Home 42 BLJ

PostHeaderIcon 42 bataljon Limburgse Jagers

AddThis Social Bookmark Button

Verreweg het bekendste parate onderdeel van het Regiment Limburgse Jagers werd het in 1957 opgerichte 42e Pantserinfanterie Bataljon (42 PainfBat) dat de bijnaam 42e Bataljon Limburgse Jagers (42 BLJ) kreeg waar veel beroeps, voormalig kortverband (KVV/TS/BBT) en dienstplichtig personeel zijn diensttijd heeft doorgebracht.

42 PainfBat was van 1963 tot 2006 gelegerd op de legerplaats Seedorf (Duitsland). Bij vertrek van het Bataljon terug naar Nederland, werd aan de Bataljonsvlag een Fahnenband van de Bondsrepubliek Duitsland gehecht. Het huidige moderne 42 PainfBat is een operationele eenheid die deel uitmaakt van 13 Lichte Brigade. De eenheid heeft de oude tradities van het Regiment Infanterie Limburgse Jagers overgenomen en is tegenwoordig gelegerd in de Gen. Maj. De Ruyter van Steveninckkazerne in Oirschot.

PostHeaderIcon Uw Regimentsadjudant in Uruzgan

AddThis Social Bookmark Button

Limburgse Jagers in Uruzgan

Het heeft even geduurd, maar hier is dan toch eindelijk mijn tweede bijdrage. Ik had beloofd, als uw RegimentsAdjudant U regelmatig op de hoogte te houden. Helaas hebben we erg veel meegemaakt de afgelopen tijd, waardoor het schrijven van een bijdrage tussen wal en schip is komen te vallen. De achterliggende periode is er een geweest met vele ups en downs. 

Ongetwijfeld heeft u via de media vernomen dat we inmiddels twee keer een noodlottige IED strike hebben ondergaan. Na het eerste verlies van twee collegae van het Korps Mariniers heeft recent ook helaas weer een Limburgse Jager het hoogste offer gebracht. Groot was de verslagenheid op zowel Camp Hadrian als op Kamp Holland. “Geslagen, maar niet verslagen” was de uitspraak van compagniescommandant Kapitein Haico. En ik ben dat helemaal met hem eens. Het verlies van Korporaal der eerste klasse Luc Janzen mag dan wel als een bom zijn ingeslagen, de overige Limburgse Jagers gaan niet bij de pakken neer zitten. Tijdens de reis terug naar Nederland is Luc is hij vergezeld geweest door zijn Compagnies Sergeant Majoor Jeroen Messelaar, drie Limburgse Jagers en ondergetekende. Deze dagen brengen we door met het bezoeken van de nabestaanden en de gewonden.  Komend weekend zal weer zeer zwaar worden.

42 (NLD) BG Limburgse Jagers heeft inmiddels de draad weer opgepakt en is vooral druk bezig met het uitvoeren van diverse patrouilles en operaties. Voordat ik vertel wat we allemaal nog gaan doen, zal ik eerst even terug gaan in de tijd. In mijn vorige stuk beloofde ik u iets te schrijven over de herdenkingen die we gepland hadden.  Op 6 april hebben we Limburgse Jager der eerste klasse Azdin Chadli en Sergeant der eerste klasse Robert Donkers herdacht. Dit hebben we gelijktijdig gedaan op Kamp Holland en op de homebase van de “Charlie Eagles”, Camp Hadrian. Met zoveel mogelijk leden van de Battlegroup aanwezig was dit een prachtig moment, zeer speciaal om exact één en drie jaar na dato in Uruzgan een herdenking te kunnen houden. Op 4 mei is op alle bases aandacht besteed aan de Nationale Dodenherdenking. Van veel Limburgse Jagers hoorde ik dat ze het een heel speciaal moment vonden. Gekozen was voor een uitvoering om 20.00 uur locale tijd, zodat het al donker was. Tijdens deze herdenking heeft onder andere onze Hoofd SectieS1, Kapitein Paul, de namen voorgelezen van de in Uruzgan gesneuvelde collegae. Tevens werden de namen van de twee omgekomen Mariniers aangebracht op het monument. De donkere nacht, met de flitsen van een onweersbui op de achtergrond, zorgde voor een indrukwekkende herdenking.

In de afgelopen periode heb ik het voorrecht gehad om een aantal keer met de Limburgse Jagers mee op pad te gaan. Niet alleen met de mannen en vrouwen van onze “Eagle” Charlie compagnie, maar ook met de mensen van ons Verkenningspeloton onder leiding van Luitenant Robbin. Onze verkenners hebben naast de altijd al perfecte skills en drills tijdens deze uitzending diverse extra uitrusting stukken ter beschikking. Zo zijn er een aantal verkenners opgeleid om te opereren met de Raven. Dit is een onbemand vliegtuig dat we in kunnen zetten om live video beelden te maken van diverse delen van het operatiegebied.
 
Nog maar onlangs hebben de Verkenners een 10 daagse operatie uitgevoerd samen met een groot deel van de Eagle compagnie. Deze succesvol uitgevoerde operatie speelde zich voornamelijk af op de Westbank van de rivier de Helmand.
Als we Jan Smit moeten geloven heeft hij zijn allerbeste concert aller tijden gegeven op Camp Hadrian. Ondanks dat ik niet aanwezig kon zijn, heb ik van veel mensen gehoord dat het in ieder geval erg leuk was. Inmiddels heeft u in Nederland al kunnen zien op TV hoe het was, dus kunt u zelf oordelen. Behalve Jan Smit was er ook nog de TV opname voor Paul de Leeuw. De verbinding met Eagle Base was perfect, en dat zal zeker hebben bijgedragen tot een prima avond. Ook Kamp Holland heeft zijn deel Jan Smit en Paul de Leeuw gehad. Maar het grootste deel van de bevolking van die base is natuurlijk geen Limburgse Jager. Kamp Holland had het genoegen van de 3D voorstelling van Avatar, tussen alle bedrijven door.
Intussen is de helft van de uitzending al voorbij. De tijd vliegt als het ware. Voor iedereen zijn de meeste werkzaamheden al redelijk routine geworden. Al zijn er soms wel eens opdrachten die minder voor de hand lijken te liggen. Zo hebben een groot aantal mannen en vrouwen van de bataljonsstaf al diverse keren opgetreden als Force Protection van VIPS die voor een meting of vergadering naar Tarin Kowt stad moesten. Een heel ander aspect kwam om de hoek toen  Sergeant 1 Sis van het C2OST element mee ging met de al eerder genoemde operatie op de Westbank.  Zij is als afgestudeerd dierenverzorgster tijdens deze operatie bezig geweest om de diverse dieren die ze tijdens de operatie tegen kwam te onderzoeken en adviezen te geven aan de eigenaars.

De meeste patrouilles van onze Limburgse Jagers beginnen met een stuk verplaatsing met rupsvoertuigen. Onze “Good Old” YPR doet het nog steeds uitstekend, ondanks dat ze links en rechts al wat mankementen vertonen. Grote delen van de battlegroup verplaatsen zich ook met Bushmasters, Patria’s en MB 280’s. Maar de belangrijkste stukken worden toch vaak te voet afgelegd. Inmiddels hebben onze mannen en vrouwen al behoorlijk wat kilometers in de benen.
 
Naast deze patrouilles komen de eenheden van de Eagle compagnie ook nog eens regelmatig in aanmerking om een aantal dagen op Coyote door te brengen. Het feit dat dit een kleine base is, met een zeer laag comfort niveau, maakt het er voor onze Eagles zeker niet minder leuk om. Ze zijn erg graag daar, alhoewel ze toch ook wel weer graag terugkeren naar Deh Rawod om in de eetzaal een ijsje mee te pikken.
Een groot deel van het thuisfront had zich helemaal verheugd op de Midtermdagen in Kalkar. Helaas is de één op één video verbinding op die eerste dag van het weekend niet door kunnen gaan. Dat is heel erg jammer want heel veel moeders, vriendinnen, dochters, zonen, enzovoorts hadden zich  erg verheugd op een kort moment van bewegende beelden en geluid van hun relatie. Ik hoop dat we deze gemiste kans in de nabije toekomst nog kunnen inhalen. In ieder geval was de rest van de midtermdag erg geslaagd. De relaties hebben massaal van de gelegenheid gebruik gemaakt om postpakketten in te leveren.  Er zijn weer vrachtwagenladingen vol postpakketjes in de richting van onze Limburgse Jagers.
De bataljonsstaf is momenteel erg druk met het maken van de plannen voor de transitie fase. Zoals het er nu uit ziet gaan we redelijk op schema onze taken overdragen. Voor het gebied Chora waar de Air Assault compagnie zit betekent dit een overdracht aan de Australiërs, terwijl we Coyote zeer waarschijnlijk een overdracht aan de Afghanen van het ANA (Afghan National Army). De rest van ons gebied gaat vermoedelijk overgenomen worden door een Amerikaanse eenheid. Maar zoals gezegd, daarover is de bataljonsstaf momenteel nog heel druk aan het puzzelen. In de loop van de komende periode zal een en ander duidelijk worden.

Tot die tijd zijn de Mariniers, Luchtmobielers en Limburgse Jagers van onze battlegroup nog druk bezig met hun werk. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik veel met onze mannen en vrouwen mee ben gemogen op patrouille. Ik ben er dan ook trots op om te kunnen zeggen dat ze het uitstekend doen. Ik hoop de komende periode dan ook weer veel met ze mee te mogen, zodat ik de volgende keer weer verslag kan doen. Hopelijk hoeft u deze keer niet zo lang te wachten op een bijdrage van mijn kant.

Met Limburgse Jagers Groet,
Uw Regimentsadjudant, Adjudant Marijn Verbaant
 
 
 

PostHeaderIcon Voor ieder levensjaar een push-up

AddThis Social Bookmark Button

Voor de vierde keer in zijn leven viert opvolgend pelotonscommandant Rob uit Venlo zijn verjaardag tijdens een uitzending. Deze week is hij 39 jaar geworden op Camp Hadrian in Deh Rawod. Naar goed militair gebruik mag hij voor ieder jaar een push-up doen terwijl de rest van het peloton voor hem zingt.


Ze komen weer dichterbij. Bijna raken ze m’n neus…. Pfoe.. net niet. Gelukkig, ik haal het nog. Ze gaan weer langzaam van me weg. Het zijn de losse kiezelstenen op de grond. eens even kijken, hoe vaak al? Was het nou vierentwintig of vijfentwintig? Oei,
als ik maar niet de tel kwijt raak. Het is ook wat. Op je negenendertigste, negenendertig keer opdrukken. Ondertussen hoor ik ze zingen. Nee, niet de steentjes, maar de mannen en vrouwen. Het klinkt een beetje vals, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze heel langzaam zingen. “Laaaaaaaaaaaaaang zaaaaaaaaaaal ‘ie leeeeeeveeeeeeen!” Acherm, ze proberen het echt om niet vals te zingen. Maar, waar was ik ook alweer? Uh, het moet ergens in de dertig zijn. Zouden ze meegeteld hebben? Ik ga het uitproberen. Kijken of iemand er iets van zegt. Hup, veertig, eenenveertig. Hé, niemand zegt iets. Oké. Of ze zijn allemaal onder de indruk en zeggen daarom niets, of ze staan schaapachtig een liedje te zingen, maar controleren de sergeant, in vol vertrouwen natuurlijk, helemaal niet. Hahaha. De opdrachtverstrekking was ook niet helemaal je-van-het. Er van uitgaan dat de sergeant het wel allemaal weet. Nou, op mijn leeftijd moet je soms wel eens ergens aan herinnerd worden. Vlak van te voren sloeg de twijfel namelijk even toe. Moet ik nou alleen met rechts of met links opdrukken? En moet ik dubbel opdrukken, omdat ik niks gezegd had van mijn verjaardag? Oud en, een beetje, wijs als ik nu ben, met de nadruk op oud, heb ik zelfstandig besloten om dan maar met twee handen op te drukken. Hou ik iedereen tevreden, zowel de links- als rechtshandigen.
Zo, zij zijn klaar met zingen en ik met opdrukken. Maar daarmee is het ritueel nog niet af! Nee, er moet natuurlijk ook gefeliciteerd worden. Ai, pay-back-time! Ik lig nog steeds in de voorligsteun (de push-up houding). Als het goed is komen ze nu één voor één langs om me een hand te schudden. Dit is hun kans. Ik kan maar op één hand steunen en dat wordt na verloop van tijd best zwaar. (Ahum, dat is natuurlijk gelogen, maar ik wil een beetje menselijk overkomen…) Zelf heb ik, dit wetende, de hebbelijkheid om dan een heel lang verhaal af te steken tegen betrokkene, jarige, om hem maar zolang mogelijk op één hand te laten steunen. En om het allemaal nog meer onvergetelijk te maken, sluit ik dan nog een keer achter in de rij aan om het nog eens dunnetjes over te doen. Mijn armen als boomstammen, getrainde torso en lachende blik, hebben hen waarschijnlijk doen inzien, dat dit niet het moment is om mij terug te pakken. Gelukkig, mijn tactiek heeft gewerkt. Hier train ik dus heel het jaar voor.
Het is de vierde keer op uitzending dat m’n verjaardag gevierd wordt. Elke keer is weer anders. Dit keer is prima zo. Geen poespas. Daar ben ik niet van. Thuis vier ik mijn verjaardag eigenlijk ook niet. Niet dat ik het niet leuk vind, maar het boeit me niet zoveel. Wel is het natuurlijk leuk om een kleine attentie, lees cadeautje, te krijgen. Een teken van aandacht. De belangrijkste en waardevolste zijn van thuis. Al dagen, zoniet weken, ligt het er al. Het cadeautje van thuis. Er staat op: "Openmaken op je verjaardag.” Stiekem heb ik al door het papier heen zitten voelen, maar kan, ondanks mijn rijke fantasie, er geen chocola van maken. Ik heb géén idee. Helaas moet ik het nog even volhouden, want we zijn niet op ons eigen kamp. Gisteren zijn we voor een konvooi vertrokken en zouden eigenlijk dezelfde dag terugrijden. Door allerlei omstandigheden is dat niet gelukt en moet nog even geduld opbrengen, voordat ik eindelijk te weten zal komen wat het is. Op de weg terug speelt het af en toe door m’n hoofd. Hmmm…. Het voelde een beetje zacht aan. Voornamelijk rechthoekig. Waarschijnlijk zit er een kaart in. Zowel de vorm als de inschatting over thuis, doen dit vermoeden. Maar wat is nou dat andere?.....
Na zes uur verplaatsen, in de hitte, allerlei pech met defecten aan voertuigen, stilstaan op plaatsen waar je dat liever niet wilt, komen we aan op Camp Hadrian. Het is gelukt. Na het ontladen van de wapens gaat iedereen zijns weegs. Het onderhoud wordt opgestart. Dat mag ook wel met zoveel bijzonderheden aan de voertuigen. Het is al bijna zeven uur ’s avonds. Pfoe, het zit er op. Na mijn ding gedaan te hebben loop ik naar m’n fab (slaapverblijf). Daar ligt het dan….U raadt het al, m’n schone T-shirt, wat ik meteen omruil voor het drijfnatte, bezwete under-armour shirt. Snel kleed ik mij om in het schone, droge tenue en verplaats me naar de eetzaal. Jammie!
Twee dagen voor een verjaardag kun je, om de heugelijke dag te vieren, bij onze keukengroep taarten bestellen. Uiteraard had ik, met m’n oude sergeantsvoorkomen, dit allang geregeld. “Om zestienhonderd kom ik ze ophalen. Goed?”, had ik nog stoer gebruld. “Ahum, tijd niet gehaald!”, schiet het door m’n hoofd. Dus, voordat ik van het feestelijke avondmaal mag gaan genieten, eerst maar even langs de keukengroep lopen om te zeggen dat we door omstandigheden verlaat zijn. “Geen probleem, hoor”, krijg ik als antwoord. “Morgen dan maar?” Geweldig!
Het cadeau...
Na het eten snel naar de fab. En ja hoor, daar ligt het dan…..Ook deze is niet moeilijk te raden, m’n gsm. Tijdens het opstarten van het ding, loop ik alvast naar buiten. Daar is de ontvangst immers het beste. In de voorkeuze druk ik op thuis. Na wat ondefinieerbare tonen hoor ik de bekende wachttoon… “Met Bobby…”, klinkt het aan de andere kant. Pfoe, even een moment van rust. Goed om z’n stem te horen. Het vertrouwde geluid van thuis. Na een hartelijke felicitatie vervolgt het gesprek met de alledaagse onderwerpen. Maar al snel gaat het over naar iets wat me stiekem toch de hele dag heeft bezig gehouden… Het CADEAU…
Om u, lezer, hetzelfde gevoel te laten ervaren, als ik al die tijd heb gehad, vertel ik nog even niet wat het cadeau was. Voelt u de spanning al?
 

PostHeaderIcon Rinoceros mei 2010

AddThis Social Bookmark Button

Het personeelsblad van 13 MechBrig is weer uit.

Klik op de volgende link Rinoceros mei 2010 om het blad te openen.

Voor het lezen van de Rinoceros hebt u een pdf reader nodig.

 

PostHeaderIcon Telegraaf.nl start ‘Dagboek van Onze Helden’

AddThis Social Bookmark Button

Op Telegraaf.nl begint maandag 17 mei een online videoserie over de laatste lichting militairen die in Afghanistan dient terwijl Nederland leidende natie in Uruzgan is. De serie is getiteld: 'Dagboek van onze Helden'.

Lees meer...

 

PostHeaderIcon Daar boven op die berg

AddThis Social Bookmark Button

Patrouillepost Coyote

Het is koel. Er waait een lichte bries. Het tentzeil flappert zachtjes. Het is heerlijk afgekoeld tijdens de nacht. Het valt op dat er geen vogeltjes fluiten, 's ochtends vroeg. Heel apart. De rits van m'n slaapzak gaat open. Half slaapdronken stap ik in m'n slippers, die al naast het veldbed klaar staan. Ik schiet in m'n kleding, pak m'n toilettas en handdoek en stap door de zelfgemaakte deur, van “HESCO”-delen naar buiten. De koperen ploert staat net boven de bergtoppen te gluren naar ons. Een strak blauwe hemel wordt langzaam zichtbaar. De bergtoppen steken donker af.
 

Lees meer...

 
Meer artikelen...