Home 42 BLJ

PostHeaderIcon 42 bataljon Limburgse Jagers

AddThis Social Bookmark Button

Verreweg het bekendste parate onderdeel van het Regiment Limburgse Jagers werd het in 1957 opgerichte 42e Pantserinfanterie Bataljon (42 PainfBat) dat de bijnaam 42e Bataljon Limburgse Jagers (42 BLJ) kreeg waar veel beroeps, voormalig kortverband (KVV/TS/BBT) en dienstplichtig personeel zijn diensttijd heeft doorgebracht.

42 PainfBat was van 1963 tot 2006 gelegerd op de legerplaats Seedorf (Duitsland). Bij vertrek van het Bataljon terug naar Nederland, werd aan de Bataljonsvlag een Fahnenband van de Bondsrepubliek Duitsland gehecht. Het huidige moderne 42 PainfBat is een operationele eenheid die deel uitmaakt van 13 Lichte Brigade. De eenheid heeft de oude tradities van het Regiment Infanterie Limburgse Jagers overgenomen en is tegenwoordig gelegerd in de Gen. Maj. De Ruyter van Steveninckkazerne in Oirschot.

PostHeaderIcon Heavy, maar we moeten door

AddThis Social Bookmark Button

De dag na de aanslag met een bermbom, waarbij twee militairen sneuvelden. Heavy, maar Mike moet door. "Je gaat toch met een ander gevoel de poort uit"

Hij woont in Venlo, samen met zijn broer. “Dat is ideaal: hij heeft lekker een huisje voor zichzelf, ik zit toch hier.” Autorijden is een van Mikes hobby’s. Verder betekent zijn werk bij Defensie heel veel in zijn leven. Hij is vaak op de kazerne te vinden. Natuurlijk door de week, maar ook op zondagavond. “Dan rij ik fijn naar de kazerne, gezellig met de jongens, biertje drinken, lekker ouwehoeren.”
 
Mike heeft dan ook veel vrienden in het leger. “Die kom je ook vaak in het weekend tegen. Natuurlijk heb ik ook vrienden die niet in het leger zitten, burgervrienden, maar dat is toch weer wat anders dan legervrienden. Je kunt je burgervrienden niet uitleggen wat je hier allemaal meemaakt. Het kameraadschap binnen Defensie, tenminste bij ons in de club, is heel sterk.”
 

Mike zit nu voor de tweede keer in Afghanistan. Daarvoor was hij ook al een keer in Irak. Hij heeft heel wat meegemaakt, en het is niet altijd makkelijk. “Je hebt natuurlijk zwaardere dagen en minder zware dagen. Maar uiteindelijk train je voor uitzending en kun je hier op missie je beroep uitoefenen. Dus hier doe ik het voor.” En, geeft Mike toe: “En natuurlijk ook wel een beetje voor mezelf. Eigenlijk is het vaak gewoon gezellig.”
Hij mist het thuisfront, maar zorgt wel dat hij niet teveel gaat ‘malen’. “Als je op base bent dan denk je natuurlijk wel aan thuis, lekker op de bank hangen, of op je balkonnetje met een flesje bier. Maar we maken het hier onszelf wel naar de zin, we hebben een kampvuurtje bij de zonneweide, daar zitten we met zijn allen wel eens sigaretjes te roken of we kijken een filmpje op de beamer.”
En is hij trots op het werk dat hij en zijn collega’s doen, in Afghanistan?
“Ik ben zeker trots op het werk dat we hier doen, ik denk ook dat wat we doen zeker goed is voor Afghanistan.”
 
De telegraaf heeft het dagboek van onze helden, een verzameling filmpjes van mannen en vrouwen die hun werk doen op diverse plekken in Uruzgan.
Klik hier voor een compleet overzicht van onze helden.
 
 

PostHeaderIcon Tsengé, Ondine?!

AddThis Social Bookmark Button

De afgelopen week begon goed. Vrijdag 21 mei vierden wij op het
kamp nog dat we tot op de helft van de uitzending zijn, met een ludiek
sportevenement en het symbolisch doorzagen van de tijdbalk.

De dag erna, nu precies een week geleden, zaten we opeens in een afschuwelijke
situatie en brak de zwaarste periode tot nu toe aan.
Ik werd naar de ‘ops’ geroepen. Ops is het zenuwcentrum voor operaties in het
veld; daar vandaan wordt iedereen aangestuurd. Er was iets verschrikkelijks gebeurd.
De Fransen hadden een geïmproviseerde bom gevonden. Een van onze
eenheden had die onschadelijk gemaakt. Bij het verlaten van de die locatie werd
een van de voertuigen in de CAT zelf geraakt door een geïmproviseerd explosief.
Ik kan niet beschrijven hoe de sfeer was toen duidelijk werd wat de gevolgen
van die aanslag waren. Even was de verslagenheid zo ontzettend groot, dat
er geen woorden voor zijn.

Lees meer...

 

PostHeaderIcon Zo maar een zondag en dus maar eens tijd om een briefje te dichten naar het Nederlandse

AddThis Social Bookmark Button

Zo maar een zondag en dus maar eens tijd om een briefje te dichten naar het Nederlandse.

Klik hier voor een bijdrage van onze BC.

 

PostHeaderIcon Bij elke naam schieten herinneringen door mijn hoofd

AddThis Social Bookmark Button

“PLAN ALFA! PLAN ALFA! PLAN ALFA! Einde bericht!” schalmt het over de base. Hmm… Tom en ik kijken elkaar aan en lopen richting de verzamellocatie. Tijdens het lopen gaat er stiekem vanalles door je heen. Wat is er aan de hand? Maar de ervaring leert, dat je het verste komt, door juist helemaal niets te verwachten. Het kan namelijk vanalles zijn. Al gaande weg vangen we links en rechts wat flarden op van wat er gaande is. Ook nu weer de rust in jezelf bewaren. Het zou om een peloton gaan wat “buiten” is. Potverdorie! Als dat zo is, dan is er meestal wel iets meer aan de hand.

Spanning op gezichten
We worden op een plek verzameld om zo gemakkelijk in één keer ingefloten te kunnen worden en dat ook iedereen, die er op dat moment belang bij heeft, een eenduidig verhaal heeft. Een tijd lang blijft de nieuwsstroom uit. Je ziet de spanning op vele gezichten. Om de moed er nog een beetje in te houden probeer ik wat luchtige onderwerpen aan te snijden en links en rechts een “grapje” te maken. Voorzichtig peil ik om me heen of het effect behaald wordt of dat iemand zich er aan stoort. Je weet immers nooit hoe iemand anders hier mee omgaat. In ieder geval is het een manier om de spanning te breken en het eventuele zware, slechte nieuws voor even op een afstand te houden. De deur wordt met een ferme zwaai open gedaan. De “baas” komt binnen. Uitzonderlijk. Meestal is het iemand anders. De “baas” blijft over het algemeen in het zenuwcentrum om te coördineren. “Dit is niet goed!”, schiet er door me heen. En nog andere woorden, die waarschijnlijk niet geschikt zijn voor hier. Van z'n gezicht is af te lezen dat het ernstig is. Heel ernstig. Het hoge woord komt eruit. Het gaat door merg en been.
 

Lees meer...

 

PostHeaderIcon Dagboek van onze helden

AddThis Social Bookmark Button

In de Telegraaf wordt een dagboek bijgehouden van onze helden. Klik hier voor een bijdrage van de verkenners van 42 BLJ. 

 
Meer artikelen...