Home 42 BLJ A cie Mali, eerste indrukken, door Elnt Paul deel 1

PostHeaderIcon Mali, eerste indrukken, door Elnt Paul deel 1

AddThis Social Bookmark Button

malivlaggen

Eindelijk was het zo ver! We waren met zijn allen op het vliegveld van Eindhoven waar we afscheid namen van onze vrienden, familie en partners. Onze vlucht naar het zonnige zuiden verliep vlekkeloos. Achteraf hoorden we verhalen van mensen die uren en uren vertraging onderweg hadden opgelopen, gelukkig is ons dat dus bespaard gebleven. Eenmaal aangekomen in Bamako (de hoofdstad van Mali, je spreekt het uit als Bammako) werden we

meteen begroet door de hitte. Waar het in Nederland een graadje of tien was, liep het hier boven de 30 graden en samen met een hoge luchtvochtigheid was dat direct zweten geblazen. We werden naar een tijdelijke locatie gebracht  om te wachten tot we naar Gao konden vlogen. Het was inmiddels al donker geworden, maar dat maakte de mensen niet minder actief; je zag veel mensen hardlopen of voetballen. Het is een aardig drukke stad maar wat echt opviel is het afval. Alles wordt hier gewoon op straat gegooid. Je ziet dan ook overal stukken zwart plastic afval zakken als een ‘tumbleweed’ met de wind overal heen waaien. Er is veel verkeer maar er zijn maar bijzonder weinig verkeerslichten, voor wie denkt dat het daarom fijner rijden is dan in Nederland… helaas kennen ze wel enorm veel drempels en zijn alleen wat hoofdwegen geasfalteerd! Wat ook echt anders is dan in ons kikkerlandje is waar hier de vrouwen borstvoeding geven. Het is hier de normaalste zaak van de wereld om dat midden op een drukke rotonde te doen of elke andere drukke publieke locatie. Na de tocht door de drukke stad kwamen we aan op de locatie waar we de nacht zouden doorbrengen.

 


Als infanterist ben je wel wat discomfort gewend, maar deze smalle, krakkemikkige stapelbedjes, waar we met ongeveer 100 man in een kleine en echt bloedhete zaal lagen, was toch wel even schakelen na de luxe die we in Nederland kennen. Als mijn onderbuurman met zijn grote teen wiebelde, ging het bedje al schudden; nachtrust gegarandeerd! Uiteindelijk zijn we met een kleiner vliegtuig in een aantal slagen naar Gao gevlogen. Ik had geluk dat ik in het eerste vliegtuig zat, want de rest liep een vertraging van 48 uur op voor ze ook in Gao aankwamen.


Mijn eerste indrukken van het kamp zijn erg positief. Alle voorzieningen zijn erg goed en het ligt er strak bij. We slapen nu nog in tenten waar wel een aircootje inzit, maar die alleen ‘s nachts wat bij kan dragen. Overdag loopt de temperatuur in de tent ook op tot tegen de 40 graden aan! Op een dappere(?) sergeant na kan ook niemand er overdag in slapen, binnen minuten ga je drijven in je eigen zweet. Zodra iedereen was aangekomen gingen we direct delen van de wacht overnemen. Die is 24/7, dus de mensen die ’s nachts de posten bemannen konden er net voor en net na een paar uurtjes slapen voordat ze de tent uit brandden. We kijken dan ook uit naar het moment dat onze voorgangers van de Bravo compagnie het gebied verlaten, dan kunnen wij ook in de slaapchalets die vergeleken hiermee erg luxe zijn, niet alleen werkt daar de airco beter maar slaap je ook maar met drie man in een kamer. De eetzaal is erg ruim en het eten behoorlijk goed! In de eetzaal werken alleen maar lokale mensen die dit werk vaak een jaar lang doen en de meeste slapen ook op het kamp. Ze hebben inmiddels al aardig wat woordjes Nederlands geleerd en wensen ze je een ‘fijne avond en tot ziens’ of ‘alles lekker en helemaal vol?’ als je de eetzaal uitloopt.


Tot zover het eerste bericht uit Mali, binnenkort hoop ik een tweede column te kunnen schrijven.