Home VVRLJ Missies Verslag 5. Op bezoek in Dhera Wood

PostHeaderIcon Verslag 5. Op bezoek in Dhera Wood

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans

Het is dinsdag 24 april 0400uur, mijn wekker loopt af.
De avond ervoor heb ik mijn spullen gereed gemaakt om de reis richting onze Ccie te kunnen maken. Als ik alles gechecked heb kruip ik in mijn mandje om een uur of half elf, ik les nog wat en doe daarna mijn lamp uit, morgen is het vroeg dag.


Ik heb met Ernst afgesproken dat ik hem tref bij de eetzaal, dit loopt mis omdat we elkaar aan het zoeken zijn. Als ik ga ontbijten zit onze wapenhersteller als enige in de eetzaal, na even een babbeltje met hem gemaakt heb gaat hij slapen zegt hij. Hij heeft de nacht in de Ops gezeten als runner.
Nadat ik mijn ontbijt op heb verplaats ik naar mijn werkfab waar ik mijn spullen heb gestald. Ik hang mezelf om, en verplaats zo’n 35 40 kg zwaarder (scherfvest, opsvest, rugzak, helm pistool en Diemaco) naar de rotatietent waar we moeten uitboeken alvorens we kunnen gaan vliegen.
Hier komen zo’n 10 man bij elkaar die allemaal richting Derha Wood gaan. Nadat we uitgeboekt hebben stappen we in de 4-toner die ons rg Amerikaanse kamp brengt waar we nadat er weer een check heeft plaatsgevonden moeten wachten op een grindplaat wat later blijkt de Landingzone voor de Cougars waar we mee naar DW zullen vliegen.
Na een kwartiertje wachten komen de 2 Heli’s aangevlogen en als de passagiers uit zijn gestegen, en de Cougars hebben afgetankt kunnen we instijgen. Eerst alle personeel, dan met de laatste man de rugzakken.
Als ik plaats heb genomen en mijn gordel heb vastgegespt, kijk ik eens rondom me heen. Weinig ruimte in zo’n ding, als je dit afzet tegen een C17 of een C130 is dit een sardienenblik met een rotorblad erop.
De deuren gaan half dicht en de doorgunners nemen hun positie in achter hun mitrailleur. Dan wordt het toerental opgeschroefd en als een veer schieten we omhoog. Onbegrijpelijk dat zoiets omhoog komt.
Door de openstaande deuren en ramen hebben we goed zicht rondom, eerst een greenzone en dan begint het dorre landschap voor ons op te doemen. Dan winnen we hoogte om over de Tangi pas te kunnen.
Deze hoogte nemen we niet voor niets omdat deze pas nog niet in onze footprint valt nemen we het zekere voor het onzekere. Ik moet er niet aan denken dat er RPG’s of Klein kaliber op ons afgevuurd wordt, want dan (denk ik) overleef je zoiets niet. Zeker omdat ik tijdens de cursus basis helikopter training een aantal echte helikoptercrashes heb mogen aanschouwen waar niemand naar mijn mening ooit heel uit heeft kunnen komen.
We hebben zo’n vijftien minuten gevlogen als de landing wordt ingezet. Na een paar minuten staan we weer aan de grond, en zie ik, dat hier ook mensen met complete uitrusting staan te wachten op de bus. Wij kunnen uitstijgen en zij gaan weer retour rg TK.
Als we bij de heli zijn weggewandeld kom ik mijn bud Luc tegen die ons opvangt, we stijgen weer in een viertonner en verplaatsen over een stuiterweg richting greenzone waar het kamp naast gebouwd is. Na 10 minuten verplaatst te hebben komen we aan op kamp Hadrian, waar we nadat we de wapens ontladen hebben binnen mogen.
 
Onze gids John de Basehid vangt ons op en nadat we afgehangen hebben leidt hij ons rond op het kamp. Dit kamp is als je rondwandelt in de binnenring 900meter, het past ongeveer 10 maal in ons kamp denk ik.
Nadat onze gids in geuren en kleuren alles met betrekking tot kamp Hadrian. Als we rondgeleid zijn, krijgen we onze fab toegewezen, en kan ik met mijn werk beginnen.
 
Ik wil namens de BC even de club toespreken over wat wij tot nu toe in TK hebben gedaan het verwachte toekomstplaatje schetsen. Tevens spreken met zoveel mogelijk mensen van de battlegroup om zodoende een indruk te krijgen van het wonen en werken in de omgeving van Derah Wood.
Uiteraard ook alle problemen inventariseren en dit als ik weer in TK geland ben, navraag doen bij de diverse secties of deze knelpunten al aandacht hebben.
 
Ik spreek in de eerste 2 dagen met al het personeel en zit ’s ochtends bij de morningprayer, waar alle inns en outs met betrekking tot de activiteiten in DW besproken worden.
Vervolgens volg ik ’s avonds om 16.30 en 17.00uur nog 2 besprekingen, waarna ik om 1900uur de Ccie 42 BLJ de mensen van de Panzerhouwitzer en het Geniepeloton toespreek over het reilen en zeilen op TK, wat we gedaan hebben aan rampceremonie met Robert Donkers en wat er nog komen gaat. Er zijn geen vragen, hier hebben ze gelukkig nog geen vijandcontact gehad.
Nadat de CC nog wat zaken tegen de club geroepen heeft rukken ze in, en gaan ze dingen doen. Want ook zij heben het hier druk met het wachtlopen op de base, het continue bezet houden van pelotonspost Kamp Volendam en het voorbereiden en uitvoeren van patrouilles.
 
Om 1930 wandel ik naar de briefingroom van de Ccie waar Ernst en ik de briefing van de Patrouille richting Tangivallei volgen. We kunnen mee met deze patrouille en natuurlijk is het een vereiste voor zoiets dat je alle details aangaande zo’n patrouille meepikt alvorens mee te kunnen.
 
Nadat we de bevelsuitgifte gevolgd hebben, gaan we naar de kantine waar we nog een uurtje kijken bij de mensen die op het kamp aanwezig zijn. Het activiteitencomit├ę van DW heeft een pokeravond georganiseerd. Een man of 25 pokeren, al dan niet met zonnebril op om hun pokerface kracht bij te zetten. Elke 20 minuten wordt er gewisseld totdat een laatste tafel een winnaar aan mag wijzen. Die wint een handdoek en nog wat andere kleine kado’s.
 
We gaan naar de slaapfab toe om onze spullen te pakken, voor de patrouille ’s ochtends en kruipen in ons mandje.
Donderdag 260400 de wekker gaat af, snel wassen knippen, scheren en naar de eetzaal.
Ontbijten en een lunchpakketje maken voor onderweg. Daarna met de spullen naar het verzamelpunt van het 6e peloton van de Charliecompagnie waar we vandaag mee op pad gaan. Als we de wapens geladen hebben, stijgen we in en verplaatsen naar de heavy weapon range waar een paar controleschoten gedaan worden.
De Afghanen die er lucht van krijgen dat we aan het schieten zijn komen zo snel als mogelijk naar deze schietbaan om de koperen hulzen te rapen. Schijnbaar kunnen ze er hier in dit land van alles van maken. We gaan verder over een brede steppe waar we lekker breed kunnen verplaatsen met zo min mogelijk kans om op een IED te lopen. Als we bij Rollercoaster Hill aankomen verplaatsen sommige voertuigen vooruit om vanaf deze heuvel het gebied te bekijken. De rest wacht af in een 360 graden beveiligd gebied. Als we groen licht krijgen verplaatsen ook wij richting Rollercoaster Hill om deze zeer steile heuvel te beklimmen met de voertuigen. Dit is een colletje van de eerste categorie, bovenop staat een Afghaanse politiepost om het gebied te beveiligen. Aan de andere zijde, aan de rivierkant is de heuvel nog een stuk steiler en als we afdalen naar de rivier zou je bijna voorover uit het voertuig vallen. Bij het water aangekomen gaan de Mb’s als eerste naar de overzijde, het zandkleurige nat komt tot aan de motorkap, en de tot duikboot omgetoverde Mb kruipt langzaam maar gestaag naar de overzijde. Een donders goede aankoop hebben we gedaan met dit voertuig, maar ook de Bushmaster waar ik in verplaats snijdt door het water alsof het niets is.
 
Aan de overzijde aangekomen weer een 360-beveiliging inrichten. En als de eerste voertuigen verder zijn, stijgen we weer in en vervolgen onze route. Hier staan veel kinderen langs de weg, tenminste dit is geen weg maar een door water uitgesleten route waar veel grint ligt. De jongste schat ik een jaar gedragen door een zusje van een jaar of zeven acht. De oudste een jaar of 12, 13. Elk kind wat je ziet maakt een schrijfgebaar op zijn hand om aan te geven dat ze een pen of potlood willen, ook de kreet “Alles choed” hoor je vaak waarbij ze een of twee duimen opsteken. Onze Dutch Aproach schijnt hier te werken, in dit gebied is het rustig en de burgers hier geven aan niet meer voor de OMF te willen vechten. Schijnbaar vinden ze het zo beter hier. Lekker rustig, je eigen land bewerken, oogsten en als het kan je kinderen naar de nieuwe scholen sturen die door ISAF in samenwerking met GOA gebouwd zijn en worden.
 
Als we een stuk verder zijn gekomen moeten we weer het voertuig uit om de route verderop te searchen naar IEDs die een potentieel gevaar voor onze troepen vormen. We stijgen omgehangen uit en verplaatsen een stuk gevolgd door de kinderen, die “Alles Choet” blijven roepen, de verplaatsing stokt. Onze genisten hebben met hun detectoren metaal in de grond gevonden. Nadat met alle omzichtigheid een oud stuk ijzer uit de grond gewurmd is, kunnen we na een 2 uur verder de route op. Als we deze corridor gepasseerd zijn verplaatsen we bereden verder door de green zone en verlaten dit stuk groen paradijs om het te verwisselen voor de droge woestijn.
 
We duiken het droge deel in en manoeuvreren over de heuvels naar ons doel waar we onze opdracht gaan uitvoeren. Een uur lang het dorp Anajoy in de waarneming houden, kijken of we aan de rand contact kunnen maken en vervolgens met de verkregen gegevens weer retour naar de base. Het eerste item lukt goed, vanaf een overwatchlokatie zo’n honderd meter boven de poppyvelden kunnen we het gehele gebied goed overzien. De kinderen die bij ons arriveren hier op straat speelden zijn naar binnen gehaald. De boeren en locals zijn volop aan het werk in de velden.
 
De pc weet mij te vertellen dat de sfeer hier vorige keer veel grimmiger was, er was veel icomchat waaruit bleek dat de dorpelingen ons hier liever niet hebben. Nu is het rustig. Als we de greenzone goed onder de loep hebben genomen besluit de pc dat we weer terug gaan verplaatsen. Via een andere route gaat het weer retour rg DW. Onderweg komen we bij een dorpje waar we de kinderen nog wat pennen en boeken uitdelen. Als we het hier zover krijgen dat de jeugd de schoolboeken induikt, zijn we weer een stap verder denk ik. Omstreeks 11.00uur zijn we de rivier weer over en klimmen over Rollercoaster hill naar de Dry-zone waar nagenoeg niets groeit. Op de terugweg moeten we nog en paar keer stoppen vanwege het feit dat Golf meent iets gevonden te hebben, en omdat Er tegemoetkomend verkeer aankomt wat duidelijk gemaakt moet worden dat ze ons peloton met een ruime boog moeten omtrekken. Dit alles om de veiligheid van onze troepen zeker te stellen.
 
Om twaalf uur bereiken we de gate van kamp DW, hier aangekomen volgt ontladen, onderhoud een hot debrief, en overige zaken die nog gedaan moeten worden.
 
Als we omstreeks drie uur in de middag klaar zijn, komt de man met de hamer, zo’n patrouille vergt veel van je lichaam. Als je niet voldoende drinkt, en blijft drinken ga je vanzelf gestrekt en natuurlijk trekt het mentaal ook een wissel omdat je continue beducht moet zijn op alle gevaren die je op de route tegen kunt komen. Na een drie kwartier een tukkie gedaan te hebben gaan we naar het halfzesje, waar de dag van vandaag wordt besproken en waar de pelotons hun bevindingen va die dag kwijt kunnen.
 
Dineren, en spullen gereedmaken voor de pendel retour naar TK. Ik bedank de mensen voor hun gastvrijheid en openheid en ga om een uur of elf plat. Voor deze tijd wordt ik nog geïnformeerd over wat er momenteel op TK gaande is. Geen goed nieuws, de OMF heeft een politiepost overgenomen, en ons luchtmobiel peloton aldaar heeft dit helaas in deze tic niet kunnen voorkomen. Verder is de complete Battlegroup de deur uit omdat het druk is in de AOR van ons Bataljon. Ik ben benieuwd hoe het er aan de andere kant aan toe gaat en wil asap retour naar TK.
 
’s Ochtends nemen we afscheid en nadat Luc ons bij de LZ (landingzone) heeft afgezet, komen de 2 Cougars om ons op te pikken.
We stijgen in en maken weer een mooie vlucht terug naar ons kamp. Als ik weer ingechecked heb verplaats is naar mijn werkfab. Schijnbaar is op het kamp nog alles rustig gelukkig, maar buiten zijn de maten van 42 BLJ druk aan de gang.
 
Verder is hier op kamp Holland “Alles Choet”.
 
Frans
Ba 42(NL)BG