Piet Pertijs 

Trouwer dan Piet bestaat geen hond.
Piet had wel wat weg van een bull-terrier.  Rauw, ongecompliceerd, recht voor zijn raap,
een ongeslepen diamant, boerenjongen uit het Brabantse land. Uit Hoeven bij Etten-Leur stamde hij en daar dreef hij na terugkeer uit Indië met zijn vrouw Mientje een keuterboerderij. Compleet met paard en koe. Moeilijke tijden waren dat maar Piet was een harde werker. Hij zorgde voor vrouw en vijf kinderen.
Tot het noodlot toesloeg en Mientje plotseling overleed.
Na een zware tijd van leed en ellende leerde Piet Sjanneke Braspenning kennen. Brabantser naam bestaat niet.  Sjaan was weduwe met zes kinderen. Hoe het zo is gelopen hoort tot de grote raadselen van het leven maar Piet en Sjaan gingen trouwen en hadden  in één keer 11 kinderen, zo tussen de acht en achttien jaar. Ze gingen wonen Achter de Molen in Etten-Leur.
Dat werd voor zijn vrienden uit de Indië-tijd een vertrouwd adres. Piet zorgde er wel voor dat zijn zoons en schoonzoons, maar uiteraard ook de dames ten huize Pertijs niets te kort kwamen. Stapels kratten stonden opgestapeld op de binnenplaats achterom.

Daar in Indië leerde ik Piet kennen. Ik was zijn Pelotonscommandant toen we op een ver afgelegen  buitenpost in het land van de Bataks op Noord Sumatra vertoefden.
Hij stond als eerste klaar als er een patrouille op pad moest om in het onherbergzame land op verkenning te gaan. Soms meerdaagse patrouilles op een route waar je nog met klewangs een weg moest banen. Piet liep altijd voorop. Die plaats liet hij zich nooit afnemen, de Bren was zijn vriend en hing zonder pauze om zijn sterke schouders.
We hadden daar in Hoeta Padang een redelijk rustige tijd maar na het eerste halfjaar  werden we  verplaatst naar Prapat aan het onvergetelijk mooie Tobameer.
Helaas bleven we daar maar een paar maanden want eind december 1948 kwam de Tweede Politionele Actie. Ons Peloton werd in pikdonkere nacht met landingsboten overgebracht naar de overkant van het meer om bij ochtendgloren te worden ontscheept onder steun van Mustang-jagers. De plaats Balige werd bezet en nadat andere troepen op het meer waren geland kon ons Peloton met enkele jeeps oprukken naar het binnenland om het vliegveld Siborong-Borong te bezetten. Daar kon dan een ander Bataljon landen.

Ik zie Piet nog rechtop staan in de jeep. Het was net of hij enige teleurstelling verried omdat er zo weinig weerstand was.
Dat duurde maar kort want vanaf de omliggende bergen kwam toch wat geweervuur en Piet kon zijn Bren eindelijk laten horen.

We zijn nog een half jaar in het land rond Tarutung gebleven. Van kampong naar kampong, van kali naar kali en van tjot naar tjot. Het staat allemaal omschreven in het Gedenkboek van 5 – 11 RI.

Piet Pertijs was zonder opsmuk en grote woorden een beeldbepalende figuur in het peloton. Hij was onvermoeibaar en misschien wel de beste kameraad van alle anderen. De onverbrekelijke vriendschap die we ginder hebben opgebouwd is nooit verbroken.

Piet en Sjaan hebben in Etten-Leur hun zilveren bruiloft gevierd en het peloton was dik
vertegenwoordigd. Piet bleef niet gespaard van verdere tegenslag. Sjaan kwam te overlijden en dat werd hem teveel.

Nooit treffender is toen de uit de Oost meegebrachte kameraadschap tot uiting gebracht.
Zijn trouwste Indische makkers, ik noem graag Rinus en Jan, hebben hem toen uit het moeras van verdriet getrokken en Piet kon worden ondergebracht in Verzorgingshuis Het Anbarg in Etten-Leur.
Ook daar kreeg hij bezoek van zijn oude vrienden waar hij zichtbaar van genoot. Hij had er best wel een mooi onderkomen waar hij zijn sigaretje kon roken. Dat was ook voor menige verplegende  een uitwijkplaats. Iedereen kende Piet en iedereen waardeerde hem.

Een paar weken vóór de laatste reünie van 5 – 11 RI is Piet geheel onverwacht vertrokken naar verre oorden.
Hij was de oude soldaat die nooit sterft maar wegebt in de eeuwigheid. Op de rouwbrief prijkt het embleem van de Limburgse Jagers !
Piet, we zullen je missen.
Slamat tidoer,

Sjeng Derks

De crematie van Piet zal plaatsvinden op vrijdag 6 augustus in Breda na een kerkdienst in Etten-Leur.