Home Regiment In Memoriam IM Gone but not forgotten!

PostHeaderIcon Gone but not forgotten!

AddThis Social Bookmark Button

tomkrist

Honor them...
Never forget... 

Elnt Tom Antonius Wilhelmus Krist (42 Painfbat LJ) 
04-02-1983 te Tilburg/12-07-2007 te Utrecht, CMH 

Gone but not forgotten! 

Freedom isn't free!
Forever brothers in arms! 


'Een oorlogsgraf, want Tom was trots militair te zijn' 

"Even afscheid nemen van Tom", zegt Marianne Krist. Ze kust de grafsteen waaronder haar zoon Tom begraven ligt en zoekt steun bij haar man Wil.

 De sobere grafsteen maakt in één oogopslag duidelijk dat Tom Krist een oorlogsslachtoffer is. Eerste luitenant Krist, toen 24 jaar, overleed op 12 juli 2007 aan de gevolgen van een zelfmoordaanslag in Deh Rawod, Uruzgan. Negen dagen later werd hij met beperkte militaire eer begraven op de katholieke begraafplaats in Berkel-Enschot. Dat had Tom zelf nog voor zijn vertrek naar Afghanistan aangegeven. De keus voor een oorlogsgraf maakten Toms vriendin en zijn ouders. Marianne Krist: "Dit past gewoon bij Tom. Hij was er trots op militair te zijn en hield van traditie." 

Het graf ligt apart omdat er anders geen ruimte zou zijn geweest voor een begrafenis met militaire eer: een erehaag van militairen, de met de Nederlandse vlag bedekte kist gedragen door collega's en saluutschoten als besluit. De grafsteen is uniform, maar onderaan staat het motto dat Tom als tatoeage meedroeg: 'Splijt een stuk hout en ik ben er; pak een steen en ik zal er zijn'. De Oorlogsgravenstichting biedt sinds de missie in Irak de mogelijkheid om een persoonlijke tekst op een oorlogsgraf aan te brengen. 

Op en bij het graf van Tom Krist liggen meer memento's: zijn foto, een plaat met de voornamen van het peloton Limburgse Jagers dat hij leidde, beeldjes en ook een steen die zijn ouders vorig jaar uit Deh Rawod hebben meegenomen. Vlak voor het einde van de missie in Afghanistan zijn Marianne en Wil Krist samen met nabestaanden van zestien andere omgekomen militairen naar het uitzendgebied geweest. "We hebben echt kunnen zien waar Tom heeft gewerkt, de sfeer kunnen proeven, de lucht kunnen ruiken, de warmte gevoeld. Die reis is heel heilzaam geweest." 

Op het kamp in Deh Rawod hebben de ouders een aandenken aan Tom begraven, met als begeleidende tekst 'Hij was waar hij wilde zijn; hij deed wat hij wilde doen'. De steen uit Afghanistan op het graf in Berkel-Enschot maakt voor hen de cirkel rond.

Wil Krist: "Veel mensen hebben nog steeds de behoefte om hier te komen. Toms vriendenclub komt hier voordat ze op vakantie gaan een bloemke brengen, jongens van zijn peloton blijven komen en ook elk jaar zijn corpsfamilie van de KMA. Het doet ons goed dat mensen vier jaar na dato nog steeds het graf bezoeken." 

Kort na de begrafenis kwamen Marianne en Wil Krist via Defensie in contact met de Oorlogsgravenstichting. "We wisten al heel snel: zo'n graf lijkt wel iets voor Tom te zijn." De Oorlogsgravenstichting zorgt voor het onderhoud van het graf en betaalt de grafrechten. 

"Hij blijft hier liggen zo lang wij willen. Het is nu nog een belangrijke plek voor familie, vrienden en dorpsgenoten. Als het graf wordt geruimd, kan Tom naar het Ereveld Loenen, een heel mooie plek in de natuur die ook echt bij Tom past. Uiteindelijk komt hij dan bij zijn kameraden, zijn tweede familie te liggen. Het geeft rust om te weten dat hij altijd goed verzorgd blijft. 

Bron: Trouw