Home VVRLJ Missies Verslag 6. An other few days in the OAR.

PostHeaderIcon Verslag 6. An other few days in the OAR.

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans

Het is maandag 30 april
Koninginnedag, Het plan om vandaag om 1100 uur een buitengewoon appel te houden, gevolgd door een sportmiddag om daarna in de avond van 21.00 tm 24..00 een feestje te vieren is van de baan.

Eergisteren is de ANP-post van gebied Chora ingenomen door de OMF (Opposing Military Forces). Een van onze luchtmobiele pelotons heeft getracht dit te voorkomen door de ANP te steunen. Helaas de steun mocht niet baten, de post is nadat de OMF bezit had genomen met behulp van luchtsteun uitgeschakeld. In het voortraject is al besloten een 2e peloton richting Chora te sturen omdat de vijand gedreigd heeft het gebied in handen te nemen. Dit moeten we echter trachten te voorkomen, want als we dit gebied opgeven worden wij als Hollanders niet meer voor vol aangezien als we over een paar weken of maanden weer willen gaan praten met de locale bevolking De gevechten in dit gebied hebben de gehele dag plaatsgevonden, waarna de avond en nacht inviel.
Het vreemde in dit land is dat als de zon ondergaat hij dit dan ook in een dusdanig tempo doet, dat het lijkt alsof iemand in slowmotion de lichtschakelaar omgooit. Wij zijn in ons mooie kikkerlandje een zonsondergang gewend die een paar uur duurt, en waar menig Hollander dan ook intens van kan genieten. Als de lamp hier uitgaat, dan is hij ook echt uit. Pikdonker worden dan de nachten, en als je buiten uit een verlichte ruimte komt moet je echt even wennen wil je niet over de eerste de beste kiezel struikelen.
 
Als in de nacht het peloton het voertuig wil verlaten horen ze de schoten tikken tegen de deur van de Patria. Besloten word om een man te laten waarnemen en de ander zal nogmaals de deur openen. Alweer schoten tegen de deur, en de schutter is nergens waar te nemen. Er zit mogelijk een goede schutter of slechte sniper op de loer om het onze mannen zuur te maken. Dit is natuurlijk voor ons luchtmobiele peloton minder prettig en ik kan me voorstellen dat als je de tijd krijgt om even een uiltje te knappen dat je dit op deze momenten doet met een oog open.
 
Daags daarna wordt besloten dat de ANP de post gaat heroveren op de OMF, met gevaar voor eigen leven bestormen de ANPers de post, gesteund door vuur van onze eigen troepen. Als de heuvel beklommen wordt slaan de kogelpunten links en rechts van de ANPers in. Het vijandelijke vuur wordt onderdrukt door onze wapens en na een tijdje wappert wer de vlag van ANP op hun post. Dit is geslaagd.
 
Later in deze week op 2 mei wordt besloten, versterking richting Chora te brengen, Viper, ons verkenningspeloton en de VCP gaan eruit. Later op deze dag wordt besloten om in de Baluchipas een paar schoten met de Pantzerhouwitzer af te geven, deze komen ver van de greenzone terecht. Het een en ander om te bewerkstelligen dat OMF zich gedeisd gaat houden. Schijnbaar heeft dit effect want op het moment dat de granaten inslaan, start de icomchat (onderscheppen van gsmverkeer tussen OMF)waaruit blijkt dat ze hier toch wel goed van geschrokken zijn. Die dag blijft het verder lekker rustig in dit gebied. Bij de Wanow-crossing is het andere koek. De Aussies hebben hier een soortement van veiligheidsbezetting ingericht om zodoende de verplaatsingen richting noord wat makkelijker te maken voor ons. In de middag al ik naar de Ops loop hoor ik dat er een black hole is, ja hoor het is weer zover. Een gewonde Aussie en 2 gewonde locals die deze schade hebben opgelopen omdat een 16jarige zelfmoordenaar zich bij een van de posten heeft opgeblazen. Hoe krijgen ze zo’n jong persoon zover dat hij bereid is om zijn leven te geven. Dit gaat ze bij mij en bij geen enkele Hollander met gezond boerenverstand lukken denk ik. Hier telt een mensenleven schijnbaar minder, en is het geloof nog zo diepgeworteld dat mensen hier in dit land daar wel toe bereid zijn.
 
3 Mei 04.00uur
Mijn wekker gaat af. Daags daarvoor heb ik bij de bevelsuitgifte gezeten, want ik ga mee op patrouille naar Pelotonsbase Poentjak. Deze vooruitgeschoven post ligt op de grens van veilig en onveilig gebied. Noord van deze post loop je gegarandeerd in een Tic, dit is Taliban beheerst gebied. Dat hebben we al eerder gemerkt toen het peloton van marcel in een Tic liep waarbij de soldaat gewond raakte aan zijn schouder. Om 04.20 staan we met z’n allen bij de eetzaal te wachten tot deze opengaat. Als we ontbeten hebben verplaatsen we naar de plaat waar de laatste handelingen gedaan worden zoals jammertest en verbindingscheck. Ik rij met de AMV-bak mee, een Patria. De avond ervoor heb ik al kennis gemaakt met de bemanning van dit voertuig. Als we gereed zijn voor vertrek, verplaatsen we naar de heavy weapen range, waar we wat controleschoten doen om er zeker van te zijn dat alles goed werkt. Hierna verlaten we in de vooraf bepaalde volgorde de base. We verplaatsen door TK, waar al een paar waarschuwingsschoten gelost moeten worden om de locale bevolking er van te overtuigen dat ze niet te dicht bij ons moeten komen. E.e.a. om de dreiging van IEDS te voorkomen.
 
Overal langs de weg staan winkeltjes die lijken op de sloppenwijken die we ook wel herkennen van de documentaires op tv in de Afrikaanse landen. Vaak staan in de winkeltjes, kinderen van te jonge leeftijd die hun waar proberen te slijten. Fruit, groenten, autobanden, en potten en pannen, verder materialen die voor mij ondefinieerbaar zijn. Hygi├źnisch is het in ieder geval niet, open riolen en een hoop troep op straat. Mannen met baarden die je in de hurkzit aan zitten te staren, Allemaal het hoofd bedekt met bruine, zwarte of vaalwitte tulbanden. Een parkeerplaats met Jingletrucks waarbij een Afghaan zijn behoefte zit te doen, gewoon op straat alsof het de gewoonste zaak van de wereld is in deze wereldstad.
 
We verplaatsen door naar de Irisch Crossing, waar een paar weken daarvoor onze collega is omgekomen. De route is nu wel goed begaanbaar en ik sta verbaasd van de lage waterstand, toen Robert omkwam kolkte het water hier door TK heen. Als we aan de overzijde van de rivier de greenzone inkomen, staan weer veel kinderen langs de weg, deze zijn niet zo vriendelijk als de kinderen die ik gezien en gesproken heb in het gebied rondom Dhera Wood vorige week. Nog een beetje schuchter proberen sommigen van hen wel de duim op te steken en te zwaaien, maar ik mis hier een beetje het enthousiasme van de andere kant van de bergrug. Wel begrijpelijk, want Taliban komt hier dagelijks in het gebied, en mogelijk worden de ouders van deze kids en op die manier ook het jongere geslacht geïntimideerd afstand te houden van alles wat met ISAF te maken heeft.
 
Als we hier maar vaak genoeg komen, zal dit vanzelf goed komen, denk ik. We rijden met een vooruitgeschoven element door naar de Wanow crossing, deze keer kunnen we doorrijden want we hoeven ook hier niet te searchen. De Wanow-crossing is op dit moment bezet door de Aussies, die hier een veiligheidsbezetting hebben ingericht. Mats voor ons, want anders kost ook dit kunstje weer een uur extra aan werk en wachten, en zodoende ook meer kans op een aanslag. We kunnen verder, op sjouw door IED-alley naar de T-junction. Ied-Alley heeft zijn naam te danken aan de vele bomaanslagen of pogingen die ISAF proberen het leven zuur te maken. Elke tegemoetkomende auto wordt tegengehouden en aan de kant gedirigeerd, waarna met de benodigde voorzichtigheid gepasseerd wordt.
 
De auto’s die we tegenkomen zitten afgeladen vol met materieel en personeel, Pick-ups met daarop een man of 10-15 zijn geen uitzondering. In sommige wagens zien we ook vrouwen zitten die ons vanachter het gaas van hun burka aanschouwen. Dit moet voor deze vrouwen een ramp zijn, ook buiten de deur nog opgesloten. Ik vind dit niet menswaardig, maar hier hoort het in sommige gebieden nog bij de cultuur. We rijden door en komen gelukkig zonder kleerscheuren IED-alley door. Voor de T-junction moeten we halt houden want een van de trucks met materiaal voor Poentjak komt vast te zitten. Als we ook dit probleem met Ypr-berging hebben opgelost kunnen we door naar de Patria-ditch en na het passeren hiervan rijden we weer een stukje woestenij door naar de heuvel met daarop de Pelotonspost.
 
De maten die hier al 10 dagen verbleven hebben zijn blij dat hun aflossing er is. Ik krijg een rondleiding van Jeroen, een van de Opcn in het gebied. De rondleiding duurt niet lang, want het kampje is maar zo’n 100 bij 100 meter omringd door prikkeldraad en voorzien van horizontale effectwapens die als het nodig is bij een aanval afgezet kunnen worden. Op het kamp wat fabs waarin men driehoog kan slapen, in de fabs ligt normaal 3 tot 4 man. Hier doen ze dat met zijn achten. Het urinoir is gescheiden van de lokatie waar men de grote behoefte moet doen, want dat moet elke dag verbrand kunnen worden, en urine brand immers niet zo goed. Leuk werk schijtcorvee, de ton eruit slepen, verplaatsen en met diesel verbranden door er met een grote stok doorheen te roeren. Dit stond niet in de folder. Maar ja ook voor dit probleem moest een oplossing verzonnen worden.
 
Als we geluncht hebben gaan we naar de bevelsuitgifte van marcel die ons na ons bezoek voor een deel zal escorteren terug naar TK, waar een ander peloton ons opwacht om vanaf daar de escorte terug naar de Base te verzorgen. We vertrekken om een uur of half twee in de middag, de route terug verloopt voorspoedig. Op de T-junction loopt weer een WLS vast die we met behulp van een Patria los moeten trekken. Als dit gebeurt is verplaatsen we over IED alley terug. Op deze route wel weer veel vervoer overladen met volk en spullen. Als we laat in de middag op TK aankomen, wandel ik na het werkchalet waar ik mijn bud Jim weer tegenkom.
 
Schijnbaar zit ik volledig onder het stof, wat bij uittrekken van mijn uitrusting ook blijkt. Stofwolken stijgen hier van op en als ik later die dag ga douchen zit in elke plooi en kier van mijn lijf stof. De mijnwerkers in Limburg hebben dit jaren moeten ervaren, en ik heb voor mijn gevoel ook een onsje of wat van dit fijne Afghaanse stof in mijn longen. Als ik ’s avonds in mijn mandje kruip ben ik blij dat ik lig, en de luiken sluiten dan al vrij snel.
Prettige nacht in TK.
 
Frans
Ba 42(NL)BG