Home VVRLJ Missies Verslag 4. Domper in Uruzgan.

PostHeaderIcon Verslag 4. Domper in Uruzgan.

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans

Het is 6 april een eenheid van de Bcie verplaatst richting Irish crossing om aldaar een oversteek te maken voor een vervolgactie Omstreeks 1100uur loop ik richting de Ops om ook daar mijn neus weer eens te laten zien.

De Ops zit vol, het is er ernstig stil. Via verschillende radioberichten hoor ik dat het niet goed is met de eenheid bij de crossing. De Patria gwt is bij het naderen van de rivier gekanteld en de Sgt Amv is daarbij onder het voertuig terechtgekomen. Op dat moment is het daar ter plekke georganiseerde paniek, de kerels voeren hun drills uit zoals het hun aangeleerd is, en als blijkt dat Robert niet onder het voertuig uit te krijgen is wordt besloten met behulp van een Bushmaster het voertuig omhoog te duwen om zodoende Robert onder het voertuig uit te krijgen. De nineliner komt de ops binnen. Slecht nieuws, men is ter plekke bezig met reanimatie en het verzoek om medevac wijst na een paar seconden uit dat dit te lang gaat duren.
Besloten wordt om Robert over de weg zo snel mogelijk richting kamp Holland te vervoeren en naar de role-2 (hospitaal) te brengen. Snel wordt een beveiligingselement gevormd en met hoge snelheid komt deze eenheid met Robert richting Kamp Holland.
Hij wordt overgedragen aan de Role-2 en zijn lot ligt nu in hun handen. Een van de Sgtn die als beveiliging mee teruggekomen is zit de werkfab te trillen en volledig nat van het zweet te hijgen.
Hij vreest het ergste, zegt hij en hoopt goed gehandeld te hebben. Na hem overtuigd te hebben, dat hij zijn stinkende best heeft gedaan, en dat het slachtoffer in goede handen is bij de Role-2 wordt hij wat rustiger.Na een paar minuten gaat hij weer terug naar zijn groep. Omstreeks 1400 komt het slechte bericht, Robert is overleden.
Een klap voor de battle-group en voor compleet kamp Holland. Iedereen is van zijn stuk geslagen, waarom hier, waarom door zo’n ongeval. Je houdt er hier immers rekening mee dat je door een Tic gewond raakt of om het leven komt.
Het noodlot heeft toegeslagen en een van onze AMV-ers geveld.
 
Diezelfde avond vind het eerste SMT overleg plaats, waarin besproken wordt wat de komende dagen te regelen valt aan een waardig afscheid voor Robert.
Om 1830 hebben we een buitengewoon appel voor de BG, het is echter zo druk dat de gekozen locatie bijna te klein is.
Alle eenheden hebben afvaardigingen gestuurd om hun laatste eer tijdens dit appel te bewijzen. De genie, de Task-force staf, het PRT, de Aussies, de uitrotanten. Het is goed om te voelen dat deze mannen en vrouwen ook betrokkenheid tonen bij het verlies van een va de onzen.
 
In de loop van de middag heb ik de Bcie al verzocht om een draagploeg te formeren en personeel ten behoeve van de dodenwacht. Ik ben bij het mortuarium langs geweest om daar te vragen of Robert vanavond opgebaard kan worden. Hij is al klaar zeggen ze, afgelegd door 2 jonge dames van de Role-2 die hun best hebben gedaan op dit ritueel. Robert ligt er mooi bij, niet te zien dat hij een paar uur daarvoor zwaar gewond binnengebracht is.
Het personeel wat afscheid wil nemen kan dit bij het mortuarium doen.
Tevens wordt er diezelfde avond zowel bij het BG chalet als bij het mortuarium een condoleanceregister gelegd waar men hun medeleven kan betuigen.
 
Diezelfde avond is geregeld dat de heli onderhoudsloods leeg is gemaakt om te kunnen oefenen met de draagploeg onder leiding van Laurens.
Om 1900 wordt de LSV omgebouwd tot rouwwagen en om 20.00 uur kunnen we gaan trainen met de draagploeg.
Nadat de kist op gewicht is gebracht komen we tot de conclusie dat deze 220kg weegt. Een redelijke kluif, maar de mannen weten dat het voor een laatst eerbetoon is en dragen deze last.
Het oefenen gaat door tot 0030 uur ’s nachts en dan moeten de maten hun uitrusting gereedmaken want de draagploeg gaat mee naar KAF.
Om 0700 uur spreken we weer af om de route van de LSV te verkennen en de locatie van de Rampceremonie. Vanaf 0800 tot 10.00 trainen we nogmaals met de kist waarna de ATF heliloods leeg moet zijn voor de dienst die om 1100uur gehouden zal worden.
1100 uur. De dienst voor Robert is druk bezocht de hal staat nagenoeg vol. Nadat alle sprekers het woord gehad hebben waaronder zijn cc Ralph wordt in stilte de zaal verlaten en gaat men lunchen, om zich voor te bereiden op de Rampceremonie.
Na in de middag nog wat administratieve zaken geregeld te hebben verplaats ik me om 1600 naar de Role 2 waar het wachten is op de C130 die ons na de Rampceremonie af zal voeren.
 
Om 16.30 staat de Troep opgesteld, ik verplaats met de kist die verplaatst wordt door de LSV met begeleiding van 4 man escorte naar de Ramp. Daar aangekomen wordt de escorte gewisseld door de draagploeg en na het Wilhelmus, en de Last Post gaan we met de draagploeg onder muziek van de doedelzakspeler de C130 in.
Hierna stijgen we op en op KAF aangekomen wacht ons wederom een Rampceremonie. Hier staan de troepen van RCS en Contco om hun eer te bewijzen. We worden netjes opgevangen en gebrieft over de ceremonie daags daarna om 07.00 uur. Als deze procedure netjes is verlopen vliegen we naar de Verenigde Arabische Emiraten, om daar over te stappen in de KDC10 die speciaal getasked is om het stoffelijk overschot naar Nederland te brengen.
 
Ik neem afscheid van Laurens met zijn draagploeg en vlieg met de beste 2 maten van Robert verder Na een snelle overstap in de KDC10 landen we op zondag om 1900 in Nederland. Ook hier staat weer een ceremonie te wachten, waar uiteraard de familie bij aanwezig is.
Complimenten aan de brigadeadjudant en ons eigen nadet die tijdens onze afwezigheid goed getraind hebben met een draagploeg.
Nadat we de zaken hier gereed hebben verplaatsen we om 2200 naar de kazerne, waar ik me door mijn echtgenote laat ophalen.
 
Een dubbel gevoel bekruipt je als je weer even in Nederland terug bent, je hoort hier nog niet thuis, je eigen Battlegroup zit immers in TK. De vrouw heeft hetzelfde gevoel, zij was net gewend aan het feit dat ik weg was.
 
Op dinsdag tm vrijdagochtend zijn we druk in de weer met SMT, overleg met de echtgenote van Robert en het vooroefenen voor de Ceremonie op vrijdagmiddag.
Ook deze dienst met beperkte militaire eer is druk bezocht door alle bekende burgers en familie van Robert, maar ook de militairen zijn dik vertegenwoordigd.
Het was een waardige dienst, en nadat we in Kerkrade hebben afgesloten met het ceremonieel vlagvouwen en overhandiging van de vlag, baret en medailles van Robert aan zijn echtgenote, rijden we naar Weert om daar op verzoek een krans te leggen bij het monument van het Regiment Limburgse Jagers.
 
Een week die vele indrukken bij me achtergelaten heeft en waarbij je weer even met beide voeten op aarde word gezet. Na een emotioneel afscheid van mijn ega en kids verlaat ik op dinsdag Nederlands grondgebied, om weer naar mijn andere thuis te vliegen. Ik zal blij zijn als ik er ben denk ik. Ik zal de lezer niet vermoeien met de reis, u heeft namelijk al zo’n reisverslag gelezen.
 
Bij mijn aankomst op TK kan ik weer gelijk aan het werk van allerhande aard, ik voel me gelijk weer thuis. Sommige mensen vragen aan me waar ik zolang geweest ben, zich door de drukte in het inzetgebied niet realiserend wat ik in Nederland gedaan heb. Ik neem ze dat niet kwalijk, hier wordt je geleefd op het scherpst van de snede.
 
Het is vrijdag 20 april om 10.30uur bereikt mij het bericht dat wederom een Nederlandse militair van 11 LMB omgekomen is door een explosie tijdens een voetpatrouille en 2 uur later sneuvelt er in het zelfde gebied nog een Amerikaan. Mijn medeleven gaat uit naar hun families
Vanavond hebben we ter nagedachtenis weer een appel gehad.
 
Welkom terug thuis in Uruzgan.
 
Frans
Ba 42(NL)BG