Home VVRLJ Missies Verslag 1. Ervaringen in de eerste week van BA 42-BLJ

PostHeaderIcon Verslag 1. Ervaringen in de eerste week van BA 42-BLJ

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans

Thuis heb ik in de tuin de eerste voorbereidingen voor de zomer getroffen, mijn vrouw protesteert als ik de tuinmeubels buiten zet, waarop mijn antwoord is dat de zon gaat schijnen als ik weg ben. (achteraf blijk ik gelijk te hebben want als ik een week later bel heeft mijn gezin al de eerste keer in de tuin kunnen eten).


Na een emotioneel afscheid van de kinderen ‘s morgens die gewoon naar school gaan brengt mijn vrouw me naar de Gen. Maj. De Ruyter van Steveninckkazerne; het nieuwe honk van 42 pantserinfanteriebataljon Limburgse Jagers. Als zij vertrekt loop ik richting het stafgebouw alwaar we hebben afgesproken met de S4 de S1 en andere collegae die met mij zullen vertrekken naar TK (Tarin Kowt) te Uruzgan, een van de zuidelijke provincies in Afghanistan. Doel is om onze counterpart van 17GFPI omgedoopt tot 17(NLD)AIBG GFPI af te lossen, welke al ongeveer vier maanden in het inzetgebied aan het knokken zijn om de Afghaanse regering te ondersteunen in de wederopbouw van het land.
Het verzamelpunt voor de troep die deze 7e maart vertrekt is de Kempenzaal op de Oirschotse kazerne. Daar aangekomen met onze verplaatsingsuitrusting welke bestaat uit woodlandtas van 20kg, een laptop en een rugzak, en natuurlijk op de man kogelwerend vest harnas en helm, krijgen we koffie met een plak cake, en van het thuisfrontcomité een handdoek en een dagboek waar we onze opgedane ervaringen in kwijt kunnen.
Hier nemen de soldaten van de Battlegroep de Genie het LSD en het PRT afscheid van hun geliefden.

Nadat we op het appel nog een drietal verkenners tot Sgt hebben bevorderd naar LJ traditie, stappen we in de bus richting vliegveld Welschap alwaar we in moeten gaan checken.
Hier aangekomen gaan we nadat de Brigadecommandant ons veel soldatengeluk heeft gewenst door de douane, Hans heeft zijn schaar vergeten uit zijn laptop te halen welke ook onmiddellijk door de scanner wordt gespot, helaas dan maar zonder schaar naar Uruzgan.
We moeten een uurtje wachten totdat we groen licht krijgen om in onze kist te stappen welke ons dichter bij ons inzetgebied zal brengen.
Een toestel van Miami Air zal ons via Boekarest naar Manas in Kirgizistan brengen. In het toestel gesetteld worden we verwend door een wat oudere crew van stewardessen waarvan er een verdomd veel op Whoopie Golberg lijkt. Nadat we omstreeks 18.00 uur opgestegen zijn, nuttigen we een bak koffie en een maaltijd, kijken een film en landen om 20.15 uur in Boekarest waar er bijtankt word en de crew wisselt. We mogen de kist niet uit. Om 22.00 uur vliegen we door naar onze eindbestemming in Manas Kirgizistan waar we om 06.00 uur Nederlandse tijd landen.
Hier is het 12.00 uur ’s middags. We stappen uit op wat uitziet als een oud Sovjetvliegveld maar wat door de Amerikanen is afgehuurd voor een groot deel. De Kirgeese officieren lopen hier nog met joekels van onderscheidingstekens en petten als vliegdekschepen.
Nadat we met een witte Amerikaanse schoolbus op het Amerikaanse deel zijn afgezet wachten we totdat de club compleet is.
Verzameld in een grote tent ontvangen we een briefing met betrekking tot do’s en dont’s van een Amerikaanse sergeant en kunnen we omstreeks 14.00 uur naar onze legering, waar we 24 tot 72 uur moeten wachten op de volgende vlucht naar Baghram.
We verkennen de Amerikaanse base en verbazen ons over de faciliteiten die voor deze soldaten voorhanden zijn. 24 uur per dag zijn eetzaal ontspanningsruimte, fitness een coffeebar een pizzahut en dergelijke open. Op wellfaregebied valt hier niets te klagen. De Yanks hebben het goed voor elkaar hier.
 
Om plm. 22.00 uur lokale tijd gaan we in bed liggen, de verwachting is dat we de volgende dag ergens zullen gaan vertrekken. We zijn in een tent gelegerd waar plm. 200 mensen een slaapplaats kunnen vinden.
02.00 uur: ik word wakker van het geklapper van de deur welke telkens open en dicht slaat, na dit een tien keer aangehoord te hebben open ik de ritssluiting van mijn slaapzak en kijk wat er aan de hand is. Een invasie van compleet omgehangen Amerikaanse militairen? Nadat ik me heb aangekleed en de zaak bekeken voeg ik me samen met peer bij de second van onze Aasltcie van de Stoottroepen. Om te voorkomen dat alles door elkaar komt te liggen besluiten we alle Nederlandse militairen aan een kant van de tent te legeren en de andere zijde toe te bedelen aan onze Amerikaanse lotgenoten.
Het is een Amerikaan engineersbataljon, deze maten zijn na 2 jaar dienen in Irak een maand of negen thuis geweest en moeten nu voor een jaar naar de Pakistaanse grens in Afghanistan.
Nadat de rust weergekeerd is in de tent gaan we om plm. 02.50 uur weer het mandje in, eindelijk rust. Ik lig een kwartiertje in mijn bed en wordt geroepen door Peer, het is 03.05 uur. “Frans we moeten eruit, we gaan vliegen! “
Na een blik van ongeloof ga ik nadat ik nogmaals een bevestiging heb gevraagd uit mijn bed en sta na plm. 25 minuten omgehangen buiten op een appel waar onze OBL (officier belast met leiding) peer verteld wat de bedoeling is.
Alle materiaal moet op een plaat voor in het vliegtuig met uitzondering van onze uitrusting die we om moeten, ons persoonlijk wapen en een laptop of rugzakje.
 
Nadat we het materiaal bepakt hebben op de platen, moeten we wachten.
Gezien het feit dat alles hier 24/7 open is, kunnen we naar de eetzaal alwaar we een ontbijtje pakken. Om 06.45uur hebben we ons ontbijt genuttigd en lopen terug naar de slaaptent alwaar we op de schoolbus moeten wachten welke ons naar de strip moet brengen. Deze is om 08.30uur besteld, echter hij komt niet opdagen.
Nadat peer het teken gegeven heeft, hangen we om en lopen we naar de hal waar onze rolecall afgeroepen zal worden. 10.30 uur zitten we eindelijk in de bus die ons naar de C17 zal brengen, bestemming Baghram.
Bij de kist aangekomen sta ik verbaast van het formaat. Wat een joekel, een buis van plm. 5 √° 6 meter doorsnee met voorin een cockpit, voorzien van twee vleugels en 4 motoren. Dit toestel kan zowel voor vracht als passagierstransport gebruikt worden. In het midden 6 rijen stoelen en langs de twee zijkanten ook rijen met zitjes voorzien van veiligheidsgordels.
Voorin het toestel een toilet en achterin de romp aan twee kanten ook de mogelijkheid om een kleine pitstop te doen. De soldaten die gekozen hebben voor de stoelen in het midden zitten als sardientjes in een blik in hun stoel, de ruimte houdt echt niet over. Wat een geluk dat ik aan de zijkant zit. Ongeveer 100 Nederlandse en 50 Amerikaanse soldaten hebben plaatsgenomen waaronder 2 Amerikaanse generaals. Achter in het toestel een zestal grote platen waar wapenkisten plunjebalen en ander materiaal gestapeld en vastgesjord staat.
 
11.00 uur: We stijgen op. En om 12.55 uur bereikt ons het bericht dat we niet kunnen landen op Baghram omdat het de-iceing systeem van de vleugels niet in orde is. We vliegen door naar Koeweit.
Wordt dit een reis rond de wereld vraag ik me af, dit stond toch niet in de folder.
We landen op Koeweit, het is hier 15.32 uur (18.29 uur in Nederland), de jetlag begint er al redelijk in te hakken. Midden in de woestijn worden we opgepikt door een aantal bussen welke ons naar een Amerikaanse base brengen. Op locatie aangekomen krijgen we een korte briefing en worden we weer even losgelaten.
Het is hier verdomde warm, ik heb pijn in mijn kop……………had ik niet geleerd veel water te drinken.
Na een 3-tal flessen van een halve liter ben ik weer aardig opgeknapt.
Bij de kassier aangekomen kan ik geen US dollars kopen maar alleen maar Koeweiti dollars, helaas.
We krijgen van Luc een bak koffie en ontvangen een vliegtuigmaaltijd die we buiten onder een overkapping nuttigen. Nadat we gegeten hebben verzamelen we weer in de ruimte waar onze vlucht afgeroepen zal worden, dit duurt een eeuwigheid denk ik. Nadat we gevraagd hebben of we nog even kunnen toiletteren rennen we naar de toiletten om onze behoefte te doen.
Ik kom terug in de tent en iedereen is aan het rennen om de bus te halen, goede timings hebben ze hier, verdomme! Als een haas omgehangen en een plekje in de bus bemachtigd, vertrekken we naar de strip waar we weer in de C17 zullen stappen bestemming Baghram………………of wordt het weer Manas?
19.00 uur zitten we weer in de C17. Planning is Baghram en dan op 1005.00 uur door rg TK met 2 x C130. Om 20.00 uur stijgen we op. Gelukkig heb ik weer een plekje aan de zijkant en kan ik mijn benen kwijt. Ik benijd het sardientjes volk in ieder geval niet.
Midden in de nacht landen we op Baghram alwaar we nadat al het materieel uit de C17 is gekruid alles moeten omstapelen op kleinere platen bestemd voor de 2 C130s waar we mee door zullen vliegen planning is om 08.00 uur en om 13.00 uur een kist.
Alle soldaten van de Battle Group kunnen hun eerste 3 magazijnen vullen met patronen, nu wordt het serieus we gaan met de BG het oorlogsgebied in. En natuurlijk moet je hierbij worst case denken en op alles voorbereid zijn. Slaapplaats is er voor ons niet op Baghram, maar als blijkt dat een van de 2 vluchten gecancelled is moet de organisatie daar wel overstag om de 50 pax van de 2e vlucht te gaan legeren.
Om 06.00 uur moet groep 1 in de ruimte zitten waar de rolecall wordt afgroepen het wachten duurt tot 10.00 uur. De maten zijn afgemat door onregelmatig eten, nagenoeg geen slaap en drie keer landen in een andere tijdzone. Eerste vlucht +5 uur, 2e vlucht – 2 uur derde vlucht +3 uur enzovoorts, alle benul van tijd en datum zijn vervaagd, maar we willen maar een ding; Onze voorgangers aflossen.
Om 10.15 uur stijgen we in de C130 om vervolgens om 11.00 uur op te stijgen, het comfort in deze kist is beduidend minder.
We zitten hutje mutje op elkaar als de kist door een paar luchtzakken heen stuitert, Ad trekt lijkwit weg. Gelukkig houdt hij zijn eten binnen. Als we 70 minuten aan het vliegen zijn hoor ik dat we terugkeren naar Baghram.
Wat nu weer gvdm…, er schijnt op de strip TK al een toestel te staan en we kunnen niet landen helaas.
Teruggekeerd op Baghram mogen we effen de kist uit om een fles water te drinken en de benen te strekken.
Na een paar vragen aan de Amerikaanse bemanning zweren zij dat ze ons vandaag nog op TK zullen afzetten. Eindelijk kunnen we om 12.45 uur weer de kist in om om 13.00 uur op te stijgen, de vlucht gaat voorspoedig op enkele gevulde kotszakjes na. We landen om 14.00 uur op TK airport. We zijn er en de aflossing van het 17e kan beginnen. Als ik uit de viertonner stap op de base kamp Holland staat een stelletje zongebruinde gezichten ons op te wachten. Mijn opgespaarde airmiles doe ik bij de airmiles aan het einde van deze uitzending, denk ik; dan kan ik lekker met mijn gezin gratis vliegen, haha.
Mijn voorganger Stef begroet mij en zal me de komende week wegwijs maken in het zonnige maar toch redelijk gevaarlijke Uruzgan.
 
Frans BA 42 (NLD)BG