Home VVRLJ Missies Verslag 7. Kampperikelen

PostHeaderIcon Verslag 7. Kampperikelen

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans  

  
Het is nu maandag 10 mei.
Afgelopen dagen ben ik op kamp Holland geweest en nog steeds bezig, de verkenningsparty van onze opvolgers is nu aanwezig. Zes dagen geleden dacht ik nog op een driedaagse patrouille te kunnen gaan, wat echter verijdeld werd door het feit dat er deze week een aantal visites op touw stonden. Tevens was gepland dat we op 5 mei een videoteleconferentie zouden houden. 
 
Deze conferentie was tot stand gekomen door de jeugdraad van onze Regimentsstad Weert, waarbij eerst gedacht werd aan een podium met daarop een aantal oud strijders van BLJ. Door een idee van iemand om de KMS eens te vragen wat de mogelijkheden en onmogelijkheden waren om eens te praten met jonge veteranen werd al snel het idee geboren om op 5 mei bevrijdingsdag te houden op het marktplein in Weert . Hierbij moest DTO een satellietverbinding maken met TK en vervolgens met DW om zodoende beeld en geluid te kunnen krijgen op het marktplein. Het was een zoekslag om personen te vinden van de battlegroup die op dat moment even op het kamp te beschikking waren. Voor het thuisfront was dit ook een spanend moment, want dit was de gelegenheid om via deze set te kunnen praten met hun geliefden en visueel contact te maken. Om 17.30uur onze tijd werd de verbinding geopend met Weert, en na een aantal tests met de andere kant van moeder aarde konden de interviews om 19.25uur aanvangen.
 
Als eerste waren de BC en ik aan de beurt om vragen van de jeugd van Weert over wat is vrede, en veiligheid en wat merkt u van de grondrechten in Afghanistan te beantwoorden. Hierna waren Peer en een paar soldaten van zijn groep van de wacht afgehaald om het publiek van Weert te woord te staan De echtgenote van Peer en zijn zoontje kwamen in beeld, en de familie van een van de soldaten. Natuurlijk hielden onze mannen het droog, maar aan de andere kant in Weert werd de nodige traan weggepinkt bij het op afstand weerzien van hun man zoon of vader.
U Limburgers en natuurlijk een ieder die dagelijks naar L1, het NOS-journaal en SBS6 kijken hebben daar natuurlijk meer van meegekregen dan wij. Want we zijn immers vaak en massaal buiten de poort en deze zenders krijgen we hier niet op de schotel helaas.
Wat zou het heerlijk zijn, en ik denk dat iedereen hier op het kamp dat gevoel heeft, om ’s avonds weer eens lekker op je eigen bankstel te kunnen duiken en dan met je zap-apparaat de Nederlandse zenders afstruinen om zo de laatste inns en outs van Nederland BV op te kunnen vangen. NOS-journaal, Actualiteiten, soapseries en de typies Hollandse programmatuur worden hier wel een beetje een gemis, en als we een krant lezen loopt dit nieuws een paar dagen achter. Maar ja, ook daar leert men me leven. Ik hoop in ieder geval dat u ervan genoten heeft, we horen t wel. Nadat onze mannen klaar waren met de interviews en afscheid hadden genomen via de beeldbuis, werd de verbinding met TK gesloten en met DW geopend om ook aldaar nog wat landgenoten blij te maken met de mogelijkheden van de videoteleconferentieset. Ook dit plan is met steun van onze eigen Paul en zijn C2ost personeel tot een goed eind gebracht.
 
Dinsdag sta ik op de inmiddels normale tijd op en als ik lekker ontbeten heb wandel ik de morningpray naar de collega’s van ISD (instandhoudingsdienst) om even wat zaken te regelen. De airco van de vergaderzaal is defect en als je een kwartiertje in dit hok hebt vergaderd komt er stoom uit je oren als ware het een overdrukventiel. Dit moet gerepareerd worden willen er tijdens een van de volgende keren dat we daar een meeting hebben niet iemand in katzwijm vallen. Nadat ik mijn verzoek daar kwijt ben, krijg ik het verzoek om een paar kerels te kietelen die op eigen doft wat spulletjes geleend hebben zonder toestemming, van Antonio die mijn airco moet gaan repareren. Ik beloof hem dat we de daders wel even aan de tand voelen, en als ik de CC informeer en deze schavuiten de dag daarna zie corveeĆ«n op een illuster tijdstip, weet ik dat het geregeld is. Poets wederpoets. Bijna alles is hier te regelen als je hiervoor maar de juiste wegen bewandeld.
 
Die middag wordt er een van de mannen met de medevac van Chora naar TK gebracht, hij gaat onmiddellijk de IC(intensive care) op om daar bij te komen van Uitputtings/uitdrogingsverschijnselen. Als je elkaar hier niet in de gaten houdt en niet verdomde goed voor jezelf zorgt, wreekt dit zich vanzelf en ga je een keer onderuit. Bij temperaturen tot 39graden Celsius in de schaduw en ongeveer 50 tot 60 graden in de zon moet je bij zware lichamelijke arbeid (en dat is waar de mannen en vrouwen van het bataljon mee bezig zijn) eigenlijk een arbeidsschema aanhouden van 10 minuten werk en 50 minuten rust waarbij je per uur een liter water moet drinken. Dit is bij onze patrouilles niet mogelijk anders verplaats je op een dag nog geen 8 kilometer. De arbeid rust verhouding ligt hier dus iets genuanceerder. Rust is tijdens en bereden patrouilles moeilijk in te plannen, omdat je continue scherp moet blijven, ons werk en in het bijzonder het werk van de pelotons is dus elke dag weer een aanslag doen op je lichamelijke en geestelijke conditie.
 
Om 1945 komt de TFU bij me binnen, alweer een gesneuvelde. Het verzoek is of dat ik ’s avonds bij de Rampceremonie van een overleden Amerikaanse collega aanwezig wil zijn. Natuurlijk beantwoord ik positief en diezelfde avond sta ik met een delegatie van BLJ op de vliegstrip om daar de laatste eer te bewijzen aan een 30-jarige US-sergeant die thuis een vrouw en dochter van 7 jaar oud alleen achter laat.
Hier moeten we maar niet te veel bij stil staan, maar je wordt er niet vrolijker van, want ook wij lopen nog steeds elke dag groot risico tijdens de uitvoering van onze opdrachten.
Als ik om 2330 van de strip afwandel, is mijn dag voorbij, berg mijn pistool op en kruip om een uur of twaalf in mijn mandje.
 
Woensdag, 9 mei
De verkenningsparty van onze opvolgers landt op TK en hierbij zit ook mijn opvolger Rene die ik wegwijs ga maken op Kamp Holland met alle informatie die ik tot nu toe bij mekaar gesprokkeld heb. Hij zal de komende dagen volgegoten worden met informatie die als hij weer terug is in Nederland kan spuien naar de maten die ons blij gaan maken met hun aflossing De mannen van de A- en Bcie hebben afgelopen week groen licht gekregen om een soort van terras naast hun chalet te bouwen. Links en rechts van de chalets beginnen de ontspanningslocaties te verijzen. Als ze klaar zijn lijkt het wel of je in een loungecentrum terecht komt, waar menig strandbezitter aan de Nederlandse kust jaloers op is. Als de mannen deze vrijheid krijgen en even tijd dan hebben ze in ieder geval geen programma “Klussen met Kijkers” nodig om iets mooi te bouwen, en komt de hobby bob in ze boven. Van pallets worden tafels, barretjes en loungestoelen gemaakt, zodat als een dagje recuperatie hebben, ze lekker in de schaduw kunnen ontspannen.
 
Donderdag 10 mei
Vandaag hebben we visite van de IGK gehad, nadat de Admiraal met de cogp heeft gesproken begeleiden we hem naar de woonchalets van de soldaten waar hij een praatje met de soldaten en korporaals van BLJ heeft. Het is een open gesprek en de soldaten nemen geen blad voor de mond als er gevraagd wordt wat zij van de uitzending vinden en wat de positieve en minder briljante zaken zijn die er spelen op kamp Holland. Hij is de ombudsman van de defensiestaf en inventariseert de problemen en brengt dit naar deze staf zodat er in de toekomst nog beter gewerkt kan worden in een operatiegebied. De visite duurst slechts een anderhalf uur, waarna hij onder druk van zijn volle agenda weer door moet naar zijn volgende afspraak.
 
Vrijdag 11 mei
Na de morningprayer maak ik kennis met het volgende werkbezoek, er zijn een paar mensen van de Gevechtstrainingschool geland, die voor lessons learned komen en dit in Nederland kunnen overdragen op Rotatie 4 en 5. Ik maak een rondje over het kamp met ze en laat ze in de buitenring de schietbanen zien. Wat hun zeer verbaasd is dat we een Quala muur hebben opgetrokken op de schietbaan, om te controleren welke kalibers er door deze defensewall heen komen, dit valt echt tegen. Deze muren, gebouwd van klei die overal in dit gebied voorhanden is zijn als ze gedroogd zijn zo sterk als beton. Echter als het regent worden ze weer week en zacht. Vreemd spul die Afghaanse klei.
 
Door al deze visites, die natuurlijk belangrijk zijn komen mijn agendapunten een beetje onder de trein, maar als de opvolgers hier hun voordeel mee kunnen doen, en daarmee eventuele slachtoffers in de toekomst nog meer kunnen indammen is dit zeker de moeite waard.
Begin komende week zullen alle visites weer terug zijn richting Nederland en kan ik me weer wat meer gaan focussen op het echte werk, oftewel weer een keer met een patrouille mee met de maten van BLJ, want daar ligt mijn werk ook. Voeling houden met de werkvloer, en zodoende een goed beeld hebben bij wat er leeft bij de club.
 
Frans
Ba 42(NL)BG