Ezinge, 19 augustus 2010.

Vandaag hebben we Limburgse Jager Ekke Wolters naar zijn laatste rustplaats gebracht. Ekke overleed op 14 augustus als gevolg van een ongeval. Op die avond ging hij nog eventjes rijden op zijn motor. Voor zijn vrouw en kinderen liet hij een klein briefje achter: een getekende motor en de tekst “laturrr”.  Het is er niet meer van gekomen, vlak bij huis werd hij geramd door een auto die op de verkeerde weghelft de bocht door kwam scheuren. Ekke was op slag dood.

De uitvaartdienst was indrukwekkend. Dezelfde kerk in Ezinge, waar velen van ons ook bij zijn huwelijk aanwezig waren. De kerk was bijna te klein voor alle familie, vrienden en bekenden. Een weerzien met Hiske, dochter Anna en zoon Wolter. Ook vader en moeder Wolters herkenden we. Op het overlijdensbericht stond: “kom zoals je bent”, typisch in de geest van Ekke. Ieder mens telt mee, het geeft niet hoe je er uit ziet of wat je aan hebt.

Hiske was eens te meer de sterke vrouw naast Ekke. We waren onder de indruk van de manier waarop ze ons tegemoet trad, hoe ze vertelde over de afgelopen week, over Ekke en de kinderen. Ze vroeg steun voor Ekke’s ouders, ook zij waren erg verdrietig. Dominee Schorren leidde een sobere en opbeurende dienst. Waar vinden we troost?
Voor Hiske was het zichtbaar fijn dat ook de dominee die hen had getrouwd in de kerk aanwezig was. Ook de ouderling van dienst van destijds was er, en daarmee was de cirkel rond.

Dat Ekke een muziekliefhebber was kon niemand ontgaan. Dat stevige rockmuziek zijn repertoire was ook niet. Anna en Wolter speelden zelf een aangepast nummer voor Ekke. Stevig en toch ingetogen. Ekke zal trots op ze zijn geweest. Zijn kinderen hebben het onafhankelijke, doe maar gewoon en wees jezelf, van hem overgenomen. Op de kaart stond ook dat Ekke soms een gekke vader was. Wij kunnen ons voorstellen hoe positief dit is bedoeld.

Na de ter aarde bestelling van Ekke op het kerkhof konden we voor de laatste keer afscheid nemen. Een extra brok in de keel, want Anna had het embleem van de Limburgse Jagers op de kist gelegd. Het stuk wat normaliter de baret siert glom in de zon. Dat zagen toen we langs liepen. Een eerbetoon aan een mooie tijd en een verbondenheid voor het leven en daarna.

Na de dienst zijn we met elkaar koffie wezen drinken. Weet je nog oudje…. Ekke in Centerparcs, even wat dood hout verzamelen, en krak daar ging een halve boom. Hij ging ook bij Duitse gasten aan. Of de open haard uit kon, er kwamen vonken uit de schoorsteen. Dat wij een kampvuur hadden van 2 meter hoge vlammen had die Duitser niet gezien. De haard ging uit en Ekke en wij maar lachen. De meest limmericks kwamen ook van hem. De ene nog eh,….. dan de ander. Het besef dat hij er niet meer is zal de komende tijd nog sterker door ons hoofd gaan. Ons eerste maatje die we verliezen, veel te jong en een gezin dat achter blijft.

We hebben Hiske beloofd dat we contact houden. Anna zou graag wat verhalen horen over haar vader. Het e-mail adres staat hier boven, dus ga je gang. De trieste gebeurtenis met Ekke heeft ons wel doen beseffen dat het leven niet vanzelfsprekend is. We hebben ook gemerkt dat er een verbondenheid is die na al die jaren nog even sterk is. Dat er zelfs een wens is van een van de kinderen om kennis te maken met de dienstvrienden van vader en om meer te horen van die tijd.

We behouden de fijne herinneringen aan een mooi mens voor altijd bij ons. Hiske, Anna, Wolter en familie wensen we veel sterkte de komende tijd. Als gezegd, we houden contact.

Henk

Team website: Ekke maakte deel uit van lichting 83-04 van 42 BLJ.