Home VVRLJ Missies Limburgse Jagers in Uruzgan deel 4

Limburgse Jagers in Uruzgan deel 4

AddThis Social Bookmark Button

logoUruzgan

Het is half juli en de battlegroup is druk bezig, midden in de transitie fase. Inmiddels zijn de eersten al weer naar huis. Zoals we misschien nog wel weten van de heenreis, de rotatie neemt ongeveer een hele maand in beslag. Als ik dit schrijf is er zelfs al een klein deeltje thuis. Ik heb begrepen dat de ontvangst op Eindhoven Airport weer geweldig was.

Toch concentreren wij ons hier nog even op de normale gang van zaken. Wat dat is zal ik uitleggen. Alle eenheden leveren hun materiaal in bij een eenheid die speciaal daarvoor naar Afghanistan is gekomen, de
Re Deployement Task Force (RDTF). Dat is dus wel iets meer werk als gewoon overdragen aan de opvolgers. Elk onderdeel en elk artikel is van te voren gestickerd en wordt met een scanner gecontroleerd voordat het wordt ingenomen. Natuurlijk leidt dat af en toe tot vreemde constateringen, lijsten die niet kloppen, materiaal dat we schijnbaar te veel hebben, enz. Maar gemiddeld is een peloton met een dag gereed met dat inleveren. Natuurlijk moeten ze dan ook nog hun privéspullen inpakken en de verplaatsingsuitrusting gereed maken.

Al met al zijn de pelotons een dag of 4 a 5 bezig met deze werkzaamheden. Daarvoor hebben de pelotons hun kennis proberen over te dragen aan onze opvolgers. Zoals iedereen weet hebben wij Amerikaanse opvolgers.  En om het allemaal niet helemaal te gemakkelijk te laten verlopen is er weinig overeenkomst in de eenheid en in de opdracht van 1-2 Styker Cavalry Regiment. Dus helemaal vlekkeloos is dat niet verlopen. Pak daarbij dat de Amerikanen natuurlijk allemaal andere systemen hebben, denk hierbij bijvoorbeeld aan de verbindingen. Dat maakt het vooral voor onze opvolgers er niet makkelijker op.
Naast alle logistieke zaken moeten we niet vergeten dat we nog tot 28 juli verantwoordelijk zijn voor het gebied. Dat betekent onder andere dat we nog steeds 2 pelotons van AASLT hebben die actief zijn buiten de poort en daarnaast nog optreden als Quick Reaction Force (QRF). Zij hebben dus nog helemaal geen oren naar onderhoud, inleveren en opruimen. Gelukkig is het wel zo dat bijna iedereen de normale term van de uitzending draait. Dat wil zeggen dat iedereen zo’n beetje 4 maanden en 3 weken van huis is geweest. Dus ook die pelotons die nu nog zo druk zijn buiten de poort komen gewoon mooi op tijd naar huis.

 

Uruzgandeel4a

De afgelopen periode zijn we redelijk verschoont gebleven van ernstige gebeurtenissen. Alhoewel we toch een aantal keer behoorlijk geschrokken zijn. Het verkenningspeloton had helaas nog drie gewonden te betreuren, waarvan er gelukkig maar eentje naar huis ging. Met hem gaat het naar omstandigheden goed. Verder hadden we bij de Marinierscompagnie nog een slangenbeet te noteren.  In eerste instantie leek het niet zo heel ernstig maar het bleek toch een heel giftig exemplaar, en de betrokken Marinier is er dus wel een behoorlijke tijd zoet mee. Ook de Amerikanen hebben inmiddels kunnen voelen hoe het er hier aan toe gaat, ze hebben tijdens de overdracht al een TIC (troops in contact) mee gemaakt en een IED strike op een van hun eigen voertuigen. Ook voor hen geld dat lessen in de praktijk wel erg hard aankomen. Gelukkig kunnen wij nu aftellen, zodra de eenheden in Kreta landen heb ik in ieder geval een rustig gevoel. Elke eenheid die daar aankomt kan niets meer overkomen, zo denk ik maar. De mannen en vrouwen kunnen op Kreta even genieten en bijkomen van toch wel hectische maanden. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal, de meesten heb ik uit hun eigen mond mogen opmaken. Heerlijk om te horen hoe ze genoten hebben van de tijd hier, maar ook toch weer zo snel mogelijk naar huis willen. De meesten zijn in ieder geval een ervaring rijker. Ik zie aan veel gezichten dat ze een stukje ouder geworden zijn, in ieder geval meer levenservaring. Want het is duidelijk niet alleen de militaire skills en drills die ze hier hebben verfijnd. Ook normen en waarden zijn zaken die hier al heel snel duidelijk worden. Ook zaken als innerlijke discipline komen hier erg goed naar voren. Mooi voorbeeld is bijvoorbeeld Camp Hadrian, ik denk niet dat ik ook zo’n schone base gezien heb. En dat is voor het grootste deel een compliment aan de mannen en vrouwen van de battlegroup. Wat dat betreft hebben onze mannen en vrouwen echt een streepje voor, ik vergelijk bijvoorbeeld even met onze Amerikaanse vrienden, die toch een iets andere insteek hebben, en vooral niets opruimen.

Maar het is natuurlijk niet alleen opruimen wat onze mannen en vrouwen goed doen. Ze zijn daarnaast ook nog eens superprofessioneel. Hun optreden mag er echt zijn. En het is toch echt soms niet makkelijk geweest, misschien nog wel moeilijker dan in een echte vechtmissie. Nu moesten ze bij elke stap blijven beseffen dat we hier zijn voor de bevolking, hoe onwerkelijk dat soms ook leek. En dat ze snel kunnen omschakelen van Hearts & Minds naar pure vechtmachines heb ik van dichtbij mogen meemaken. In dit kader is het ook belangrijk om te vermelden dat het erg goed gesteld is met het Junior Leadership. Jonge kaderleden, sergeanten en luitenants die een veelvoud van taken om de oren kregen, en de verantwoordelijkheid over een eenheid die in Nederland meestal voor een kapitein is weggelegt. Ook vermeldenswaard is de rol van de staven (zowel op compagnies als op bataljonsniveau). Het is verbazingwekkend dat er, ondanks vaak ontbrekende essentiële gegevens, vanuit de staven zo’n goed product is afgeleverd. Met name de fysieke scheiding is een lastig iets in deze. Deh Rawod, Tabar en Mirwais liggen nu eenmaal niet om de hoek, om even snel overleg te plegen met het elkaar. Pak daarbij het feit dat we nu eenmaal een samengestelde eenheid zijn, dus hebben we te maken met grote verschillen in cultuur, beleving, opvatting, enz. Dat alles heeft niet in de weg gestaan dat iedereen er altijd helemaal voor ging, voor de volle 100%.

Uruzgandeel4b

Ik wil dus vanuit mijn positie als bataljonsadjudant iedereen dan ook een heel groot compliment maken.  Iedereen hartstikke bedankt en we zien elkaar weer tijdens de Recuperatie Oefening. Daarna staan we allemaal weer met twee voeten op de grond, en kunnen we beginnen aan de volgende klus, in ieder geval gaat door de bezuinigingen ook dat weer een heel apart verhaal worden, want dat gaat ons allemaal treffen.

Voorlopig gaan we hier het netjes afmaken, met een officiële afsluiting op 28 juli waar we de verantwoordelijkheid over het gebied overdragen aan onze Amerikaanse opvolgers. Daarna wordt het ook voor mij tijd om de spullen in te pakken en naar huis te gaan, want dan zit ook voor mij hier de taak er op. En dan kan ik net als de mensen op deze foto ook voor de laatste keer instappen in de Dash, want dat is het begin van de terugreis. Een dagje Kandahar Air Field (KAF) en een dagje Minhad, om vervolgens even te kunnen genieten op Kreta, voordat de echte thuisreis aanvangt. Dan zit het er pas echt op!
 
Met Limburgse Jagers Groet,
Uw Regimentsadjudant, Adjudant Marijn Verbaant