressen, vond heel snel zijn weg naar veel meer vrienden en bekenden. 
Velen haalden in de blijken van medeleven herinneringen op aan Gilo.

Ongetwijfeld het gevolg van het feit dat hij allesbehalve een grijze muis was. In de herinneringen  werden vele kwalificaties gebruikt. Slechts een paar daarvan: Schavuit, bullebak, klein hartje, gezelligheidsmens, toegewijd soldaat, ruwe bolster, blanke pit. Gilo bleek ook een bijnaam te hebben die we niet eerder hadden gehoord. Het was ‘Het Bekje’, refererend aan zijn immer luidruchtige aanwezigheid.

De constatering dat Gilo het leven ten volle heeft geleefd, kwam ook diverse keren langs in de mails. Hij was onconventioneel in veel opzichten. In zijn eet- en drinkgedrag, in zijn bulderende lachbuien, in zijn keuzes in het leven, in de uitoefening van zijn beroep, in zijn enorme verzamelwoede, in zijn informatiehonger, in zijn politieke stellingnames, in zijn rondreizen over de wereld. Smakelijk kon hij vertellen over zijn verblijven in  Duitsland, Egypte, Suriname, Libanon, Joegoslavië, Albanië, Afrika  en het Midden-Oosten – en dan vergeten we ongetwijfeld nog landen en continenten waar hij gedurende korte of langere verbleef, woonde en/of werkte. We kunnen het allemaal nalezen in zijn boek. De wetenschap dat Gilo uit het leven heeft gehaald wat het hem te bieden had, geeft troost.  

Iemand wist ook te melden dat Gilo altijd bang was geweest alleen te sterven. Als er maar twee mensen zijn die een traantje om mij plengen ben ik al tevreden, schijnt hij meer dan eens te hebben gezegd. Nou, we mogen constateren dat hij veel beter dan dat heeft gescoord. Op de crematie waren meer dan honderd mensen aanwezig en veel meer dan twee mensen hielden het niet droog.

Uit de vele blijken van medeleven blijkt dat hij bij menigeen een bijzondere plaats innam.

Nogmaals dank voor het medeleven. 

Soeki Edens-Somokario, Mitchel en Nicole

Rob Edens, namens de overige familie