Home VVRLJ Missies

PostHeaderIcon Missies

AddThis Social Bookmark Button

PostHeaderIcon Mensen thuis zullen nooit ons gevoel begrijpen

AddThis Social Bookmark Button

Zaterdag 22 mei was de kutste dag van heel de uitzending. Wat zo'n mooie thuisfrontdag had moeten worden, draaide in twee seconden totaal om.


Maar niet voor alleen vandaag draaide alles om, maar voor heel je leven. Het enige wat je totaal niet in de hand hebt, en waar je je ook niet op kan voorbereiden, is nu gebeurd. Het gevoel wat je erna hebt, nadat je alles gezien en gehoord hebt, dat is met geen woord te beschrijven, zoveel pijn en verdriet.
Wat je op dat moment niet kan laten merken, omdat je nog altijd met je werk bezig bent, en nog steeds altijd heel erg op je hoede moet zijn.
Je hebt zoveel vragen, waarom, hoezo, maar je zult er nooit antwoord op krijgen.
Deze beelden zal je ook nooit meer uit je hoofd krijgen, omdat het totaal onmenselijk is wat hier gebeurd is. Een collega, die er ineens niet meer is. Een erger gevoel kan ik me niet voorstellen. Alle
ceremonies, waar je van gehoopt had, dat je ze nooit had hoeven mee maken. Die je nu toch moet meemaken.
Het is fijn de mensen uit je peloton of groep hier te hebben, die precies weten, snappen en begrijpen wat jij doormaakt, met hun kun je hier over praten. Mensen thuis zeggen wel eens, ik begrijp wat je bedoelt. Mensen die dit niet meegemaakt hebben, kunnen nooit snappen wat wij bedoelen. En zullen ook nooit ons gevoel kunnen begrijpen.
Tweeëntwintig mei is een dag die ik nooit meer kan en zal vergeten.
 
 
Blijf sterk. schrijft Bèr Jacobs op 04.06.10 in De Limburger
Beste Larissa,
Met heel veel respect heb ik je tekst gelezen.
Ik als vader van je collega Scott wordt natuurlijk goed op de hoogte gehouden van de gang van zaken bij jullie daar far far away.
Je hebt gelijk als je zegt dat wij als thuisfront niet kunnen bevatten wat jullie allemaal meemaken.
Misschien stom maar toch beter zo, ik weet niet of alle ouders en familie en vrienden er mee om zouden kunnen gaan.
Dezelfde raad aan jouw als aan Scott, praat praat praat,
ga niet kniezen.
Veel succes
 

PostHeaderIcon Heavy, maar we moeten door

AddThis Social Bookmark Button

De dag na de aanslag met een bermbom, waarbij twee militairen sneuvelden. Heavy, maar Mike moet door. "Je gaat toch met een ander gevoel de poort uit"

Hij woont in Venlo, samen met zijn broer. “Dat is ideaal: hij heeft lekker een huisje voor zichzelf, ik zit toch hier.” Autorijden is een van Mikes hobby’s. Verder betekent zijn werk bij Defensie heel veel in zijn leven. Hij is vaak op de kazerne te vinden. Natuurlijk door de week, maar ook op zondagavond. “Dan rij ik fijn naar de kazerne, gezellig met de jongens, biertje drinken, lekker ouwehoeren.”
 
Mike heeft dan ook veel vrienden in het leger. “Die kom je ook vaak in het weekend tegen. Natuurlijk heb ik ook vrienden die niet in het leger zitten, burgervrienden, maar dat is toch weer wat anders dan legervrienden. Je kunt je burgervrienden niet uitleggen wat je hier allemaal meemaakt. Het kameraadschap binnen Defensie, tenminste bij ons in de club, is heel sterk.”
 

Mike zit nu voor de tweede keer in Afghanistan. Daarvoor was hij ook al een keer in Irak. Hij heeft heel wat meegemaakt, en het is niet altijd makkelijk. “Je hebt natuurlijk zwaardere dagen en minder zware dagen. Maar uiteindelijk train je voor uitzending en kun je hier op missie je beroep uitoefenen. Dus hier doe ik het voor.” En, geeft Mike toe: “En natuurlijk ook wel een beetje voor mezelf. Eigenlijk is het vaak gewoon gezellig.”
Hij mist het thuisfront, maar zorgt wel dat hij niet teveel gaat ‘malen’. “Als je op base bent dan denk je natuurlijk wel aan thuis, lekker op de bank hangen, of op je balkonnetje met een flesje bier. Maar we maken het hier onszelf wel naar de zin, we hebben een kampvuurtje bij de zonneweide, daar zitten we met zijn allen wel eens sigaretjes te roken of we kijken een filmpje op de beamer.”
En is hij trots op het werk dat hij en zijn collega’s doen, in Afghanistan?
“Ik ben zeker trots op het werk dat we hier doen, ik denk ook dat wat we doen zeker goed is voor Afghanistan.”
 
De telegraaf heeft het dagboek van onze helden, een verzameling filmpjes van mannen en vrouwen die hun werk doen op diverse plekken in Uruzgan.
Klik hier voor een compleet overzicht van onze helden.
 
 

PostHeaderIcon Tsengé, Ondine?!

AddThis Social Bookmark Button

De afgelopen week begon goed. Vrijdag 21 mei vierden wij op het
kamp nog dat we tot op de helft van de uitzending zijn, met een ludiek
sportevenement en het symbolisch doorzagen van de tijdbalk.

De dag erna, nu precies een week geleden, zaten we opeens in een afschuwelijke
situatie en brak de zwaarste periode tot nu toe aan.
Ik werd naar de ‘ops’ geroepen. Ops is het zenuwcentrum voor operaties in het
veld; daar vandaan wordt iedereen aangestuurd. Er was iets verschrikkelijks gebeurd.
De Fransen hadden een geïmproviseerde bom gevonden. Een van onze
eenheden had die onschadelijk gemaakt. Bij het verlaten van de die locatie werd
een van de voertuigen in de CAT zelf geraakt door een geïmproviseerd explosief.
Ik kan niet beschrijven hoe de sfeer was toen duidelijk werd wat de gevolgen
van die aanslag waren. Even was de verslagenheid zo ontzettend groot, dat
er geen woorden voor zijn.

Lees meer...

 

PostHeaderIcon Zo maar een zondag en dus maar eens tijd om een briefje te dichten naar het Nederlandse

AddThis Social Bookmark Button

Zo maar een zondag en dus maar eens tijd om een briefje te dichten naar het Nederlandse.

Klik hier voor een bijdrage van onze BC.

 

PostHeaderIcon Bij elke naam schieten herinneringen door mijn hoofd

AddThis Social Bookmark Button

“PLAN ALFA! PLAN ALFA! PLAN ALFA! Einde bericht!” schalmt het over de base. Hmm… Tom en ik kijken elkaar aan en lopen richting de verzamellocatie. Tijdens het lopen gaat er stiekem vanalles door je heen. Wat is er aan de hand? Maar de ervaring leert, dat je het verste komt, door juist helemaal niets te verwachten. Het kan namelijk vanalles zijn. Al gaande weg vangen we links en rechts wat flarden op van wat er gaande is. Ook nu weer de rust in jezelf bewaren. Het zou om een peloton gaan wat “buiten” is. Potverdorie! Als dat zo is, dan is er meestal wel iets meer aan de hand.

Spanning op gezichten
We worden op een plek verzameld om zo gemakkelijk in één keer ingefloten te kunnen worden en dat ook iedereen, die er op dat moment belang bij heeft, een eenduidig verhaal heeft. Een tijd lang blijft de nieuwsstroom uit. Je ziet de spanning op vele gezichten. Om de moed er nog een beetje in te houden probeer ik wat luchtige onderwerpen aan te snijden en links en rechts een “grapje” te maken. Voorzichtig peil ik om me heen of het effect behaald wordt of dat iemand zich er aan stoort. Je weet immers nooit hoe iemand anders hier mee omgaat. In ieder geval is het een manier om de spanning te breken en het eventuele zware, slechte nieuws voor even op een afstand te houden. De deur wordt met een ferme zwaai open gedaan. De “baas” komt binnen. Uitzonderlijk. Meestal is het iemand anders. De “baas” blijft over het algemeen in het zenuwcentrum om te coördineren. “Dit is niet goed!”, schiet er door me heen. En nog andere woorden, die waarschijnlijk niet geschikt zijn voor hier. Van z'n gezicht is af te lezen dat het ernstig is. Heel ernstig. Het hoge woord komt eruit. Het gaat door merg en been.
 

Lees meer...

 
Meer artikelen...