Home VVRLJ Missies Camp Hadrian heeft een ‘blauwe burka bar

PostHeaderIcon Camp Hadrian heeft een ‘blauwe burka bar

AddThis Social Bookmark Button

Larissa

Het vertrek richting Afghanistan ging niet echt gemakkelijk. De avond en nacht voordat ik zou vertrekken kon ik niet slapen. Dit was het moment dat ik pas de eerste spanning voelde, die ik de dagen ervoor (gelukkig) niet had. Toen was het eindelijk zover, om 5 uur ging de wekker. 

Na het opstaan op de dag van vertrek kwam rond half 6 kwam iedereen een beetje binnen wandelen. Eerst kwam mijn beste vriend, toen mijn beste vriendin met haar vriend, en erna René, Ilona en Jelle. Rond half 6 vertrokken we meteen richting Eindhoven Airport. Aangezien ze in Eindhoven alles aan het verbouwen zijn, reden we ook nog verkeerd. Maar gelukkig waren we toch nog net op tijd.


Eenmaal daar was het helemaal spannend, je ziet al je collega's in het dessert tenue, waar je ze nooit in hebt zien lopen. Wat een raar gevoel was dat. Ik ben meteen naar de balie gegaan om mijn paspoort te laten zien en aansluitend hadden we een klein appèl.


Toen was het moment er, afscheid nemen. Dit vond ik toch wel de moeilijkste dag van mijn leven. Na iedereen voor de laatste keer geknuffeld te hebben en samen op de foto te zijn geweest, kreeg ik van mijn beste vriendin een boekje. Hier hadden vrienden en familie allemaal een klein stukje in geschreven, er zaten foto's in en ze had er een dagboekje van gemaakt dat ik iedere dag zou moeten gaan bij houden. Op de dag van mijn verjaardag zitten ook allemaal kaartjes ingeplakt die ik nog niet open mag maken. Dit was echt een leuk cadeau. Tot nu toe heb ik er ook iedere dag wat in geschreven en ik lees vaak de stukjes tekst die iedereen erin heeft geschreven.


Na het afscheid moest ik me toch echt gaan inschrijven, heb ik de laatste knuffel aan mijn moeder gegeven en ben ik gegaan. Daarna kwam je in een hal waar we allemaal samen kwamen. Vanuit die hal kon mijn familie me nog zien zitten achter een raam. Dat was geen fijn gevoel. Niet veel later konden we gaan instappen. Ik heb voor de laatste keer gezwaaid naar de mensen die ik achter liet en ben naar het vliegtuig gelopen.
Dit werd mijn allereerste keer vliegen. Na ongeveer zes uur vliegen kwamen we aan op het militair vliegveld Minhad in de woestijn van Dubai. Voor de vliegreis had ik me veel te druk gemaakt, het viel allemaal reuze mee. Op het militair vliegveld kregen we ons scherfvest en wapen. Van daaruit zijn we met de Hercules doorgevlogen naar Kandahar (Afghanistan). Deze reis duurde bijna vier uur. Rond 4 uur 's nachts kwamen we daar aan. We werden naar een grote tent gebracht, waar we met z'n allen geslapen hebben.


Twee dagen later zijn we met de Amerikaanse Chinooks naar Deh Rawod gebracht. Daar aangekomen hebben we een praatje en een rondleiding gekregen. We kwamen te slapen in tijdelijke fabs. Wij lagen met vier man op één kamer, sommige met vijf of zes. Ideaal was het niet, maar het zou gelukkig maar tijdelijk zijn.
De eerste dagen hebben we niet veel bijzonders gedaan. We hebben alle spullen overgenomen van de eenheid die wij gingen aflossen. In mijn geval betrof het de overname van het ypr-panstervoertuig, aangezien ik daar chauffeur van ben. Toen de eenheid die wij aflosten wegging, kregen we onze eigen fabs. Eindelijk je eigen container waar je al je spullen kunt ophangen en die je helemaal kunt inrichten zoals jij het zou willen. Ik slaap nu bij nog twee andere meisjes op een kamer, deze gaan ook binnenkort weg en daarna kan ik beginnen met het inrichten van mijn kamer.
Over het algemeen is dit best een leuk kamp. Je hebt een fitness zaal, een px shop (een klein winkeltje) , de blauwe burka bar, de welfare zaal waar je kunt bellen en internetten, de eetzaal, een wasruimte (je hoeft je was overigens niet zelf te doen) , en een kapel voor de mensen die daarheen zouden willen. De eetzaal is trouwens luxe! Dat had ik niet verwacht, iedere dag vers gebakken broodjes, blikjes, acht verschillende soorten cornflakes, ijsjes, ze hebben van alles. En alles is ook nog gratis, je kunt hier 24 uur per dag na binnen lopen.

Tot nu toe heb ik trouwens iedere dag via de telefoon of een e-mailtje wat van mij laten horen aan het thuisfront. Ik heb ook via internet een kaartje gemaakt, met mijn foto op de voorkant en die naar huis gestuurd. Ik heb ook tot nu toe nog geen heimwee. Dat betekent natuurlijk niet dat ik ze niet mis! Ik ben wel blij dat ik nu nog iedere dag wat van me kan laten horen, ben ook blij als ik hoor hoe het thuis gaat, en hoe het natuurlijk met de paarden gaat!
Wat ik overigens wel moeilijk vind, is om te zien hoe de mensen en dieren hier leven. Dat was wel even schrikken. Ze hebben totaal geen luxe die wij thuis dan weer wel hebben. Kinderen die op hun blote voeten op die stenen lopen. Volgens mij is hun voetzool bijna net zo dik als mijn schoenzool. Of de dieren die er niet al te gezond bij lopen, paarden die ik gezien heb, waarvan ik de ribben kon tellen en die kreupel liepen. Ezels die alles moesten dragen en ook nog geslagen werden. Honden zonder oren of zonder staart. Dat was wel even slikken. Maar goed, dat zal ik dan maar moeten leren om te accepteren, niet iedereen heeft zoveel geld als wij Nederlanders. Nu leer ik ook echt pas te accepteren wat ik thuis heb, wat een luxe en hoeveel geld en wat dat dan betekent.