Home VVRLJ Missies Verslag 8. Versterking

PostHeaderIcon Verslag 8. Versterking

AddThis Social Bookmark Button

Geschreven door Frans    

Gisteren 15 mei is de verkenningsparty van TFE-4 weer retour gegaan richting Nederland. Met de informatie die ze bij ons hebben gekregen kunnen ze de laatste puntjes op de i zetten bij hun bataljon.

Ook zij hebben nog een aantal weken van voorbereidingen voor de boeg, eer ze kunnen gaan genieten van een vakantie voordat ze ons komen aflossen. Bij navragen vandaag blijkt het toestel door een zandstorm te zijn gevlogen en staat onze aflossing nu voor een week vast op Kabul, vette pech voor de kabouters, een nul voor de grote mensen. Ook dit is fact of life in Uruzgan, Maybe Airlines doet zijn naam dus weer eer aan. Tevens is gisteren de RIP(Relief in Place) gedaan door een peloton van onze Alfa Air assault compagnie in Chora. De mannen hebben het de laatste 10 dagen zwaar gehad in Chora, na een aantal TICs waarbij gelukkig geen gewonden zijn gevallen, maar waarbij de inslagen van mortieren en kkw zo dichtbij zijn gekomen, dat de kogelgaten in de MB’s en delen van de granaten putten hebben geslagen in de pantserplaten. In front van de club heeft net voor vertrek terug naar TK nog een ANP-er zichzelf van het leven beroofd, dit hoort volgens mij niet bij het geloof belijden alhier. Ongetwijfeld zal dit bij onze collega’s op het netvlies gebrand staan. De Club is nog niet geript (afgelost) of we krijgen bericht dat er een taxi in Chora op een IED is gereden, gevolg 3 doden en twee gewonde burgers. Waarschijnlijk was de bom bedoeld voor een ANP-politiewagen. Over dezelfde route rijden onze maten ook regelmatig, onvoorstelbaar wat mensen elkaar aandoen. De Rip out richting TK ontvangen op de terugweg wederom een TIC vanuit de greenzone, waarbij RPGs en KKW vuur wordt ontvangen en natuurlijk beantwoord. Gelukkig blijft iedereen heel en komt dit peloton heelhuids op TK aan waar ze kunnen gaan genieten van welverdiende rust, denken ze. Later die avond worden ze weer ingezet om met een Chinook detainees (gevangenen) op te halen en te verplaatsen naar Kabul. Bij navraag later blijkt dat deze actie in de ochtend is afgeblazen. Eindelijk rust voor deze club. Tenminste, relatieve rust, want hun taak is om bij verblijf op kamp Holland standby te staan als QRF. Non-stop in bedrijf dus.
 
Na lang wikken en wegen is door de battle-group aangegeven dat we extra steun nodig hadden om onze taken uit te kunnen voeren. Onze wensen zijn gehonoreerd, we krijgen een Compagnie Engelse militairen voor zo.n 10 dagen onder bevel. Als ik op 15 mei te horen krijg dat hun kwartiermakersdetachemant vroeg in de ochtend zal arriveren, kom ik erachter dat niemand weet waar en wanneer dit trio zal landen. Gelukkig heb ik 20 minuten daarvoor een Chinook richting landingsite zien vliegen. Ik start de MB en rijd naar de Heliport waar de Major, Captain, en de QM (Quarter-master) van de Royal Welsh Fusiliers al staan te wachten. Nadat ik kennis heb gemaakt met de heren begeleid ik ze naar ons werkchalet. Ik laat ze kennis maken met de Bc Pbc en de Sectiehoofden, en neem daarna de Qarter-master genaamd Beefee, vanwege zijn lengte mee op sleeptouw. Legering voor 120 pax, parkeerplaats, containers voor opslag, en alle andere middelen heb ik samen met Wim en Raymond van het basecommando en onze eigen Sie-4 al kunnen regelen. Ook hebben we kantoorruimte van de Bravo compagnie geconfisceerd om onze gasten ook werkruimte te kunnen bieden binnen de Battlegroup. Nadat ik Beefee alle inns en outs van het kamp heb laten zien, en zijn vragen heb beantwoord, gaan we gezamenlijk eten. Schijnbaar zijn ze tevreden want ik vang al signalen op dat ze nog nooit zo zijn opgevangen. Een dag later landen er 45 Engelse partners in crime, en de dag erna zal de Rest van de Compagnie Royal Welsh Fusiliers middels een road-move vanaf Kandahar verplaatsen naar kamp Holland. Hun moedereenheid Het bataljon Royal Welsh Fusiliers is reserve van Commandant Regional Command South, en is gestationeerd op Cyprus waar ze met hun gezinnen voor 3 jaar wonen. Vanaf daar worden ze continue ingezet om alle brandhaarden in de regio op te lossen. Een compagnie zit voor 3 maanden en Irak en de compagnie die nu bij ons komt werken heeft al acties gedaan in de Provincie Helmand en Kabul. Bij mijn vraag wat ze vinden van Cyprus, krijg ik als antwoord dat ze al een jaar op Cyprus zitten en dat ze er pas 2 dagen zijn geweest. Dus familie droppen op Cyprus en aansluitend non-stop actie, om peace-keeping danwel peace-enforcing operaties te doen. Ook de Engelse regering heeft dezelfde financiële problemen met hun defensiebudgetten, wat hun heeft doen besluiten de families en de troepen vast te gaan plaatsen in Engeland. Dit bataljon zal in ieder geval na hun tour Cyprus voor 10 jaar gestationeerd worden in Wales. Dit is ook beter voor de gezinnen en de kinderen van de Engelse soldaten, op deze wijze kunnen ze opgroeien in een stabiele omgeving.
 
TIC Bcie (ana)
Als ik diezelfde avond Peerke (een van de groepscommandanten) spreek, merk ik dat hij niet erg tevreden is over de actie die ze diezelfde dag hebben gedaan met een groep van de ANA. Bij het weer opstarten van een verplaatsing na een pauze, springt een van de ANA-miltairen op een truck waarbij hij per ongeluk een trekker overhaalt en een van zijn collega’s in de rug schiet en vervolgens in de kop van een RPG-granaat. Dit kan gebeuren, maar als de schoten klinken opent de rest van de ANA het vuur in alle richtingen, omdat vermoed wordt dat dit vijandelijk vuur betreft. Ook zij staan continue onder druk, wat blijkt uit dit voorval. Nadat het vuren gestopt is, wordt er dwingend geëvalueerd en vallen er natuurlijk een paar harde woorden, waarna de patrouille wordt voortgezet terug naar TK. Bij later navragen blijken er een paar net afgestudeerde mannen bij dit clubje ANA te hebben gezeten. Het is aan ons om in samenwerking met de OMLT beter in kaart te krijgen in hoeverre de mannen van de ANA ervaring hebben om zodoende meer van deze vergissingen in de toekomst te voorkomen.
 
Vanmorgen mijn ouders gebeld die vandaag hun 50-jarig huwelijksfeest vieren, nadat ik mijn felicitaties heb overgebracht en ze veel plezier heb gewenst hang ik op. Jammer dat ik deze mijlpaal moet missen. Maar ja, elke militair die hier op uitzending zit zal wel een verjaardag, bruiloft of het een of ander feestje moeten missen. Vanavond worden er 3 collegae bevorderd tot Sgt1, ook bij dit soort happenings wordt van mij verwacht dat ik acte de presence geef. De Bravo compagnie heeft daarvoor eerst een appel waarna aansluitende de bevordering plaatsvindt gevolgd door een borrel (cola of fanta). Daarna ga ik naar een bevelsuitgifte voor de rip naar Chora, waar ik binnenkort naartoe ga om daar ook even met de collega’s te praten over hun ervaringen in dit stukje gebied van verantwoordelijkheid. Door personeelsperikelen mis ik de bevordering, en als ik om 2100 de bevelsuitgifte wil gaan volgen krijg ik te horen dat door omstandigheden van wisselende voertuigen en bemanningen de PC zijn bevelsuitgifte uitstelt.
 
Daags daarna ga ik naar de bevelsuitgifte, waarna ik samen met Hans en Marjan de MB gereed ga maken en beladen, buiten de standaard uitrusting om een aantal uren het gevecht te kunnen voeren natuurlijk ook liters water en voeding om te kunnen overleven. Alles wordt nog en keer gecontroleerd om er zeker van te zijn dat we toch echt niets over het hoofd hebben gezien. Hierna na de warme maaltijd nog wat kleine zaakjes regelen en dan op tijd om een uur of tien het mandje in want reveille is morgen om 03.30uur.
 
Als ik ben opgestaan is het nog donker, ik kleed me aan en wandel na te hebben gewassen en geschoren naar de eetzaal waar het vooreten is besproken. Ontbijten, lunchpakketje maken en dan naar de voertuigen. De laatste spullen beladen, verbindingscheck en we starten met de verplaatsing naar de Weapon range, waar geladen wordt en waar wat proefschoten gedaan worden. We zijn met velen vandaag, zo’n tweeëntwintig voertuigen verlaten na testfire gedaan te hebben het kamp. We rijden naar TK city, als je ten minste van een city kan spreken. Donkere wolken pakken boven ons samen, het is de afgelopen weken zo verzengend heet geweest dat dit natuurfenomeen ook hier plaatsvindt. Ik verwacht dat de buien elk moment kunnen gaan vallen. Alweer pech als we in TK aankomen en moeten uitstijgen omdat er gesearched wordt vallen er zeggen en schrijven een paar druppels. Door dezelfde hitte vervaagt de bewolking en later op de dag is de complete hemel weer blauw, en loopt de regen in de vorm van transpiratie weer over je rug je onderbroek in. We staan nog geen tien minuten stil in TK en er wordt achter mij geschoten met automatisch vuur. Achter mij zie ik wat kinderen de qualas binnenrennen, bang voor wat er gat komen. Met mijn rechterduim aan mijn vuurregelaar wacht ik gespannen op wat er komen gaat en kijk in mijn sector of er verdachte zaken waarneembaar zijn. De Engelsen beweren over de radio te zijn beschoten, gelukkig blijft het verder rustig. Elk stuk vervoer, of het nu een fiets, bromfiets of auto is wordt op afstand gehouden, en moet gedwongen omkeren of een andere route nemen om onze eenheid te omtrekken. Dichterbij komen wordt niet getolereerd, op straffe van een paar waarschuwingsschoten. Reageert men dan niet, ontvangt diegene die het waagt gerichte schoten. Het wordt weer iets drukker, een kind van een jaar of tien elf, gebaart of hij met zijn drie runderen mag oversteken, nadat toestemming gegeven is dirigeert hij zijn kleine kudde de weg over tussen de voertuigen door. Hierna volgen nog een paar meisjes met een stuk of acht schapen, en twee mannekes op ezels van formaat Deense dog. Kinderarbeid is hier nog niet uitgebannen, zij werken net als elk ander lid van de familie of stam mee om de kost te verdienen.
 
We kunnen weer instijgen, en zetten de verplaatsing voort over de Irish- en de Wanow-crossing. Na de Wanow gaan we richting oost om IED-alley te omzeilen. Bij Cemetary-hill richten we een 360graden rondom beveiliging in op overwatch-locaties, met in het midden onze kostbare WLSen (Wissellaadsystemen met goederen voor onze pelotons in Chora). Hier splitst onze eenheid zich op, de Engelse eenheid gaat vanaf hier naar de T-junction om vervolgens door te verplaatsen naar Poentjak alwaar zij zaken moeten doen. Als zij daar na een uur zijn aangekomen, wachten we nog een uur om hun escorte terug te ontvangen waarna we door de woestijn naar Chora moeten. Op de overwatch worden tijdens ons verblijf een vijftiental voertuigen gesearched, ook hier weer een stuk of tien personen per voertuig, waarbij de mannen voorin en de vrouwen in Burka en kinderen achterin of op de laadbak. Het moet voor een vrouw verschrikkelijk zijn om zodra als je je buiten je quala begeeft te moeten verhullen in een laken met als enig zicht stoffen tralies waar je volgens mij nauwelijks doorheen kan kijken.
 
De link-up met onze eenheid is weer gemaakt, en we gaan door richting de woestijn. Hier is het stofhappen geblazen. We rijden tussen de oostelijke bergketen van de Baluchipas en een bergrug rechts van ons door. Lekker onherbergzaam hier. Hier kan geen mens overleven denk ik, totdat als we een drie kwartier gereden hebben we een paar dromedarissen zien lopen. Een stuk verderop ontwaar ik tentenkampen van nomaden. In de verste verten geen drup water te bekennen. Je waant je hier echt in het eerste testament. Geiten, ezels, schapen en dromedarissen lopen rond de tentenkampen. Waar leven deze mensen en dieren hier in godsnaam van. Dit volk genaamd de Kuchi doet dit waarschijnlijk al duizenden jaren zo en zijn door overlevering gewend geraakt aan het leven in de woestijn. Met hun door de zon gelooide gezichten verhuld in lange gewaden wandelen zij door deze woestijn en trekken met hun kuddes en families door Afghanistan en Pakistan als waren er geen grenzen.
 
Hier in deze woestijn staat een stuk verderop ons verkenningspeloton in opstelling om alle verkeer van zuid naar noord en vice versa te onderscheppen, deze route is een vermoedelijke ratline waarover OMF zijn troepen wapens en poppy transporteert om zodoende hun strijd te kunnen bekostigen en te ondersteunen. We verplaatsen verder tussen twee bergen door richting Chora, alwaar onze pelotons al een maand bezig zijn de zaak te stabiliseren. Als we de greenzone naderen komen we eerst langs een politiepost die op een heuvel langs de route staat. Deze post is niet te vergelijken met wat wij in west Europa een politiebureau noemen. Op deze bult zijn zandzakken gestapeld en daarbovenop zijn 2 daken geplaatst van wat ooit volkswagen busjes zijn geweest. Er loopt een touw naar beneden wat vastgeknoopt is aan een paal aan der andere zijde van de weg, zodat de ANP de weg kan afsluiten. Alsof de OMF zich laat tegenhouden door een koord van een a twee centimeter dik. Bij de post zitten 2 rokende agenten in de hurkzit, die alles wat voorbij hun post komt in ogenschouw nemen. Als we verder verplaatsen komen we langs een akker waar op een deken delen van een rund liggen, Het dier is net geslacht, wat ik opmaak uit het feit dat een paar meter verderop de kop van het beest ligt. We rijden verder, bij een stroompje zitten een paar mannen zich te wassen. We passeren de rivier en rijden verder het hart van het dorp in. Armoede troef hier in deze vallei, huizen kan je het nauwelijks noemen. De deuren en ramen die in deze van klei opgetrokken woningen zitten zijn fabrikaten van gevonden materialen, zoals takken, oude planken stukken golfplaat of ander gevonden materiaal. Als we aankomen staat Ed de CSM van de Alfa compagnie ons al op te wachten, hij stuurt de voertuigen als een dirigent naar de plaats waar ze mogen parkeren tussen de white en brown compound in. Als we uitstijgen, worden de verwelkomd door de mannen en vrouwen die vanaf dit kampement op 10daagse basis hun werk moeten doen. Hier is het echt leven onder sobere omstandigheden. Het toilet bestaat uit een open halve pvc-buis, grote boodschappen worden gedaan op een ton achter een zeil. Douchen doen de mannen ook buiten achter een zeil waar aan een stok 2 plastic kruiken hangen om het opgelopen stof van je bezwete lichaam af te spoelen. Het eten bestaat uit gevechtsrantsoenen. Als de compagnie hier een tien dagen heeft gebivakkeerd, is iedereen een paar kilo lichter, en moet nadat ze weer op TK aangekomen zijn echt wennen aan de voeding. Sommigen worden hier dan ook goed ziek van, raken aan de diarree en moeten een paar dagen overgeven, voordat ze weer gewend zijn aan de normale maaltijden.
 
Nadat we een aantal uren op de compound hebben doorgebracht, worden we gebriefd voor de terugverplaatsing. Het peloton wat hier 10 dagen verbleef is onze escorte terug naar TK. Ook ons verkenningspeloton verplaatst mee terug na 11 dagen in de woestijn te hebben doorgebracht. De verplaatsing retour verloopt gelukkig zonder kleerscheuren en ’s avonds rijden we om een uur of kwart over zeven kamp Holland binnen. Ontladen op de heavy weapon range, aftanken en de voertuigen ontladen. Vervolgens zitten we om een uur of acht in de eetzaal te genieten van onze warme maaltijd. Vanavond vroeg naar bed want morgen moet er weer een dag onderhoud gepleegd worden om het een en ander weer gereed te maken voor de avonturen die komen gaan.
 
Na het overdenken van wat er vandaag allemaal is gebeurd vallen mijn luiken dicht.
 
Frans
Ba 42(NL)BG