Home VVRLJ Missies Verslag 3.

PostHeaderIcon Verslag 3.

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans

Het is nu 4 april en we hebben weer even tijd om en stuk te typen.
De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen, materieel tellen, een compleet ashok in elkaar spijkeren. De pelotons zijn nog steeds aan het invliegen. Dit gebeurt niet zo gestaag als we gewild hadden.


Door de regenbuien de afgelopen weken, en als het regent dan regent het gelijk goed, is de landingsstrip verworden tot een glijbaan waarop je met een vliegtuig met sneeuwkettingen en ankers nog niet tot stilstand kan komen.
De anders zo keiharde ondergrond veranderd na een fikse regenbui in een grote modderpoel waar de Brabantse varkens graag een potje in zouden willen badderen.
Als de baan zo nat is hebben we zeker 5 uren zon nodig om weer te komen tot een strip waar wel op geland kan worden. Het alternatief is het bataljon met heli’s invliegen vanuit KAF, Kandahar wat dan ook mondjesmaat gebeurt. Elke 2 dagen komt er wel een groepje mensen van 42 BLJ binnen, die opgevangen rondgeleid en gelegerd moeten worden. Natuurlijk probeer ik bij elke arrival aanwezig te zijn, wat nagenoeg elke keer lukt. Ook deze reizigers hebben hun eigen verhaal over de trip variërend van 24uur tot 8 dagen zijn ze onderweg geweest.

In week 2 gaat het eerste peloton van de Battlegroup in de richting van Pelotonsbase Poetjak. De dag ervoor vindt de complete bevelsuitgifte plaats, met in de avond de rehearsel waarbij alle “worst case” scenarios de revue passeren. Ook wordt er besproken hoe te handelen bij een verdacht voertuig op de route en wat dan te doen. Daags daarna gaat het peloton in de richting van wat later blijkt hen eerste contact te zijn. Ze verplaatsen al searchend richting Poentjak en als ze daar zijn aangekomen, laat het peloton wat daar een week heeft gewerkt los en verplaatst terug richting kamp Holland in TK.
Op de terugweg wordt de oude club geconfronteerd met een verdacht voertuig waarin een persoon zit welke na aangeven van het eerste voertuig, met handgebaren aangeeft dat ze kunnen passeren. De eerste voertuigcommandant besluit dit te doen met verhoogde snelheid. Het 2e voertuig met daarin een commandant die al eerder met dit bijltje heeft gehakt laat tijdig zijn mannen onder pantser gaan. Zijn vermoedens zijn juist geweest. Op het moment dat ze de personenauto passeren geeft de chauffeur gas en blaast zichzelf met het voertuig op tegen de Ypr.
Gevolg, is piepende oren bij de bemanning, gaten in de loopwielen en wat olielekkage aan de tandenkrans. Deuken in het pantser en gezien het feit dat in de bom brandstichtende middelen zaten, flinke rookontwikkeling. De kolonne voertuigen verplaatst na drillmatig vuur afgegeven te hebben snel van de plek des onheils, rg TK waar ze een twee uur later aankomen. Een tic wijzer en gelukkig allemaal nog heel worden de kerels die in deze YPR zaten onderzocht op de role 2 op gehoorbeschadiging. Een enkele kerel heeft lichte brandwondjes.
Een 4 tal uren later staat de ypr nog steeds te smeulen op de plaat, waarschijnlijk door fosfor wat in de bom heeft gezeten. Dezelfde nacht wordt melding gemaakt van een Tic op Poentjak, de OMF heeft 107mm raketten afgevuurd op onze pelotonsbase. Gelukkig treft niets het doel. Er worden lichtgranaten afgeschoten om een eventuele grondaanval af te kunnen slaan en om de raketlanceerders te kunnen aanpakken.
Geen zicht op de OMF is het resultaat en de rest van de week gebeurt er niets.
Als na 2 weken hetzelfde peloton weer in de richting gaat verloopt de RIP vlotjes, en de eerste 2 dagen is het rustig. Het peloton gaat met de ANA (Afghan National Army) de pelotonsbase af om contact te maken met de ANP posten in de omgeving (Afgan National Police). Dit verloopt goed en alle posten worden aangedaan, totdat de club een 800mtr noord van de post in de rg van een quala verplaatst om daar SA(situational awareness) te krijgen. Het peloton vergezeld van ANA verplaatst te voet met de voertuigen in de overwatch in de rg van deze quala als er eerst 1 en daarna nog 3 RPGs (rocket propelled grenades) afgevuurd worden.
Geen van deze treffen doel, en het vuurwerk begint, met minimi, underslung, 25mm en alles wat aan vuurkracht aanwezig is wordt gevuurd.
Ondertussen wordt het doel bevuurd met 81mm granaten en worden de Apaches gelanceerd uit TK om de actie te ondersteunen het doel wordt met rook gemarkeerd voor de gevechtshelikopters. Een van de kerels raakt gewond aan zijn schouder, en wordt nadat hij afgevoerd is naar de pelotonspost met de MEDEVAC opgehaald.
De rest breekt het gevecht af en trekt terug richting pelotonspost Poentjak Dit Peloton heeft geluk gehad, een gewonde welke al op de OK ligt om geholpen te worden. Als de TIC voorbij is, alle stations geïnformeerd zijn en de rust is weergekeerd ga ik ’s middags op ziekenbezoek naar onze eerste oorlogsgewonde.
Als ik bij hem kom, maak ik een praatje met hem over zijn ervaringen en kom tot de conclusie dat het een kerel is met t hart op juiste plek. Hij is goed bij zijn positieven en verteld in geuren en kleuren wat er gebeurd is.
De Rpgs zijn op 2 meter over hem heen gekomen en hij is nadat het steunende voertuig over is gegaan van coax op 25mm getroffen door een manchet van een 25mm patroon welke tussen zijn kogelwerende vest en zijn lichaam in zijn schouder is gedrongen.
Deze scherf en stukken kleding zijn operatief verwijderd en hij maakt het verder goed zegt hij zelf. Na nog wat met hem gekeuveld te hebben vertel ik hem dat hij zich de komende dagen maar goed moet laten verwennen door de verpleegsters van de role-2, en wens hem veel beterschap.
Met de belofte dat ik hem over een paar dagen nog een keer zal bezoeken verlaat ik het hospitaal en loop terug naar mijn werkfab.
Daar aangekomen zoek ik mijn bud Jim op en als ik met hem wil gaan eten, wordt er aan mij gevraagd of ik naar de aankomstplaats van troepen wil komen.
Er is weer een vlucht met plm 40 kerels van de battlegroup aangekomen.
Ik vang ze samen met Rick op en na dat we ze hebben gelegerd en laten eten leiden we ze rond op de base. Ook deze mannen en vrouwen zullen de komende maanden ingewijd worden in hun woon- en werkgebied al dan niet vergezeld van OMF-traktaties.
 
05 april.
Ons verkenningspeloton is samen met een infpel in de richting gestuurd zuid van Derah wood om aldaar SA te krijgen en in voorkomend geval bewegingen van OMF in kaart te brengen. Een ander peloton verplaatst richting Shora ten noordoosten van Tk om daar een vijftal dagen in de “White Compound” te verblijven en dit gebied de footprint te kunnen blijven garanderen.
Als we niet met de regelmaat van de klok in zo’n gebied komen zal de OMF hier weer de scepter gaan zwaaien en kunnen we na een paar weken weer opnieuw beginnen.
Als ik eens een kijkje bij de wacht ga nemen om daar te inventariseren wat de problemen zijn tref ik de aalmoezenier en de humanist die bezig zijn met een debriefing van de wacht.
In de ochtend zijn er drie kinderen binnengebracht die door nieuwsgierigheid, speelsheid of in opdracht van hun familie een uxo hebben opgepakt en daarbij gewond zijn geraakt.
Ze zijn door de lokale ambulance naar de hoofdpoort gebracht en het verzoek is geneskundige steun te leveren. Een van de kinderen mist beide onderbenen en onderarmen, een ander kind heeft zijn schedel open waarbij de hersenen uitpuilen. De derde heeft lichte verwondingen.
Role-2 komt op locatie en voert de patiënten af, later blijkt dat het eerste kind snel overlijdt en de tweede geeft men weinig kansen. Nr 3 is schijnbaar buiten levensgevaar.
Na dit event praat ik nog een uurtje met de maten van de wacht, ze ervaren dit nagenoeg elke week wel een keer. Er wordt nuchter gereageerd, door de soldaten en korporaals. Dit weten ze wel een plaatsje te geven.
Als we verder nog wat over de infra op de wacht gesproken hebben en ik mijn actiepunten daaruit gefilterd heb, wandel ik weer naar mijn werkstation om nog wat zaken op papier te zetten.
De aanvraag om elk chalet (24 slaapbunkers) een R&R lokatie wordt gecontroleerd en als ik bevestiging heb gekregen dat dit in de hand is staat de klok alweer op 5 uur.
De tijd gaat snel in Uruzgan.
 
Frans
Ba 42(NL)BG