Home VVRLJ Missies Tsengé, Ondine?! Oftewel: hoe gaat het?

PostHeaderIcon Tsengé, Ondine?! Oftewel: hoe gaat het?

AddThis Social Bookmark Button

Ook de zeeuwen zijn goed vertegenwoordigd in de battle group. In de volgende bijdrage van Tweede luitenant Thijs (26) uit Middelburg leest u zijn bevindingen. Als pelotonscommandant verantwoordelijk voor materieel en manschappen pantsergeniepeloton; adviseur compagniescommandant infanterie. Standplaats: Deh Rawod. In dienst sinds 2004 en maakt op dit moment deel uit van 41 PantserGenie Bataljon.

 

Tsengé, Ondine?! Oftewel: hoe gaat het? Hier in Deh Rawod wisselen blije momenten en treurige ervaringen elkaar af, net zoals in het echte leven.

Toch zijn de extremen hier in Uruzgan naar mijn idee wel groter: blije momenten worden intenser beleefd, treurige momenten komen harder aan.
Zoals op 17 april. Je zult begrijpen dat het hier als een enorme schok kwam dat er in TK een strike op een voertuig was geweest waarbij twee collega's om het leven kwamen en een derde ernstig gewond raakte. Ik was op dat moment in de 'opsroom' (van daaruit wordt iedereen in het veld aangestuurd) omdat wij hier in Deh Rawod ook een geïmproviseerde bom hadden gevonden en ineens komt dan het bericht dat het goed fout is aan de andere kant van de berg. Daar werd iedereen toch wel even stil van. De volgende dag hebben wij een speciaal appèl gehouden waarbij stil werd gestaan bij het verlies van de gesneuvelde collega's. Een ervaring die je toch wel aan het denken zet. Zo meteen is het ook weer tijd voor een moment van herdenken, met de gehele base zullen we de vlag halfstok hijsen, de namen van alle drieëntwintig in Uruzgan gesneuvelde collega's worden opgelezen, het Wilhelmus en de Taptoe worden gespeeld. Mijn nekharen zullen geheid weer overeind gaan staan
Nu je dit leest ben ik nog maar net terug uit wat wij hier de 'Westbank' noemen. Ten opzichte van ons kamp ligt dat gebied aan de overkant van de rivier de Helmand. Het is een stuk dasht (woestijnachtig gebied) met wat kleine dorpjes, omringd door stukken groen. In dit jaargetijde is het vrij lastig te bereiken omdat het water in de rivier te hoog staat om er doorheen te rijden. Het enige alternatief is een door de Amerikanen aangelegde brug die vlakbij onze meest noordelijke post (Coyote) ligt. Zo duurt het ruim een dag om de ongeveer 85 kilometer te overbruggen.
Ruim tien dagen verbleven we op de Westbank om een beeld te krijgen van de veiligheidssituatie en de leefomstandigheden van de bevolking. Het Provincial Reconstruction Team heeft een groot aantal projecten kunnen bekijken, alle dorpen en politieposten zijn bezocht en er is een grote 'Westbankshura' (vergadering met alle lokale leiders) gehouden. Tussen de bedrijven door waren er rustige momenten en dan ga je toch wel na zitten denken. Ik dacht aan thuis, aan mijn vriendin en mijn familie en vrienden, aan Koninginnedag in Zeeland. Zó vier je jaren feest met je vrienden in de kroeg, en zó zit je met je collega's op een heuvel in Afghanistan.
Na terugkomst op de base was het weer wennen aan de bedrijvigheid van het kamp. Maar allereerst genieten van een echt toilet, een warme douche, schone kleren en natuurlijk de vele pakketjes en post die ze van thuis hadden opgestuurd! Het maakt je echt gelukkig om te zien hoe mensen met je meeleven en allerlei dingen opsturen om het (toch al niet slechte) leven hier aangenamer te maken!
Het ga jullie goed in het mooie Zeeland en tot binnenkort!
Thijs