Home SRLJ Nieuws Krijgstrofee in ons museum

Krijgstrofee in ons museum

AddThis Social Bookmark Button

vaandeltni2

Ons Museum herbergt een zogenaamde Krijgstrofee, een buitgemaakt vaandel. Niet uit de dagen dat men met vliegend vaandel en slaande trom ten strijde trok maar ook niet erg recent. Het vaandel waarover dit artikel gaat is van de Politionele acties in Indië rond de kerstdagen van 1948. Gelukkig is de commandant van de eenheid die deze krijgstrofee buitmaakte nog in leven en heeft zijn verhaal op schrift gesteld. Daarmee is de achtergrond van dit unieke museumstuk ook bekend.

 

 

vaandeltni1

Het betreft het vaandel van Tentara R.I. ( Leger Republiek Indonesia) Angkatan Darat ( Landleger) Divisie Guna Warman . Guna Warman is de naam van de Koning. Hij was koning van Midden Java en zoon van Koning Kasmir die in de 6e eeuw in Indonesië verbleef Koning Kasmir was lid van een hindu sekte. De genoemde divisie schijnt niet meer te bestaan.

De toenmalige luitenant, nu Reserve kapitein bd C Bouwens verhaalt:

Tijdens de 2e politionele actie in Midden Java Kreeg mijn onderdeel 5e bataljon, 6e regiment Infanterie, de opdracht Solo te veroveren cq te bezetten. Ik was toen commandant van het Mortierpeloton van de ondersteuningscompagnie. Aangezien tijdens de grotendeels gemotoriseerde opmars geen noemenswaardige tegenstand werd ondervonden en dus mijn mortieren van 8 inch niet ingezet behoefden te worden gebruikte men mijn peloton als infanterie peloton. Het kreeg de opdracht de stad te zuiveren en eventuele weerstand (in de stad Solo werd wel enige tegenstand geboden) te breken en de vijand onschadelijk te maken.


Na het binnentrekken van Solo stuitte ik met mijn peloton op een tangsi (kazerne) van de TNI, waar op het voorterrein enige pantserwagens in aanbouw werden aangetroffen. De kazerne leek verder verlaten en tegenstand werd niet geboden. Aangezien ik van het Pionierpeloton (ostcie) enige boobytrap deskundigen had toegevoegd gekregen doorzochten wij de diverse lokalen van deze kazerne. Wapens werden niet aangetroffen, maar men had kennelijk zo snel het hazenpad gekozen dat men het regiments vaandel in een fraaie vitrine had achtergelaten. Een boobytrap bleek niet aanwezig zodat na verbreking van het slot van de vitrine het vaandel kon worden meegenomen. Enige jaren geleden tijdens een corpsdiner van ons Regiment heb ik dit vaandel aan het Regiment aangeboden zulks in de hoop dat het een goede bestemming zou krijgen hetgeen nu het geval blijkt te zijn. Overigens werd de in paniek gevluchte vijand snel actief buiten Solo, want enige dagen later reed ik al met een brencarrier, die ook diende om de mortieren van 8 inch te vervoeren op twee landmijnen tegelijk. Beide mijnen gelegd op de breedte van de carrier explodeerden tegelijk, zodat  wij wel omhoog gingen, maar niet omsloegen, hetgeen fataal zou zijn geweest.  Nu liep het redelijk goed af en het tegelijkertijd ontvangen vuur was slecht gericht. Echter de tweede keer dat mij dit overkwam (enkele maanden later) liep het minder goed af, maar dat is een ander verhaal. Naast de vele tientallen gewonden verloor de Ondersteuningscompagnie alleen al 12 doden van de totaal 45 van het gehele bataljon. Onder die twaalf doden waren twee collega officieren, de commandanten van het carrier- en het pionierpeloton. Zelf ben ik gelukkig weggekomen met een lichte hoofdwond en naar pas later bleek gescheurde trommelvliezen en een vernielde rug.


Dit verhaal van onze collega Regimentsgenoot geeft niet alleen aan hoe het vaandel in ons Regimentmuseum terecht is gekomen maar hoewel niet in directe relatie, ook met welke offers dit is gebeurd. Het vaandel mag danook als een blijvende herinnering dienen aan hen die hetzij gewond zijn geraakt maar bovenal hen die hun leven hebben gegeven om in opdracht van de Nederlandse Regering Orde en Vrede te brengen voor de bewoners van het voormalige Indië.