Home VVRLJ Missies Verslag 2. Inwerken in Uruzgan

PostHeaderIcon Verslag 2. Inwerken in Uruzgan

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans

Nou we zitten nu op 26 maart, al 16 dagen in TK en omgeving. Hier een opsomming van mijn bezigheden in de eerste dagen na mijn aankomst. Nadat we geland zijn op TK worden we geïnformeerd door de G1 van de Taskforce, hij verteld ons dat we onze wapens moeten gaan tacken (inboeken in het uitzendgebied) en dat we vervolgens door iemand van de Battlegroup worden rondgeleid.

Dit gebeurt dan ook en het valt ons op dat dit een verschrikkelijk groot kamp is, wat natuurlijk ook niet anders kan want er zit een complete vliegstrip tussen de beveiligingsringen. Op het kamp bevinden zich een binnenring en een buitenring die op ruime afstand van elkaar liggen. Het kamp wordt goed bewaakt met allerlei hightech middelen en natuurlijk een hoop personeel wat zorg draagt voor onze veiligheid als we kunnen slapen. Stef leidt me rond op het kamp en laat me alle hoeken zien, hier wonen de mensen van de ASG (afghan security guard) , dit is het honk van het PRT (provincial reconstruction team), hier staan de Apaches, daar is de keuken, ernaast zit een Afghaanse winkel, en de Echo’s waar je een bak koffie kunt krijgen en even kunt ontspannen, daar werkt het LSD (logistic support det), dit noemen we de shitpit, hier zit de Role 2….hospitaal, daar kun je je wassen, hier kun je voor je de poort uitgaat schieten met de kkw wapens daar met het kanon en daar met de mortieren. Zo wandelen we nog langs een stuk of tien stations, en komen we uiteindelijk bij het BG-chalet waar alle secties van het bataljon aan het werk zijn.
Op mijn nieuwe werkplek vertelt Stef over zijn ervaringen in het gebied, en dat hij als hij meeging met de soldaten op patrouille tot tweemaal toe beschoten was en in een TIC (troops in contact) terechtkwam. Hij is blij dat zijn bataljon het 17e, het er tot nu toe heelhuids vanaf heeft gebracht. In de tijd dat 17 hier gewerkt heeft hebben ze meerdere IEDs (improvised explosive devices) gevonden met dank aan het geweldige werk van de genisten en ook mede dankzij de burgers die de GOA en de Taskforce steunen in hun werk. Ook de filmbeelden die gemaakt worden door onbemande vliegtuigen zoals de Alladin, Tigershark en de Sperwer helpen hier een handje bij, zegt stef. Na een goed nachtrust om de jetlag weg te werken gaan we door met inwerken en krijg ik alle inns en outs te horen mbt het doen en laten op en buiten de base.
 
De dag erna moet ik maar eens met een patrouille naar buiten zegt Stef. Vandaag nog effe naar de schietbaan om controleschoten te doen en ik zit na 5 schoten en wat sleutelen aan mijn wapen weer midden doel, wat in voorkomend geval toch wel handig zal zijn. Ik zoek de Sgt op waar ik mee op patrouille ga, en ik krijg van hem de bevelsuitgifte aangaande de komende actie. We gaan de buitenwijk van TK in waar meerdere gezinnen qualas aan het bouwen zijn en waar flink gewerkt wordt aan het slaan van waterputten, bedoeling is om dit met geld gesteunde project te bekijken en of er voortgang in zit. Uiteraard gaan we ook TK in om onze presence te laten gelden. Ik ga na de bevelsuitgifte naar mijn werkchalet om me voor te bereiden. Slaapzak en allerlei andere handige materialen in mijn rugzak, want je weet maar nooit of je dezelfde dag terug zal zijn op het kamp. Mijn opsvest voorbereiden, vol proppen met 10 patroonmagazijnen met elk 30 patronen, een bosje handgranaten erin, camelbag opgetopt en natuurlijk controle of ik alles compleet heb.
 
De dag erna spreken we af dat we om 09.00uur op de plaat zijn. Hier verzamelt alles en worden de laatste checks gedaan voordat we verplaatsen naar de heavy weapen range alwaar geladen wordt en eventueel controleschoten worden gelost om er zeker van te zijn dat alles werkt en in de juiste richting staat. We gaan op pad. 3 groepen gaan te voet en ik ben ingedeeld bij het voertuigdeel wat de overwatch zal uitvoeren. Als we de verharde weg oversteken en aan het burgerverkeer wordt een stopteken gegeven houden deze op ruime afstand halt. Ze zijn inmiddels gewend aan het feit dat als ze te dichtbij komen, dat wij daar niet van gediend zijn. Deze maatregel is puur bedoeld als force-protection. We rijden de weg over door de wadi, kruisen allerlei sloten en het valt mij op dat er geen vrouwen op straat zijn. Wel een groot aantal mannen die bezig zijn met het graven en verbeteren van deze sloten. Dit alles om hun akkers te kunnen bevloeien. We verplaatsen naar de eerste overwatchlocatie van waar we de groepen kunnen waarnemen en in voorkomend geval voorzien van vuursteun. Als de rondombeveiliging is geregeld en de mannen een 5/20check gedaan hebben kunnen we groepen onder waarneming houden. Ook is de verbinding met hun geregeld zodat alles onder controle is Na een half uur verplaatsen we naar de volgende locatie, dit om ervoor te zorgen dat de OMF niet in staat is om mortier vuur op ons dak te gooien of ons op een andere manier te belabberen. Na een paar maal zo verplaatst te hebben om zicht te blijven houden op de patrouille, krijgen we te horen van de PC dat hij met voldoende personen heeft gesproken en een goed beeld heeft van deze wijk en zijn ontwikkelingen. Nadat de patrouille te voet de buitenwijk heeft verlaten sluiten we met de overwatch aan achter de club terug naar de base. Daar aangekomen wordt ontladen en wordt het onderhoud opgestart, de sfeer bij dit peloton is goed het was hun laatste actie buiten de poort. Ze gaan hierna hun materieel overdragen aan een peloton van 42 BG LJ en uiteraard ook hun kennis en vaardigheden. Ik heb mijn eerste blikken in TK kunnen werpen en zal zodra de cpl BG geland is in Uruzgan nog meerdere van deze ervaringen ondergaan, al dan niet gepaard van een TIC.
 
Frans Ba 42(NL)BG